I SA/Ol 827/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr: "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz K. O. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. , , Skarga K O (dalej: "strona" lub "skarżący") dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "organ odwoławczy" lub "DIAS") odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z akt spraw wynika, że decyzją z dnia "[...]" 2019 r. nr "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego w E (dalej: "NUS") określił stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do listopada 2016 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2016 r. Decyzja została doręczona stronie w dniu "[...]" 2019 r. (K-"[...]" akt postępowania podatkowego). W aktach sprawy znajduje się opatrzone datą "[...]" 2019 r. pełnomocnictwo szczególne udzielone doradcy podatkowemu D G w sprawie reprezentacji przed pierwszą i drugą instancją organami podatkowymi w sprawie podatku od towarów i usług (K-"[...]"). W dniu "[...]" 2019 r. pełnomocnik D G złożył odwołanie od decyzji NUS z dnia "[...]" 2019 r. (K-"[...]"), Ponadto w aktach sprawy znajduje się datowany na "[...]" 2019 r., złożony osobiście w Urzędzie Skarbowym w E wniosek o przywrócenie terminu (K-"[...]") wraz z odwołaniem z dnia "[...]"2019 r. oraz oryginałem zaświadczenia lekarskiego wystawionego "[...]" 2019 r. przez lekarza P G specjalistę neurochirurga z Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w E (K-"[...]") z rozpoznaniem u strony ostrej rwy kulszowej ze wskazaniem: "reżim łóżkowy "[...]" dni, fizykoterapia, leczenie (nieczytelne) "[...]" dni, pacjent posiada leki". Do wniosku dołączono też fakturę za pobyt w ośrodku leczniczym "[...]" r., wystawioną przez Agencję U na kwotę "[...]" zł za pobyt, a także wydruki ze strony internetowej U w J. We wniosku K. O podał, że w dniu "[...]" 2019 r., gdy miał złożyć odwołanie, w drodze na pocztę upadł i stracił przytomność, po czym został przewieziony do szpitala. Leczenie i rehabilitacja trwały od "[...]" do "[...]" 2019 r. Niezdolność ustała w dniu "[...]" 2019 r. Według strony powyższe okoliczności wskazują na brak jej winy w uchybieniu terminu. Strona podniosła także, że z chwilą otrzymania decyzji musiała ponownie zapoznać się z obszernym materiałem dowodowym i podjąć kroki w celu ustalenia nowych świadków w sprawie, a także zapoznać się z obszerną decyzją i dokonać jej analizy. Wniosek o tej samej treści oraz kopiami załączników (K-"[...]") został także wysłany przez stronę pocztą (K-"[...]") do Urzędu Skarbowego w O, a następnie przekazany (K-"[...]") do Urzędu Skarbowego w E oraz do DIAS (K-"[...]"). Pismem z dnia "[...]" 2019 r. (K-"[...]") organ odwoławczy zwrócił się pełnomocnika strony o wyjaśnienie okoliczności dotyczących pobytu strony w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w E oraz w ośrodku U (wypis ze szpitala, wykazanie środka transportu do ośrodka U, informacja o rezerwacji pobytu, zaświadczenie/zwolnienie lekarskie za pobyt w ośrodku) oraz wyjaśnienia co do rozbieżności co do daty odbioru decyzji wskazanej w odwołaniu pełnomocnika). Pismem z dnia "[...]" 2019 r. strona wyjaśniła, że "[...]" 2019 r. wypowiedziała pełnomocnictwo, na co przedkłada dokument (K-"[...]"). Jako potwierdzenie okoliczności uniemożliwiających osobiste nadanie odwołania ponownie przedkłada zaświadczenie lekarskie załączone do wniosku o przywrócenie terminu, a ponadto wyjaśnia, że do Ośrodka U została zawieziona przez T Z na zalecenie lekarza, co wynika z treści przedłożonego wcześniej zaświadczenia lekarskiego. Pobytu w ośrodku nie rezerwowała. Wyjazd był spontaniczny, wynikał z potrzeby znalezienia najbliższego wolnego ośrodka medycznego, w którym leczy się rwę kulszową. Nie posiada żądanego zaświadczenia, lecz dośle je w ciągu 7 dni. W dniu "[...]" 2019 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo strony (K-"[...]") wraz z zaświadczeniem (bez daty) wystawionym przez Z S Agencja U w J, z którego wynika, że K. O w dniu "[...]" 2019 r. skontaktował się z ww. ośrodkiem w poszukiwaniu miejsca do odbycia prywatnych zabiegów medycznych związanych z zaleceniami lekarza P G. Tego samego dnia wieczorem K. O zameldował się w ośrodku. Nie był w stanie samodzielnie się poruszać, dokuczała ma rwa kulszowa (K-"[...]"). Wezwaniem z dnia "[...]" 