I SA/Ol 86/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski ( sprawozdawca ) asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 września 2019r. skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 marca 2019r. sygnatura akt I SA/Ol 86/19 w sprawie ze skarg Spółki A na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr: "[...]" "[...]", "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej towaru oraz odmowy dokonania zwrotu cła 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone decyzje i utrzymane nimi w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z "[...]" nr: "[...]", "[...]", "[...]"; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 14.466 zł (czternaście tysięcy czterysta sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z 20 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 86/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi Spółki A w K. na trzy decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z "[...]" o numerach: "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej towaru oraz odmowy dokonania zwrotu cła. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym: Spółka zgłosiła w dniach "[...]" do procedury dopuszczenia do obrotu w Oddziale Celnym, według wymienionych niżej zgłoszeń, towar w postaci pochodzącej z Rosji skroplonej mieszaniny gazów propan-butan o zawartości: - propanu od 56,79% do 60,38% oraz poniżej 0,01% propylenu, zgłoszenie nr "[...]", zadeklarowano kod CN 2711 12 97 w sprawie sygn. akt I SA/Ol 86/19, - propanu 57,50%, 58,78% i 60,60% oraz poniżej 0,01% propylenu, zgłoszenie nr "[...]", zadeklarowano kod CN 2711 12 97 w sprawie sygn. akt I SA/Ol 87/16, - propanu od 60,40% do 63,77% oraz poniżej 0,01% propylenu zgłoszenie nr "[...]", zadeklarowano kod CN 2711 12 97 w sprawie sygn. akt I SA/Ol 88/19. Zgłaszająca zadeklarowała kod CN 2711 12 97 ze stawką cła w wysokości 0,7%. Zgłoszenia celne spełniały wymogi formalne określone w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z 19 października 1992r.), zwanego dalej: WKC. Towar zwolniono do wnioskowanej procedury celnej. O kwocie należności celnych i podatkowych zgłaszający został powiadomiony w dniach dokonania zgłoszeń. Pismami z 30 marca 2018r. Spółka skierowała do Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego wnioski o weryfikację ww. zgłoszeń celnych w zakresie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru z kodu CN 2711 12 97 na kod CN 2711 19 00, wysokości stawki celnej z 0,7% na 0%, wysokości kwoty cła na 0 zł, oraz wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu. Spółka zwróciła się o zwrot cła w łącznej kwocie 34.461 zł. W uzasadnieniu wniosków powołała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej Trybunał, TSUE) z 26 maja 2016r. w sprawie C-286/15, a także przepisy art. 48, art. 116 ust. 1, art. 117 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE L 269 z 30 października 2013r.) - zwanego dalej: UKC, a także pismo Ministra Finansów z 9 grudnia 2016r. nr PA1.021.14.2016, zgodnie z którym gaz płynny LPG jest klasyfikowany jedynie do kodu CN 2711 19 00. Dodatkowo Spółka wskazała, że występowała o udzielenie wiążących informacji taryfowych (dalej WIT) dla mieszaniny LPG. WIT nr "[...]" została cofnięta z uwagi na niezgodność z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości, podobnie jak inne informacje taryfowe. Decyzjami z "[...]"Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru oraz zwrotu cła. Jako podstawę prawną powołał art. 22 ust. 3, art. 48, art. 116 ust. 1, art. 117 UKC, art. 20 ust. 1 WKC, art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 256 z 7 września 1987r. ze zm., dalej rozporządzenie 2658/87) oraz art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004r. Prawo celne (jednolity tekst Dz. U. z 2018 r. poz. 167, zwanej dalej: Prawo celne). W wyniku wniesienia odwołań od tych decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ww. decyzjami z "[...]" utrzymał je w mocy. Rozpatrując odwołania, DIAS w uzasadnieniu decyzji powołał art. 20 ust. 1 WKC i art. 1 ust. 1 rozporządzenia 2658/87. Wskazał, że w okresie