I SA/Ol 84/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej postanawia: odrzucić skargę. Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W wypełnieniu dyspozycji wymienionych wyżej przepisów Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wydał w dniu 13 lutego 2017r. zarządzenie sygn. akt I SA/Ol 84/17, o wezwaniu M.D. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 100 zł, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Odpis ww. zarządzenia wraz z wezwaniem do jego wykonania w terminie 7 dni od daty jego doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi, został doręczony dorosłemu domownikowi w dniu 16 lutego 2017r. (karta nr 24 akt sądowych). Wyznaczony termin do dokonania czynności upłynął zatem w dniu 23 lutego 2017r. (czwartek), który nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Mimo wezwania należny wpis od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym terminie. Stąd też skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 w związku art. 58 § 3 p.p.s.a.. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.