I SA/Ol 849/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania E.J., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przesyłka pocztowa zawierająca tę decyzję została doręczona stronie w dniu 23 września 2014 r. (k. 32 akt postępowania odwoławczego). W dniu 24 października 2014 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec tego, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 23 września 2014 r., należało stwierdzić, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 23 października 2014 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym było zatem złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 23 października 2014 r. włącznie. Tymczasem skarga została złożona przez stronę osobiście w siedzibie organu administracji publicznej w dniu 24 października 2014 r., a więc po terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Warunkiem rozpoznania skargi na decyzję ostateczną organu administracji publicznej w świetle powołanego wyżej art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest złożenie jej w ustawowym terminie. Skoro zatem skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi, nie było podstaw do jej merytorycznego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.