2019 r. (K-"[...]" ) DIAS wezwał D G do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dowodów dotyczących czasu i okoliczności udzielenia przez K. O pełnomocnictwa. W odpowiedzi (K-"[...]") doradca podatkowy wyjaśnił, że spotkanie w sprawie decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług odbyło się "[...]" 2019 r. w S w Kancelarii. Podczas spotkania przekazano druk pełnomocnictwa klientowi. Następnie pełnomocnictwo zostało przekazane pocztą na adres Kancelarii. Ze względu na brak daty udzielenia pełnomocnictwa na druku PPS-1 i zgodnie z obowiązującą w Kancelarii procedurą uzupełniono datę udzielenia pełnomocnictwa o datę wpłynięcia dokumentu do Kancelarii. Strona w piśmie z dnia "[...]" 2019 r. (K-"[...]") potwierdziła powyższe wyjaśnienia. Podkreśliła, że podczas spotkania w dniu "[...]" 2017 r. nie udzieliła pełnomocnictwa. Po powrocie do domu uzupełniła pełnomocnictwo i wysłała je na adres Kancelarii. W dniu "[...]" 2019 r. DIAS wydał postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (K-"[...]" ), zaś zaskarżonym postanowieniem DIAS odmówił przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu przytoczył treść art.162 §1 i 2 Ordynacji podatkowej (dalej: "Op"). Opisał także okoliczności dotyczące daty odbioru decyzji NUS oraz złożenia odwołania. Podkreślił, że warunkiem przywrócenia terminu jest wykazanie przez stronę, że bez jej winy doszło do uchybienia terminowi. DIAS wskazał, że pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego zostało udzielone przez K. O w dniu "[...]" 2019 r., "po uprzednim spotkaniu w sprawie decyzji w dniu "[...]" 2019 r., które upoważniało do działania w jego imieniu przed organem drugiej instancji". Tym samym strona samodzielnie zdecydowała o sposobie reprezentowania jej interesów przed organem podatkowym. Natomiast sam dokument wpłynął do Kancelarii "[...]" 2019 r. Dopiero w dniu "[...]" 2019 r. pełnomocnictwo zostało odwołane. Za istotne uznał DIAS także to, że odwołanie zostało w dniu "[...]" 2019 r. złożone przez pełnomocnika na poczcie. Skoro decyzja została odebrana w dniu "[...]" 2019 r., to złożenie odwołania w dniu "[...]" 2019 r. nastąpiło z naruszeniem terminu, upływającego "[...]" 2019 r. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że być może strona omyłkowo poinformowała pełnomocnika o dacie odbioru decyzji NUS. Organ nie dał wiary temu, aby strona, posiadająca pełnomocnika, sama zamierzała wysłać odwołanie. Przeczy temu przede wszystkim fakt złożenia odwołania przez pełnomocnika. W postanowieniu wskazano, że przesłankę braku winy w uchybieniu terminowi należy badać w odniesieniu do tego podmiotu, który dopuścił się uchybienia. Jeżeli doszło do niego w wyniku zaniechań strony, to w odniesieniu do niej badane jest spełnienie przesłanki braku winy, zaś jeśli jest wynikiem zaniedbań pełnomocnika, to badane jest to, czy pełnomocnik uprawdopodobnił swój brak winy w uchybieniu. W tych okolicznościach organ nie uznał błędnego przekonania strony co do daty doręczenia decyzji ("[...]" 2019 r.) jako okoliczności wskazującej na niezawinione uchybienie terminowi. Podkreślono, że strona w prawidłowy sposób udzieliła pełnomocnictwa oraz że nie wystąpiły szczególne okoliczności, które uniemożliwiały złożenie odwołania w terminie, tj. do "[...]" 2019 r. Treść odwołania złożonego przez pełnomocnika w dniu "[...]" r. wskazuje, że przyjął on błędnie, że decyzja została doręczona w dniu "[...]" 2019 r., a nie "[...]" 2019 r. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy pismo placówki pocztowej w E. Z tego wynika, że pełnomocnik mógł działać w błędzie, co nie stanowi usprawiedliwienia na gruncie wykładni winy w rozumieniu art.162 §1 Op. DIAS zwrócił uwagę na to, że wniosek NUS w E w sprawie odwołania został doręczony stronie w dniu "[...]" 2019 r., zatem od tego dnia strona wiedziała, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Przedstawiając wykładnię art.162 Op organ odwoławczy wskazał, że strona, składając wniosek o przywrócenie terminu w dniu "[...]" 