złożenia zgłoszeń celnych obowiązywała Nomenklatura Scalona w brzmieniu jak załącznik I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) nr 1101/2014 z 16 października 2014 r. zmieniającego załącznik I do ww. rozporządzenia 2658/87 (Dz.U.UE.L.2014.312.1 z 31 października 2014 r. ze zm.; dalej: rozporządzenie 1101/2014). Dodał, że zgodnie z zaleceniami Komitetu Kodeksu Celnego mieszanina skroplonego gazu propan-butan klasyfikowana była w oparciu reguły 1, 3b) i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) do kodu CN 2711 12 97 (w niniejszych połączonych sprawach nie miał zastosowania kod 2711 13 97), w zależności od procentowej przewagi jednego ze składników mieszaniny. Organ zwrócił przy tym uwagę, że pojęcie "zasadniczy charakter" należy postrzegać przez pryzmat Not wyjaśniających do HS, do reguły 3b) ORINS. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej powyższe pojęcie nie musi pokrywać się z opinią rzeczoznawców bądź instytutów naukowych, gdzie zasadniczy charakter produktów jest rozpatrywany głównie pod kątem ich właściwości fizykochemicznych. DIAS wskazał, że TSUE wydał 26 maja 2016 r. wyrok w sprawie C-286/15, w którym orzekł, że skroplony gaz ziemny zawierający 0,32% metanu, etanu i etylenu, 58,32% propanu i propylenu oraz nie więcej niż 39,99% butanu i butylenu, w stosunku do którego to skroplonego gazu ziemnego nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00, jako "Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe". TSUE powyższą mieszaninę LPG zaklasyfikował wskazując, że dla mieszaniny dla której nie można ustalić składnika nadającego jej zasadniczy charakter, klasyfikacji taryfowej dokonuje się stosując regułę 3c) ORINS. W ocenie DIAS, reguła 3c) ORINS znajduje zastosowanie w odniesieniu tylko do niektórych mieszanin LPG, kiedy nie można wskazać, który z gazów tworzących grupę propan-propylen, butan-butylen, pojedynczo nadaje zasadniczy charakter całemu LPG. Kluczowe znaczenie dla prawidłowej klasyfikacji taryfowej propanów czy też butanów zawartych w danej mieszaninie węglowodorów skroplonych stanowi ich procentowa zawartość. Tym samym istotnego znaczenia nabiera określenie składu mieszaniny LPG, w szczególności w zakresie zawartości propanu i butanów. Organ II instancji za chybione uznał zarzuty Spółki dotyczące pominięcia przez organ normatywnej treści reguły 6 ORINS i porównywanie treści podpozycji HS 2711 19 (6-cyfrowych) z treścią kodów CN (8-cyfrowych), np. 2711 12 94 - propan o czystości przekraczającej 90%, ale mniejszej niż 99%. Skoro występują na tym samym poziomie, tj. pięciu kresek, dwa kody CN: 2711 12 94 w brzmieniu: o czystości przekraczającej 90% ale mniejszej niż 99%, 2711 12 97 w brzmieniu: pozostały - to oznacza, że sześciocyfrowa podpozycja 2711 12 musi w sobie zawierać propan o czystości poniżej 90%. Odnosząc się do pisemnych uwag z 22 września 2015 r. złożonych przez Komisję Europejską w sprawie C-286/15, organ uwzględnił, że były one determinowane przez stan faktyczny w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed TSUE, dotyczącej gazu LPG zawierającego metan, etan, etylen, propan, propylen, butan i butylen, gdzie certyfikat jakości towaru nie wskazywał oddzielnie zawartości każdej z tych substancji i ograniczał się jedynie do wskazania łącznej zawartości metanu, etanu i etylenu, łącznej zawartości propanu i propylenu, a także łącznej zawartości butanu i butylenu. W związku z powyższym nie było możliwe zastosowanie kryterium ilościowego do wskazania składnika nadającego samodzielnie zasadniczy charakter mieszaninie. DIAS wskazał, że w przedmiotowych sprawach jest znana procentowa zawartość głównego składnika mieszaniny, gdzie propan występuje w przeważającej ilości, nadając zasadniczy charakter mieszaninie. W związku z tym prawidłowym kodem CN zgodnie z regułą 3b) ORINS jest 2711 12 97. Na rozprawie 20 marca 2019 r. WSA w Olsztynie, stosownie do art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", połączył sprawy o sygn. akt od I SA/Ol 86/19 do I SA/Ol 88/19 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Ol 86/19. Następnie zaskarżonym wyrokiem