I SA/Ol 82/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 i 2009 r. postanawia: 1.odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy A.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 i 2009 r. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 21 lutego 2012 r. został doręczony skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 lutego 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia - pod rygorem odrzucenia skargi - wpisu sądowego w wysokości 535 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wymienionego zarządzenia. Termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 28 lutego 2012 r.. W dniu 2 marca br. skarżący przesłał do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w którym wskazał na trudną sytuację materialną i finansową. Wnosząc o zwolnienie z kosztów A.Z. podniósł, że jedynym obecnie źródłem Jego utrzymania jest renta inwalidzka w wysokości 543,29zł, z której potrącana jest kwota 193,72zł. z tytułu egzekucji komorniczej. Wartość zadłużenia wynosi zaś ok. 180.000zł. Wnosząc o prawo pomocy strona wskazała ponadto, że jej majątek stanowi ½ nieruchomości o pow. 200 metrów kwadratowych oraz nieruchomość rolna o powierzchni 1 ha. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje dwoje małoletnich dzieci. Po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu, postanowieniem z dnia 14 maja 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, stwierdzając, iż nie wystąpiła konieczna, a jednocześnie podstawowa przesłanka po stronie podmiotu dokonującego czynności procesowej, tj. brak winy w uchybieniu terminu. W sytuacji, gdy skarżący nie dopełnił szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, nie może on wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych i braku podstaw przypisania winy w niezachowaniu terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Odpis postanowienia Sądu z dnia 14 maja 2012 r. doręczony został stronom postępowania w dniu 16 maja br., a zatem 7 - dniowy termin do wniesienia zażalenia, stosownie do przesłanego pouczenia, upłynął z dniem 23 maja 2012r.. Zażalenie na powyższe postanowienie nie zostało wniesione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku wniesienia skargi przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, szczegółowo pouczając co do terminu wypełnienia obowiązku nałożonego na stronę oraz co do skutków jego niedochowania. W wyznaczonym, tygodniowym terminie wpis nie został jednak uiszczony. Już po przewidzianym terminie do dokonania tej czynności strona złożyła wniosek o przywróceniu terminu, jak również o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 14 maja 2012r. tut. Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Na powyższe postanowienie nie wniesiono zażalenia. Skarga nie została tym samym opłacona, co stanowi podstawę do jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.. Mając powyższe na uwadze, na uwzględnienie nie mógł zasługiwać wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przez "oczywistą bezzasadność" rozumie się sytuację, w której bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa w sposób oczywisty, jasny i jednoznaczny wykluczają uwzględnienie skargi. Oczywista bezzasadność skargi może wynikać m.in. z przyczyn procesowych, do których zalicza się sytuację, gdy nie ulega wątpliwości, że skarga kwalifikuje się do odrzucenia. Skoro zaś skarżący nie uiścił wpisu od skargi w zakreślonym terminie, a wniosek o przyznanie mu prawa pomocy został wniesiony już po upływie tego terminu, skarga zgodnie z cytowanym wyżej 220 § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W sytuacji, gdy Sąd nie mógł merytorycznie rozpoznać zarzutów skargi, zasadnym jest więc zastosowanie art. 247 p.p.s.a.. Rozpatrywanie wniosku skarżącego w sytuacji oczywistej bezzasadności skargi byłoby zupełnie niecelowe, gdyż niezależnie od tego czy strona zostałaby zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu, czy też nie, to nie budzi wątpliwości, iż skarga i tak byłaby odrzucona. Z tych przyczyn, w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy, Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 247 p.p.s.a..