I SA/Ol 825/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę I SA/Ol 825/16 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze - działając na podstawie art. 59 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm., w skrócie: "k.p.a.") - po rozpoznaniu wniosku E. K. (zwanej dalej "stroną", "skarżącą") odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia "[...]". Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w dniu "[...]" Burmistrz Miasta L. wydał decyzję w sprawie określenia stronie jako organowi prowadzącemu Niepubliczne Przedszkole A. w L., należności z tytułu dotacji wykorzystanej w nadmiernej wysokości, przypadającej do zwrotu do budżetu miasta L. W tym samym dniu decyzja została doręczona stronie. W dniu 17 marca 2016r. do organu wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez stronę radcy prawnemu i wniosek pełnomocnika o udokumentowanie zasadności roszczenia wskazanego w piśmie z dnia 26 stycznia 2016r. W dniu 29 kwietnia 2016r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. We wniosku wskazała, że od 9 października 2015r. do 20 kwietnia 2016r. przebywała na zwolnieniu lekarskim (zagrożona ciąża), a od 21 kwietnia 2016r. przebywa na urlopie macierzyńskim. Do wniosku dołączyła kserokopie zwolnień lekarskich, karty leczenia szpitalnego i zaświadczenia lekarskiego. Postanowieniem z dnia "[...]" Burmistrz Miasta L. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W zażaleniu na wymienione postanowienie strona wskazała, że w dniu wydania i doręczenia decyzji Burmistrza z dnia "[...]". była w ciąży z lekarskim zaleceniem leżenia, a po porodzie była na urlopie macierzyńskim. Ustanowienie pełnomocnika jedynie przypadkowo zbiegło się w czasie z wydaniem decyzji. Pełnomocnik wystosował pismo do Urzędu Miasta L. wraz z pełnomocnictwem w dniu "[...]" i w tym samym dniu została wydana decyzja. Pełnomocnik nie wiedział o wydaniu i doręczeniu decyzji, zaś strona nie miała możliwości działania, nadto była przekonana, iż wszelkie pisma będą kierowane do pełnomocnika. Postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu zostało przez Kolegium uchylone postanowieniem z dnia "[...]" i postępowanie organu I instancji w tym zakresie zostało umorzone w całości. W zaskarżonym postanowieniu Kolegium wskazało, że w czasie zwolnienia strona dokonywała czynności takich jak ustanowienie pełnomocnika w dniu 2 marca 2016 r.. W dacie wydania decyzji organ nie wiedział o ustanowieniu pełnomocnika, albowiem pismo wraz z pełnomocnictwem wpłynęło do organu w dniu 17 marca 2016r., a decyzja została wydana w dniu "[...]" i w tym dniu doręczona stronie. Termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 28 marca 2016r., a więc w dacie, w której pełnomocnik posiadał umocowanie do działania w imieniu strony. Nie było więc przeszkody, aby pełnomocnik wniósł odwołanie w terminie pod warunkiem, iż strona powiadomiła go o decyzji. Zdaniem Kolegium nie było żadnych przeszkód, aby strona poinformowała pełnomocnika o treści decyzji nawet w sytuacji, gdyby na zwolnieniu lekarskim miała wskazane "leżenie", a mogła chodzić. Następnie Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi bez własnej winy. Organ podniósł, że strona mogła chodzić w czasie zwolnienia lekarskiego, nadto mogła powiadomić pełnomocnika o wydaniu i treści decyzji z dnia "[...]". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art.58 § 1 k.p.a., poprzez odmowę przywrócenia terminu w sytuacji usprawiedliwionego uchybienia terminowi przez stronę, - art. 7 oraz art. 8 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, - art. 75 i 77 w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na pominięciu przedstawianych dowodów, nieuwzględnienie jako dowodów dokumentów w sprawie, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, - art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia "[...]" i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według obowiązujących przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i brak jest podstaw uzasadniających jego uchylenie. W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że procesową podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 58 i 59 § 2 k.p.a. Zgodnie z powołanymi przepisami, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Przesłanką konieczną uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu jest zatem w szczególności uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Przy ocenie braku winy organ powinien przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Do takich okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się miedzy innymi przerwę w komunikacji, chorobę wymagającą hospitalizacji, czy inną nagłą i obłożną chorobę, która nie pozwoliła na dokonanie czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest natomiast dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strony zachodzi tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a zatem przeszkoda miała charakter przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Te same reguły stosuje się do pełnomocnika strony postępowania administracyjnego, jeżeli pełnomocnik taki został ustanowiony. Przed przejściem do rozważań o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, należy zaznaczyć, że rozpatrując kwestę przywrócenia terminu, organ uprzednio z urzędu powinien ustalić prawidłowość doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Jak wynika z akt sprawy, w dniu "[...]" została wydana i w tym samym dniu skutecznie doręczona stronie decyzja Burmistrza Miasta L. Następnie Kolegium wykazało, że strona przebywała w szpitalu od dnia 2 marca 2016 r. do dnia 9 marca 2016 r., a na zwolnieniach lekarskich w sposób ciągły od dnia 9 października 2015 r. do dnia 20 kwietnia 2016 r., natomiast od dnia 21 kwietnia 2016 r. - na urlopie macierzyńskim. W czasie zwolnienia lekarskiego, tj. w dniu 2 marca 2016 r. strona dokonywała czynności takich jak ustanowienie pełnomocnika. W niniejszej sprawie istotne jest, że w dniu wydania decyzji organ nie wiedział o ustanowieniu pełnomocnika, gdyż pełnomocnictwo wpłynęło do organu w dniu 17 marca 2016 r., a więc po wydaniu i doręczeniu decyzji w dniu "[...]". Termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 28 marca 2016 r., a więc w dacie, w której pełnomocnik posiadał umocowanie do działania w imieniu stron. Słusznie zatem organ przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że subiektywne przekonanie strony, że nie miała możliwości działania (przebywanie na zwolnieniach lekarskich w związku z ciążą) oraz że wszelkie pisma będą kierowane do pełnomocnika, nie stanowiło przyczyny uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła swojej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw. Należy podkreślić, że nie było żadnych przeszkód, aby strona poinformowała pełnomocnika o treści decyzji, a pełnomocnik mógł wnieść odwołanie w terminie. Informację o otrzymaniu decyzji strona mogła przekazać pełnomocnikowi choćby w trakcie rozmowy telefonicznej. Ponadto z żadnego z przedstawionych przez stronę zwolnień lekarskich nie wynika aby strona miała zalecenie lekarskie leżenia - na zwolnieniach wpisano kod ,,2"- może chodzić. Skarżąca nie miała zatem zakazu chodzenia i wykonywania jakichkolwiek czynności. Podsumowując, skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu. W tej sytuacji, organ był uprawniony do odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W tych okolicznościach sprawy, za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Uzasadnienie postanowienia wyraźnie wskazuje, iż organ badał, czy w sprawie zaistniały przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wymagał uzupełnienia, gdyż organ dysponował przedłożonymi przez stronę postępowania kserokopiami zwolnień i zaświadczeń lekarskich, które miały dowodzić braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Okoliczności tych nie kwestionował. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał które dowody zostały przez Kolegium pominięte oraz na czym polegało poczynienia całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę, jako niezasadną.