orzekł o oddaleniu skarg. W motywach wyroku WSA uznał za zasadne odwołanie się przez DIAS w pierwszym rzędzie do treści reguły 1 ORINS w zakresie klasyfikowania towaru będącego przedmiotem sporu tj. mieszanin propanu-butanu o podanym składzie, z przewagą propanu. Sąd podzielił też stanowisko organu, że zasadne jest klasyfikowanie takiego produktu jak propan-butan techniczny do odpowiednich kodów Taryfy Celnej według reguły 3b) ORINS, jak też odwołanie się bezpośrednio do brzmienia CN dla pozycji 2011. Poza wskazanymi przypadkami dla propanu i butanów, gdzie podstawowe znaczenie ma przeznaczenie tych gazów, w pozostałych przypadkach o klasyfikacji propanu i butanów przesądza ich procentowa zawartość w mieszaninie. Sąd uznał, że stosując w pierwszym rzędzie regułę 1, regułę 3b) oraz regułę 6 ORINS nie można przyjąć, że produkt o nazwie propan-butan techniczny, należy klasyfikować do podpozycji 2711 19 00 - Pozostałe, podczas, gdy wcześniejsze podpozycje wprost w swojej treści wymieniają takie gazy skroplone jak: propan, butan i uzależniają klasyfikację od ich procentowej zawartości w mieszaninie. Brak jest zatem przesłanek do uznania, że zapłacone cło wg stawki 0,7% było nienależne. Sąd podzielił stanowisko DIAS, że brak jest podstaw prawnych do zwrotu cła prawidłowo zadeklarowanego w zgłoszeniach celnych i zapłaconego od sprowadzonego przez skarżącą Spółkę z Rosji propan-butanu. Wyrok TSUE z 26 maja 2016r., C-286/15, nie może mieć w tej sprawie zastosowania. Na tle wyroku TSUE i wniosku skarżącej o zadanie pytanie prejudycjalnego Sąd wskazał, że strona skarżąca nie wykazała, że w trakcie zgłoszenia celnego stosowała błędną klasyfikację taryfową sprowadzonego gazu LPG. Przesłanką żądania przez skarżącą sprostowania zgłoszenia celnego oraz zwrotu cła, nie może być sama okoliczność wydania wyroku TSUE z 26 maja 2016 r., lecz błędna klasyfikacja taryfowa sprowadzonego gazu LPG. Zdaniem Sądu, na podstawie treści zgłoszeń celnych możliwe było ustalenie procentowych ilości poszczególnych składników skroplonych gazów. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów Spółki naruszenia przepisów prawa procesowego: art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego oraz art. 197 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała przesłanek faktycznych i prawnych uzasadniających sprostowanie zgłoszeń celnych i zwrotu cła. Brak było zatem podstaw do zwrotu cła. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku WSA, Spółka, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, zarzuciła w oparciu o art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. naruszenie: I przepisów prawa materialnego, tj.: 1. litery A pkt 3b) Sekcji I Części pierwszej Załącznika I do rozporządzenia CN w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym CN w zw. z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: TUE) poprzez niewłaściwą interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie; 2. litery A pkt 3c) Sekcji I Części pierwszej Załącznika l do rozporządzenia 2658/87 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem 1101/2014 w związku z art. 4 ust. 3 TUE poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu, podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany w sprawie, a klasyfikacja taryfowa mieszaniny LPG powinna zostać dokonana na podstawie reguły 3c) ORINS; 3. litery A Sekcji l Części pierwszej Załącznika I rozporządzenia 2658/87 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem 1101/2014, w szczególności reguł 3b) i 3c) ORINS, w zw. z art. 4 ust. 3 TUE, poprzez dokonanie interpretacji wyroku TSUE C-286/15 zasadzającej się na przypisaniu TSUE przeprowadzenia procesu klasyfikacji sprzecznej z Regułami ORINS; 4. art. 218 ust. 1 lit. d) RWKC przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie; 5. Podpozycji CN 2711 12 rozporządzenia 2658/87 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem 1101/2014 Załącznik l Część druga Sekcja V Dział 27 poprzez niewłaściwą interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie; 6. Podpozycji CN 2711 19 rozporządzenia 2658/87 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem 1101/2014 Załącznik I Część druga Sekcja V Dział 27 poprzez niewłaściwą interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie; II naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z: a. art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego: b. art. 233 §1 i § 2 O.p.; c. art. 22 ust. 6 UKC i art. 12 ust. 2 i 3 RWKC; d. art. 173 RWKC. 