2019 r. dochowała terminu do jego złożenia. Jednak w kwestii braku możliwości złożenia przez stronę odwołania w terminie, z uwagi na stan zdrowia, DIAS nie uznał, że wystąpiły nadzwyczajne, trudne do przezwyciężenia okoliczności skutkujące koniecznością przywrócenia terminu. Organ odwoławczy uznał, że powoływana przez stronę okoliczność w postaci choroby - ostra rwa kulszowa, nie powodowała, że strona została pozbawiona możliwości sporządzenia i wniesienia odwołania. Opisując przedstawione przez stronę okoliczności uniemożliwiające złożenie w terminie odwołania, treść zaświadczenia lekarskiego, informacji na temat działalności Ośrodka U, DIAS stwierdził, że fakt choroby nie jest równoznaczny z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez osobę trzecią bądź wynajęty podmiot. Według organu mechaniczne przyjmowanie, że każda cięższa choroba wywołuje obiektywną niemożliwość dokonania czynności procesowej i uzasadnia przywrócenie terminu, byłoby sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Na podstawie art. 162 Op przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której osoba nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Sam fakt choroby nie jest taką przeszkodą. Usprawiedliwieniem mogłaby być tylko taka choroba, która uniemożliwia nie tylko osobiste dokonanie czynności procesowej, ale i brak możliwości skorzystania z pomocy lub zastępstwa innych osób. W rozpatrywanej sprawie strona nie uprawdopodobniła skutecznie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Już w dniu "[...]" 2019 r. strona kontaktowała się z pełnomocnikiem, któremu udzieliła odpowiedniego umocowania do działania w jej imieniu w dniu "[...]" 2019 r. Pełnomocnik miał zatem uprawnienie do złożenia odwołania - co uczynił, jednak dokonał tego po terminie. Jak wywiedziono wcześniej, złożenie odwołania po terminie wynikało z pozostawania w błędzie co do faktycznej daty doręczenia decyzji - o czym świadczy data doręczenia wskazana na odwołaniu pełnomocnika. Dlatego DIAS uznał, że nie został uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminowi. Strona nie uprawdopodobniła niemożności działania, zwłaszcza, że ustanowiła pełnomocnika do działania w jej imieniu. W tej sytuacji argumenty wniosku nie stanowią wystarczającego uzasadnienia dla przyjęcia braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Od ww. postanowienia złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucono naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej: - art.115 §1 i §4 w zw. z art.108 §1 przez niezastosowanie, co skutkowało niewydaniem decyzji, o jakiej mowa w tych przepisach, - art. 138a § 1 przez błędna interpretację i przyjęcie, że skoro strona wyznaczyła pełnomocnika to w sprawie może działać tylko i wyłącznie przez wyznaczonego pełnomocnika, bez możliwości składania własnych oświadczeń i odwołań w sprawie; - art. 162 § 1 przez błędną wykładnię i przyjęcie, że to pełnomocnik uchybił terminowi do wniesienia odwołania, co świadczy o winie pełnomocnika, a w konsekwencji strona nie mogła działać w niniejszej sprawie samodzielnie, podczas gdy wniosek o przywrócenie terminu był składany przez stronę i to stan faktyczny strony winien być brany pod uwagę, a kwestia działań pełnomocnika jest poza niniejszą sprawą; - art. 162 § 1 przez przyjęcie, że doszło do złożenie odwołania po terminie, wynikało z pozostawania w błędzie co do faktycznej daty doręczenia decyzji, co skutkowało rozstrzygnięciem w postanowieniu na niekorzyść strony, podczas gdy strona nie kwestionuje daty doręczenia, a jedynie wskazuje na swój brak winy w niezłożeniu odwołania w dniu "[...]" 2019 r. z powodu ostrej rwy kulszowej i przewiezienia tego dnia do szpitala; - art. 120 przez niezastosowanie tej zasady, a w konsekwencji naruszenie zasady legalizmu, co skutkowało wydaniem niekorzystnego rozstrzygnięcia; - art. 121 przez niezastosowanie tej zasady, a w konsekwencji naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych, co skutkowało wydaniem niekorzystnego rozstrzygnięcia; - art. 122 przez niezastosowanie tej zasady, a tym samym niepodjęcie starań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego (w szczególności wystąpienie z wnioskiem do ośrodka w którym przebywał skarżący), co skutkowało błędnymi ustaleniami stanu faktycznego i w konsekwencji wydanie postanowienia na niekorzyść skarżącego; - art. 124 przez niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy i wydawaniu zaskarżonego postanowienia bez należytego uzasadnienia. W uzasadnieniu wskazano, że wydanie postanowienia było przedwczesne, gdyż organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wydanie postanowienia, a w szczególności nie wystąpił z wezwaniem do złożenia wyjaśnień przez ośrodek, w którym przebywał skarżący, na okoliczność, że skarżący dochował należytej staranności. