I SA/Ol 84/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004r. oddala skargę A. Spółka z o.o. w W. (do dnia 17 listopada 2010 r. B. sp. z o.o. z siedzibą w W.) – dalej powoływana jako Spółka, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2011 r., nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. Z akt sprawy wynika, iż 31 grudnia 2009 r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok w łącznej kwocie 12.578,70 zł. Do wniosku dołączono korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2004 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Posiadane przez Spółkę drogi wewnętrzne oraz chodniki wchodzące w skład drogi w 2004 r. nie podlegały więc opodatkowaniu. Prezydent decyzją z dnia 12 października 2010 r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. w wysokości 187.958 zł. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 lipca 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r., oddalił natomiast skargę Spółki. Mając na względzie powyższe, decyzją z dnia 22 sierpnia 2011 r., Prezydent odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżone rozstrzygniecie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przytoczył treść art. 72 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej powoływana jako O.p. oraz wskazał, iż w sytuacji, gdy podatnik wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty złoży korektę deklaracji podatkowej, wykazując wysokość zobowiązania w mniejszej kwocie od uprzednio wykazanej, a organ podatkowy kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego wynikającą ze skorygowanego zeznania, to obowiązany jest w pierwszej kolejności, po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego, określić w formie decyzji prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a następnie rozstrzygnąć co do istoty wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty. Nadto przyjmuje się, że postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego względem postępowania o stwierdzenie nadpłaty ma charakter procedury zasadniczej, bowiem od wyniku tego postępowania zależy rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Podkreślono, że ustalenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego stanowi część ustaleń faktycznych, niezbędnych dla załatwienia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku. Zdaniem organu ustalenia poczynione w toku postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego są wiążące dla organu podatkowego, który rozpatruje wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty. Organ zaznaczył, iż Spółka w odwołaniu od zaskarżonej decyzji podniosła zasadniczo te same argumenty, co od decyzji z dnia 12 października 2010 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 rok, do których organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się w decyzji z dnia 15 lipca 2011r., uznając je za niezasadne. Podkreślono również, że w sytuacji gdy zostaje wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, to w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty bada się jedynie, w jakiej wysokości Spółka dokonała wpłat na poczet podatku i czy odpowiadają one wysokością zobowiązaniu podatkowemu, określonemu ww. decyzją. Brak nadpłaty wynika bowiem z matematycznego zestawienia wysokości zobowiązania określonego ww. decyzją z dokonanymi przez podatnika wpłatami. Spółka dokonała wpłat za 2004 w wysokości 187.958 zł, która odpowiada wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 rok, określonego decyzją z dnia 12 października 2010 r. W związku z czym Spółka nie posiada nadpłaty z powyższego tytułu. W skardze na opisane rozstrzygnięcie Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zarzuciła błędną wykładnię przepisów art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 roku do 31 grudnia 2006 roku w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W uzasadnieniu, powołując szereg wyroków sądów administracyjnych, wskazano, iż ewidencja gruntów i budynków nie ma w podatku od nieruchomości decydującego znaczenia, ponieważ przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wskazują na konieczność jej stosowania, zwłaszcza w tych sytuacjach, gdy nie przewiduje ona oznaczenia dla pewnych kategorii gruntów (np. "pas drogowy"). Zdaniem skarżącej organ podatkowy uzależniając zastosowanie zwolnienia wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od oznaczenia gruntu zajętego przez drogę wewnętrzną w ewidencji gruntów symbolem "dr", naruszył wskazany przepis w zw. z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ponieważ ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje kategorii gruntu pod nazwą "pas drogowy", a symbol "dr" - droga, na gruncie prawa podatkowego oznacza budowlę, a nie grunt. W ocenie skarżącej zapisy zawarte w ewidencji mają charakter drugorzędny, a przesłanką wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże skutek w postaci powstania obowiązku podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz.270), określanej dalej jako p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpoznanej sprawie strona skarżąca podjęła próbę wykazania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r., sięgając po instytucję stwierdzenia nadpłaty (art. 75 O.p.). Zgodnie z powołanym przepisem z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatnicy mają prawo wystąpić w trzech sytuacjach, a mianowicie, gdy: 1) kwestionują zasadność pobranego podatku przez płatnika lub wysokość pobranego podatku; 2) wykazali w deklaracjach zobowiązanie nienależne lub w wysokości wyższej od należnej albo mniejszą kwotę nadpłaty; w takich przypadkach podatnicy zobowiązani do składania deklaracji (w tym i zeznań), którzy błędnie wyliczyli kwotę podatku (zawyżenie) albo nadpłaty (zaniżenie), mogą wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, korygując jednocześnie deklarację; 3) nie będąc zobowiązanymi do złożenia deklaracji (zeznania), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. W toku niniejszego postępowania organ podatkowy wszczął jednakże z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004r. Postępowanie to zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2011r. Decyzja ta została następnie poddana kontroli Sądu, który, wyrokiem z dnia 23 listopada 2011r., oddalił skargę Spółki. Podkreślić przy tym należy, że decyzja w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego stanowi w rozpoznanej sprawie podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W postępowaniu wymiarowym, organ podatkowy ustalił, że podatnik jest zobligowany do uiszczenia zobowiązania w wysokości zadeklarowanej pierwotnie i odpowiadającej wysokości dokonanych przez niego wpłat, czyli w kwocie 187.958 zł. W niniejszym postępowaniu mając zatem na uwadze ostateczną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004r. oraz wysokość wpłat dokonanych przez Spółkę stwierdzić należy, iż prawidłowo organ stwierdził, że w sprawie nie występuje nadpłata. Argumenty i zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie odnoszą się przy tym wyłącznie do określania wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Do tej kwestii organ podatkowy ustosunkował się w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną w tym przedmiocie. Decyzja ta nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu. Wobec powyższego należy wskazać, że stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. może nastąpić jedynie w przypadku uchylenia lub zmiany decyzji określającej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność wniesienia przez skarżącą skargi kasacyjnej od opisanego wcześniej wyroku z dnia 23 listopada 2011r. Na marginesie zaznaczyć należy, że w przypadku uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004r., strona będzie mogła uruchomić tryb nadzwyczajny – wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art.240 §1 pkt 7 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądowego, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.