I SA/Ol 827/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło, sędzia WSA Przemysław Krzykowski,, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu Olsztynie na rozprawie w dniu 15 marca 2017r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1 marca do 31 grudnia 2014 r. oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (dalej Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) uchyliło decyzję z dnia "[...]" nr "[...]", którą Wójt Gminy "[...]" (dalej Wójt, organ I instancji) ustalił łączne zobowiązanie pieniężne i wymiar podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za okres od 1 marca do 31 grudnia 2014r. w łącznej kwocie 11045 zł - w części dotyczącej orzeczonych w decyzji pierwszoinstancyjnej terminów płatności rat podatku. Z motywów decyzji i przedłożonych akt podatkowych wynika, że A.R. (dalej podatnik, odwołujący się, skarżący) został zobowiązany do zapłaty wymierzonego podatku w ratach, w tym kwoty 4406 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, a następnie w terminach do 15.09.2014r. i do 15.11.2014r. w kwocie po 3305 zł każda rata, co wynika z sentencji decyzji Wójta Gminy "[...]" z dnia "[...]". Kolegium uznało tę część rozstrzygnięcia za bezprzedmiotową i w tym zakresie umorzyło postępowanie z uwagi na nałożenie na podatnika konkretnych dat wykonania decyzji nieostatecznej, które to daty upłynęły. Kolegium wskazało, że w nieuchylonej części decyzja organu I instancji pozostała bez zmian. Jak wyjaśniło w odpowiedzi na skargę, SKO postąpiło w ten sposób w celu umożliwienia podatnikowi prawidłowego odczytania wydanej przez Kolegium decyzji częściowo reformatoryjnej. Wójt ustalił na podstawie zapisów księgi wieczystej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, że strona od 1 marca 2014r. była wyłącznym właścicielem budynków oraz użytkownikiem wieczystym gruntów gospodarstwa rolnego położonego na działkach "[...]"5 i "[...]"9 w miejscowości "[...]". Podatnik mimo ustawowego obowiązku nie złożył informacji podatkowej po przejęciu własności nieruchomości, zatem organ wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, w ramach którego wyznaczył na dzień 14 maja 2014r. oględziny. W wyznaczonym terminie podatnik nie stawił się, dokonana została tylko zewnętrzna lustracja gospodarstwa. Bezskutecznie wyznaczano nowe terminy oględzin na 2 czerwca, 16 czerwca, 11 lipca 2014r.. Organ I instancji odnotował w dniu 9 lipca 2014r. wpływ informacji podatkowej za rok 2014 podatnika jako właściciela budynków i użytkownika wieczystego gruntów. W informacji podatnik wyszczególnił jako przedmiot opodatkowania budynek mieszkalny o powierzchni 292 mkw. oraz w rubryce "przedmioty zwolnione z podatku od nieruchomości" wskazał powierzchnię posiadanych budynków określając je jako budynki gospodarcze położone na gruntach gospodarstw rolnych służące wyłącznie działalności rolniczej o powierzchni użytkowej 1698 mkw.. Przedmiot oględzin nie został przez podatnika udostępniony, natomiast przeprowadzone oględziny zewnętrzne nieruchomości nie potwierdziły tego, aby w budynkach należących do strony prowadzona była działalność rolnicza lub w ogóle jakakolwiek działalność. W tej sytuacji faktycznej organ ustalił powierzchnię budynków na podstawie dokumentacji zgromadzonej w latach wcześniejszych, w tym na podstawie dokonanych w roku 2005 pomiarów utrwalonych w protokole z dnia 29 kwietnia 2005r.. Wobec powyższego Wójt w decyzji z dnia "[...]" ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za okres od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2014r. w wysokości 11016 zł, na którą składał się podatek od nieruchomości od budynku mieszkalnego w wysokości 180,07 zł (292 mkw. x 0,74 zł/m2) oraz podatek od budynków gospodarczych sklasyfikowanych jako "pozostałe" w wysokości 10836,08 zł (1710,96 mkw.x 7,60 zł/m2). Podstawą tych obliczeń były ustalenia stanu faktycznego z protokołu z dnia 29 kwietnia 2005r.. Wskazano tam następujące budynki: budynek byłej hali nr 2 o powierzchni użytkowej wynoszącej 612 mkw., budynek byłej hydroforni o powierzchni 40,96 mkw., budynek byłego magazynu paliw o powierzchni - 30 mkw., budynek byłej hali nr 1 o powierzchni użytkowej 360 mkw., ciąg garaży o łącznej powierzchni użytkowej 174 mkw., budynek byłego magazynu o powierzchni użytkowej 240 mkw., budynek byłej portierni o powierzchni użytkowej 10 mkw., budynek po byłej stacji diagnostycznej o powierzchni użytkowej 224 mkw. i budynek po byłej stacji transformatorowej o powierzchni użytkowej 20 mkw. oraz budynek byłego biurowca o powierzchni użytkowej 292 mkw. - wykorzystywany na cele mieszkaniowe. Wśród wymienionych budynków istniejących na nieruchomości - co stwierdzono na podstawie oględzin z zewnątrz i wykonanych zdjęć oraz danych z ewidencji gruntów i budynków o łącznej powierzchni 2002,96 mkw., jedynie budynek po byłym biurowcu był wykorzystywany przez stronę na cele mieszkaniowe. Pozostałe z wymienionych budynków nie służyły żadnym celom i organ przyjął, że budynki niezajęte na cele produkcji rolnej (niezajęte w ogóle na żadne cele) powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek, jak za budynki pozostałe. Wobec tego, że podatnik uniemożliwił ustalenie jakiejkolwiek daty dokonania oględzin pomimo prób takiego ustalenia, organ I instancji rozstrzygnął o przedmiocie opodatkowania i wysokości podatku na podstawie dowodów zgromadzonych w toku postępowania dotyczącego zobowiązania podatkowego za rok 2014, jak też na podstawie dowodów zebranych w toku wcześniejszych postępowań prowadzonych w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego ciążącego na podatniku (w części) w latach 2009 - 2013. W odwołaniu uzupełnionym pismem z dnia 2 sierpnia 2016r., podatnik zarzucił decyzji Wójta nieprawidłowości w ustaleniu przedmiotu opodatkowania i w wynikającym stąd wymiarze podatku od nieruchomości. Stwierdził, że należące do niego budynki gospodarstwa rolnego nie podlegają opodatkowaniu, bowiem budynki te znajdują się na gruntach rolnych i są zwolnione z podatku nawet wówczas, gdy stoją puste. Wskazał ponadto, że oględziny w 2005r. były podstawą decyzji Wójta za lata 2008 - 2014. Po oględzinach w 2005r. wydano decyzję podatkową, która w całości została uchylona przez SKO z dnia 20 marca 2006r.. Decyzja ta nie może być zatem podstawą opodatkowania na następne lata bowiem jest aktem niezgodnym z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sentencji decyzji z dnia "[...]" powołało się na art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 846 ze zm., dalej O.p.) art. 2, art. 3, art. 4, art. 6a i art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 617) z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5 i art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 716, dalej u.p.o.l.) oraz stosowną uchwałę Rady Gminy "[...]" w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2014 rok. Kolegium w uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" stwierdziło, że w roku podatkowym 2014 w okresie od 1 stycznia do 28 lutego tego roku współwłaścicielem budynków oraz współużytkownikiem gruntów gospodarstwa byli: podatnik oraz M.R., natomiast poczynając od 1 marca 2014r. jedynym podatnikiem był już tylko odwołujący się jako właściciel budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych oraz użytkownik wieczysty gruntów. Wobec stwarzanych przez podatnika trudności w ustaleniu sposobu korzystania z budynków w jego gospodarstwie polegających na odmowie bądź uniemożliwieniu przeprowadzenia oględzin (co miało miejsce także w latach poprzednich dotyczących postępowania podatkowego za lata 2009 - 2013) Kolegium uznało, że zgromadzone przez organ dowody mogą być podstawą do ustalenia stanu faktycznego sprawy innego niż wynika to ze złożonej informacji podatkowej. Zawarte w odwołaniu informacje co do