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organ powinien pozyskać wyjaśnienia z Ośrodka U oraz od skarżącego i dokonać analizy zabiegów podjętych na rzecz skarżącego. Bez dokonania tych czynności przedwczesne są stwierdzenia, że informacje zamieszczone na stronie internetowej Ośrodka U, w którym przebywała strona, są wystarczające do uznania, że choroba - ostra rwa kulszowa nie powodowała, że została ona pozbawiona możliwości sporządzenia i wniesienia odwołania. Zarzucono organowi błędne przyjęcie, że skarżący, mając wyznaczonego pełnomocnika nie może działać we własnym imieniu i na swoją rzecz poprzez dokonywanie czynności przez samego siebie. Żaden przepis prawa, a w szczególności art. 138a § 1 Op, nie narzuca na stronę wyłącznego działania przez pełnomocnika. Przepis dopuszcza możliwość działania strony przez pełnomocnika, ale nie wyłącza prawa do korzystania z pełnomocnika, przy jednoczesnym niewyłączeniu prawa strony do samodzielnego działania w tej samej kwestii. Stwierdzenie, że pełnomocnik miał uprawnienie do złożenia odwołania - co uczynił, jednak dokonał tego po terminie nie pozbawia strony złożenia odwołania w swojej sprawie. Z uwagi na okoliczności, które nastąpiły w dniu, gdy strona zamierzała złożyć odwołanie, nie mogła dokonać tej czynności. Ostra rwa kulszowa sparaliżowała stronę, w konsekwencji pierwszym możliwym terminem do złożenia odwołania był "[...]" 2019 r. Dlatego w postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu, przesłankę braku winy w jego uchybieniu należy badać w odniesieniu do tego podmiotu, który dopuścił się tego uchybienia, tj. strony. Natomiast poza sprawą jest uchybienie terminowi przez pełnomocnika. Strona uważa, że zachowała należytą staranności w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania, a zatem nie można uznać, że ponosi winę w jego uchybieniu. Uprawdopodobniła niemożność działania, zwłaszcza, że pomimo ustanowienia pełnomocnika sama również chciała działać w swoim imieniu. Zarzucono organowi, że nie uzasadnił i nie wykazał winy lub zaniedbania strony. Zauważono, że organ podatkowy stwierdził, że "usprawiedliwieniem mogłaby tu być tylko taka choroba, która uniemożliwia nie tylko osobiste dokonanie czynności procesowej, ale i brak możliwości skorzystania z pomocy lub zastępstwa innych osób." Jednak organ nie wskazał, jaka choroba mogłaby uniemożliwić osobiste dokonanie czynności procesowej, jak również nie wskazał jak, przy ostrej rwie kulszowej trwającej do "[...]" 2019 r., strona miałaby w sposób skuteczny wykonać czynności procesowe. Działania i zaniechania organu naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego m.in. zasadę budowania zaufania organów podatkowych do obywateli, zasadę udziału czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowego, a także podjęte czynności organu przeczą zasadzie podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Spór w sprawie dotyczył tego, czy w stanie faktycznym sprawy zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUS doręczonej skarżącemu w dniu "[...]" 2019 r. Data ta jest bezsporna, wobec czego 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem "[...]" 2019 r. Na podstawie art.162 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.) w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z akt sprawy wynika, że odwołanie skarżący złożył osobiście w dniu "[...]" 2019 r., jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu oraz ze wskazaniem przyczyn uchybienia. Zatem do tego wniosku winien odnieść się organ odwoławczy w kwestii przywrócenia terminu. Sąd nie podziela oceny organu w kwestii winy skarżącego w uchybieniu terminowi. W szczególności dotyczy to uznania, że pomimo udokumentowania wystąpienia w dniu "[...]" 