wykorzystywania budynków na suszarnie ziół oraz na przechowywanie siana i słomy, a także na narzędzia i drewno opałowe - pozostają w sprzeczności z obserwacjami organu dokonanymi w takim zakresie w jakim było to możliwe. Organ odwoławczy podał, że dowodem pomocniczym w ustaleniu obowiązku podatkowego w 2014r. mogą być zeznania świadka odebrane w postępowaniu podatkowym dotyczącym 2013r.. Świadek stwierdził, że w latach 2011 - 2013 żaden budynek gospodarstwa nie był wykorzystywany, zaś na terenie gospodarstwa nie była prowadzona żadna działalność. Według świadka budynki w 2013r. stały puste, natomiast grunty rolne stanowiące gospodarstwo były w tym czasie pozbawione upraw i zarośnięte chwastami (protokół z przesłuchania świadka z dnia 29 stycznia 2014r.). Obserwacje poczynione przez organ w 2014r. wskazują w ocenie SKO na to, że na terenie gospodarstwa nie zaistniała zmiana w stosunku do lat wcześniejszych i nadal nie jest tam prowadzona działalność rolnicza. Natomiast odwołujący się, poza gołosłownym stwierdzeniem mówiącym o prowadzeniu działalności rolniczej i wykorzystywaniu na jej cel budynków gospodarczych - nie przedstawił żadnego dowodu na taki stan rzeczy. Ustalenia organu I instancji co do braku rolniczego zagospodarowania budynków zostały, w ocenie Kolegium, potwierdzone w sposób pośredni również przez podatnika, który konieczność zwolnienia tych budynków z obowiązku podatkowego uzasadnił tym, że są to budynki usytuowane na gruncie gospodarstwa rolnego i nie służą do prowadzenia żadnej działalności gospodarczej. W ocenie strony fakt, iż budynki są puste nie stanowi podstawy do ich opodatkowania, która byłaby uzasadniona jedynie w przypadku prowadzenia na ich powierzchni działalności gospodarczej. Jednak SKO uznało, że skoro według tego stanu faktycznego budynki położone na gruncie gospodarstwa rolnego nie są wykorzystane pod żadną działalność, tym samym nie służą też działalności rolniczej. Organ odwoławczy powołał się na definicję działalności rolniczej zamieszczoną w art. 2 ust. 2 ustawy o podatku rolnym i podał, że żaden z budynków położonych na działkach nr "[...]"5 i "[...]"9 w miejscowości "[...]" nie służy działalności rolniczej skoro żaden z nich nie jest wykorzystywany, a działalność rolnicza nie jest przez podatnika prowadzona. Wobec tego, że budynki położone na gruntach gospodarstwa rolnego nie są wykorzystywane na żadne cele, to nie mogą podlegać zwolnieniu ustawowemu wynikającemu z treści art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że rozpatrywało również odwołania strony od decyzji dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego odrębnie za lata 2009 - 2013. Każda z decyzji wymiarowych dotyczących wymienionych wyżej lat została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym, zaś skargi na decyzje Kolegium oddalono prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 9 lipca 2015r. sygn. akt: I SA/Ol 767/14, I SA/Ol 807/14 i I SA/Ol 809/14. Za nieuzasadniony organ II instancji uznał podnoszony przez podatnika zarzut przedawnienia zobowiązania za 2014r., bowiem nawet przy założeniu trzyletniego okresu przedawnienia - zobowiązanie z 2014r. może przedawnić się dopiero w dniu 31 grudnia 2017r.. Kolegium podało, że nie ocenia w niniejszej sprawie przesłanek warunkujących okres przedawnienia. Zauważyło jedynie, że informacja o obowiązku podatkowym powstałym od 1 marca 2014r. w stosunku do odwołującego się jako jedynego właściciela, nie została złożona w ustawowym terminie 14 dni od dnia nabycia udziału w nieruchomości od M.R.. Nie jest to jednak zagadnienie istotne w prowadzonym postępowaniu odwoławczym dotyczącym wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014, który w ocenie Kolegium ustalony został w prawidłowej kwocie. Koniecznej modyfikacji i uchyleniu ulegała jedynie ta część sentencji decyzji organu I instancji, która dotyczy podanych w niej dat zapłaty zobowiązania. Z racji upływu czasu wskazanie powyższych dat w decyzji nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z zasadą ustawową określoną w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w tym przypadku decyzji Kolegium jako ostatecznej. Wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego Kolegium uznało za zgodną ze stanem faktycznym i prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie decyzji SKO. Zarzucił, że decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym oraz opiera się na błędnych ustaleniach. Podniósł, że decyzje obu organów nie uwzględniają tego, że na podstawie § 6 umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego zawartej w dniu 1 lipca 1994r. w formie aktu notarialnego solidarnie odpowiedzialni za uiszczanie opłat z tytułu użytkowania wieczystego są: skarżący, G. M. R. oraz M. I. R.. Nieuwzględnienie tej okoliczności stanowi o wydaniu niezgodnej z prawem decyzji o wymiarze łącznego zobowiązania pieniężnego tym bardziej, że, jak to określił skarżący, gmina nie wywiązała się z umowy jaką jest akt notarialny. Strona zakwestionowała także wartość dowodową zeznań świadka, który jako bliski krewny byłego Wójta, nie jest wiarygodny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Opodatkowanie budynków wymienia ustawodawca w dalszej kolejności w przepisie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. jako elementy tworzące przedmiot opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają nie tylko budynki jako obiekty budowlane, ale także części budynków. Zakres pojęcia budynku podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości został przez ustawodawcę określony w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Ustawodawca podatkowy w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. posługuje się wyrażeniem wskazującym na budynek w takim rozumieniu, jakie określa w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Oznacza to jednocześnie, że jedynie pojęcie budynku (a nie rodzaje budynku) zostało wyrażone w ramach przedmiotu opodatkowania określonego w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. (z zastrzeżeniem także części budynku). Przy czym należy zauważyć, że "dla objęcia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości budynku nie ma znaczenia, czy został on wybudowany legalnie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też był samowolą budowlaną" (pismo z dnia 13 stycznia 2006r., Ministerstwo Finansów Departament Podatków Lokalnych i Katastru, LK-833/MS/05/781, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynków lub ich części, Biul. Skarb. 2006r., nr 1, s. 24). Natomiast różne "rodzaje" budynków, na które wskazuje sam ustawodawca podatkowy (budynek mieszkalny, budynek pozostały), a także budynki, na które wskazuje praktyka podatkowa (budynek letniskowy, rekreacyjny), nie zostały przez ustawodawcę podatkowego zdefiniowane, a więc należy ustalać konkretny "rodzaj" budynku indywidualnie w ramach prowadzonego postępowania podatkowego (zob. komentarz do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zakresie pojęcia budynku, a także komentarz do art. 5 u.p.o.l.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem opodatkowania były budynek byłej hali nr 2 o powierzchni użytkowej wynoszącej 612 mkw., budynek byłej hydroforni o powierzchni 40,96 mkw., budynek byłego magazynu paliw o powierzchni - 30 mkw., budynek byłej hali nr 1 o powierzchni użytkowej 360 mkw., ciąg garaży o łącznej powierzchni użytkowej 174 mkw., budynek byłego magazynu o powierzchni użytkowej 240 mkw., budynek byłej portierni o powierzchni użytkowej 10 mkw., budynek po byłej stacji diagnostycznej o powierzchni użytkowej 224 mkw. i budynek po byłej stacji transformatorowej o powierzchni użytkowej 20 mkw. oraz budynek byłego biurowca o powierzchni użytkowej 292 mkw. - wykorzystywany na cele mieszkaniowe. Przepis art. 3 u.p.o.l. stanowi