2019 r. okoliczności, której skarżący nie mógł przewidzieć, tj. ostrego ataku rwy kulszowej, nie wykazał on braku winy w uchybieniu. W przeciwieństwie do organu, Sąd uważa, że tego rodzaju choroba była przeszkodą do złożenia odwołania w tym dniu, w którym wystąpiła. W okolicznościach sprawy jako nie tylko niezgodne z przepisami, ale także jako bezduszne - jawi się stwierdzenie organu, że wystąpienie ww. choroby (okoliczność udowodniona, a nie tylko uprawdopodobniona w zaświadczeniu lekarskim) - nie jest równoznaczne z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego, tj. nadania odwołania przez pocztę, osobiście lub przez osobę trzecią bądź wynajęty podmiot. Rwa kulszowa, o czym powszechnie wiadomo, nie jest schorzeniem niebezpiecznym dla życia, lecz na pewno jest schorzeniem niezwykle dokuczliwym, a ponadto jest to przypadłość nagła, nie dająca się przewidzieć. Zatem oczywiste i naturalne jest, że skarżący skupił się w dniu "[...]" 2019 r. na kwestiach dotyczących zdrowia, kosztem niezłożonego odwołania. Dlatego trudno dopatrzyć się zaniechań ze strony skarżącego w tej kwestii i nie można podzielić stanowiska DIAS o braku wystąpienia nadzwyczajnych, trudnych do przezwyciężenia okoliczności skutkujących koniecznością przywrócenia terminu. Pobyt w Ośrodku U nie został przez organ zakwestionowany, podobnie jak możliwość przeprowadzenia w nim rehabilitacji rwy kulszowej. Dlatego data opuszczenia Ośrodka –"[...]" 2019 r. może zostać uznana za datę ustania przyczyny uchybienia terminowi. Zatem złożenie wniosku o jego przywrócenie, wraz z odwołaniem, w dniu "[...]" 2019 r. mieści się w granicach wyznaczonych przez przepis art.162 §2 Op. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem procedowania organu był wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, złożony przez skarżącego. Nie podlegały zaś ocenie organu okoliczności dotyczące złożenia odwołania przez pełnomocnika skarżącego, co do którego nie ma wątpliwości, że zostało złożone po terminie. Nie został jednak złożony wniosek o przywrócenie terminu w oparciu o okoliczności dotyczące uchybienia terminowi przez pełnomocnika. Dlatego okoliczności te nie mają znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art.138a §1 Op strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Użycie słowa "może" oznacza, że nawet jeśli został ustanowiony pełnomocnik, to nie jest wykluczone osobiste działanie strony. W praktyce Sądu zdarzają się sprawy, w których odwołania lub skargi składane są nie tylko przez ustanowionego pełnomocnika, ale także przez stronę i uprawnienia strony w tym zakresie nie są kwestionowane. Zatem nie można zgodzić się z organem co do tego, że skoro pełnomocnik został ustanowiony, to nie należało dać wiary temu, aby strona sama zamierzała wysłać odwołanie (str."[...]" zaskarżonego postanowienia). Podsumowując, w ocenie Sądu skarżący wykazał, że "[...]" 2019 r. nie mógł osobiście złożyć odwołania, przy czym nie można przypisać skarżącemu winy w niezachowaniu terminu, nawet w postaci lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem złożono w terminie określonym przepisami. Zgodnie z art.191 Op na organie podatkowym ciąży obowiązek oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (uprawdopodobniona). W ocenie Sądu organ z obowiązku określonego w tym przepisie nie wywiązał się, gdyż nie dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Odmowa przywrócenia terminu w prawidłowo ustalonych przez organ okolicznościach faktycznych, z przyczyn wyżej wskazanych, narusza przepis art.162 §1 Op poprzez jego niezastosowanie. Dlatego zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia tego przepisu. Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę ocenę prawną zawartą w wyroku, uznając, że skarżący nie dopuścił się zawinienia w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. W związku z tym, że skarga okazała się zasadna, Sąd, na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa") uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 i art.205 §2 ppsa oraz na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU 2018 poz. 1687). Na zasądzoną kwotę składają się: uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.