podstawę do skonstruowania zakresu pojęcia podatnika podatku od nieruchomości. Ustawodawca konsekwentnie utrzymuje relacje do terminów charakterystycznych dla prawa cywilnego. Skoro jest to podatek od nieruchomości, ustawodawca podatkowy nie powinien tworzyć takich konstrukcji podmiotowych, które zbyt daleko odbiegałyby od stosunków prawnych charakteryzujących nieruchomość. Prawodawca szeroko traktuje pojęcie podatnika, obejmując nim zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które z kolei doprecyzowuje przez określenia podmiotów z obszaru prawa cywilnego jako konsekwencji odniesienia do nieruchomości. Jako skutki odniesienia do nieruchomości, w obszarze definicji podatnika, uwzględniono również stosunek prawny współwłasności. W pierwszej kolejności wymienia prawodawca właścicieli nieruchomości bądź obiektów budowlanych. W dalszej kolejności wskazuje ustawodawca na użytkownika wieczystego gruntów. Użytkowanie wieczyste jest szczególnym stosunkiem prawnym, na co wskazuje nie tylko jego treść, ale także miejsce w systematyce kodeksu cywilnego. Regulacja dotycząca użytkowania wieczystego znajduje się bezpośrednio po unormowaniu dotyczącym własności. Zgodnie z art. 232 § 1 k.c. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym. Treść stosunku prawnego użytkowania wieczystego, a więc zakres uprawnień i obowiązków, została określona niezwykle szeroko, gdyż stosownie do przepisu art. 233 k.c. w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Możliwość korzystania przez użytkownika wieczystego z gruntu z wyłączeniem innych osób i jednocześnie rozporządzania swoim prawem wskazuje na istotę tego stosunku prawnego, a jednocześnie zbliża status użytkownika wieczystego do statusu właściciela. Dlatego też podmiot będący użytkownikiem wieczystym gruntu zarówno jako osoba fizyczna, jak i osoba prawna jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Na podstawie zapisów księgi wieczystej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków ustalono, że skarżący od 1 marca 2014r. była wyłącznym właścicielem budynków oraz użytkownikiem wieczystym gruntów gospodarstwa rolnego położonego na działkach "[...]"5 i "[...]"9 w miejscowości "[...]". W rezultacie powyższych ustaleń faktycznych przedstawionych w części wstępnej uzasadnienia wyroku i rozważań prawnych Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Stan faktyczny ma oparcie w materiale dowodowym. Te ustalenia faktyczne uwzględniają aktualny stan prawny nieruchomości. Od 1 marca 2014r. skarżący jest wyłącznym właścicielem budynków oraz użytkownikiem wieczystym gruntów gospodarstwa rolnego położonego na działkach "[...]"5 i "[...]"9 w miejscowości "[...]". Zarzuty skarżącego są chybione, gdyż Organ nie mógł uwzględnić § 6 umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego zawartej w dniu 1 lipca 1994r. w formie aktu notarialnego o solidarnej odpowiedzialności za uiszczanie opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Przedmiotem postępowania nie są opłaty za wieczyste użytkowanie. Ponadto w międzyczasie stan prawny nieruchomości uległ zmianie. A zatem podatnikami w tej sprawie nie mogą być G. M. R. oraz M. I. R.. W konsekwencji organy podatkowe zasadnie nie uwzględniły zapisów tej umowy. Nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia Organu odnośnie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania i zastosowanych stawek podatkowych. Skarżący nie podważył faktu, że jest podatnikiem. Prawidłowo organy podatkowe identyfikowały przedmiot opodatkowania. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu sposób opodatkowania. W sposób poprawny zostały stosowane stawki podatkowe. Zastosowane stawki podatkowe wynikają z przepisów uchwały Rady Gminy "[...]" z dnia 21 listopada w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2014r. Skarga okazała się nieuzasadniona i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.