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z regułą 3b) oraz 3c) ORINS i podpozycją CN 2711 12 oraz CN 2711 19 poprzez fakt, że WSA zaakceptował, iż w decyzji DIAS stan faktyczny sprawy, w szczególności istotne dla klasyfikacji taryfowej cechy towaru, a w konsekwencji klasyfikacja taryfowa towaru, zostały ustalone z naruszeniem reguły 3b) oraz 3c) ORINS, w wyniku czego naruszono normy podpozycji CN 2711 12 oraz podpozycji CN 2711 19. 9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, przez co zasługiwała na uchylenie, co miało kluczowe znaczenie dla sprawy. Spółka złożyła także wniosek o zawieszenie postępowania i skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE: a) Czy przepisy art. 22 ust. 1 oraz ust. 6 UKC w zw. z art. 12 ust. 2 i ust. 3 RW UKC należy interpretować w ten sposób, że w toku postępowania celnego zainicjowanego na wniosek strony i zmierzającego do uzyskania zwrotu uprzednio nienależnie uiszczonego cła, obowiązek dowodowy spoczywa wyłącznie na stronie postępowania, a organ nie jest zobowiązany do poinformowania strony w powiadomieniu wystosowanym na podstawie art. 22 ust. 6 UKC o takim obowiązku i o dowodach, jakie są istotne dla sprawy, a jakie strona winna przedstawić. b) Czy dopuszczalna jest taka interpretacja reguły 3b) ORINS, że klasyfikacja taryfowa mieszaniny LPG zostałaby dokonana w oparciu o tę regułę bez uprzedniego ustalenia: jakie właściwości mieszaniny decydują o jej zasadniczym charakterze; który ze składników, decyduje o nadaniu mieszaninie cechy, uznanej za nadającą zasadniczy charakter; czy mieszanina zachowałaby swój charakter (właściwość uznaną za nadającą zasadniczy charakter) gdyby usunięto z tej mieszaniny składnik, uznany za nadający jej zasadniczy charakter; czy w sytuacji gdy mieszanina zachowałaby swój charakter (właściwość uznaną za nadającą zasadniczy charakter) gdyby usunięto z tej mieszaniny składnik, uznany za nadający jej zasadniczy charakter taki składnik można byłoby nadal uznawać za nadający mieszaninie zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3b) ORINS (por. wyrok TSUE z 26 października 2006 r. w sprawie C-250/05 (pkt 21), z 10 maja 2001 r. w sprawie C-288/99 (pkt 25) oraz z 21 czerwca 1988 r. w sprawne C-253/87 (pkt 8), oraz pkt 23 Stanowiska KE). c) Jakie kryteria klasyfikacyjne należy przyjąć dla klasyfikacji taryfowej mieszaniny węglowodorów gazowych na podstawie reguły 3b) ORINS i reguły 3c) ORINS w sytuacji takiej, jak w stanie faktycznym sprawy rozpatrywanej przez sąd odsyłający, tj. gdy skład procentowy towaru jest znany. d) Jeżeli kryterium klasyfikacji mieszanin węglowodorów do poszczególnych pozycji nomenklatury scalonej jest zawartość poszczególnych składników w mieszaninie wyrażona w procentach, to na jakiej podstawie należy odróżnić podpozycje nomenklatury scalonej CN 2711 12 (propan), CN 2711 13 (butany) oraz CN 2711 19 (pozostałe). e) W kontekście tezy 3 wyroku TSUE w sprawie C-286/15, na jakiej podstawie należy odróżnić te mieszaniny węglowodorów gazowych, dla których konieczne jest ustalenie składu procentowego, od mieszanin, dla których ustalenie precyzyjnego składu procentowego nie jest konieczne w rozumieniu art. 218 ust. 1d RWKC. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o zawieszenie postępowania sądowego i zadanie TSUE poniższych pytań prejudycjalnych, ewentualnie zwrócenie się do TSUE o dokonanie wykładni wyroku z 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15 co do jego zakresu i znaczenia: a) czy posługiwanie się wielokrotnie w treści wyroku C-286/15 przez TSUE (np. w pkt 11, pkt 12, pkt 17, pkt. 18 , pkt 19 , pkt 24, pkt 30), sformułowaniem "omawiany w postępowaniu głównym LPG", czy np. w punkcie 34 "takim jak opisany przez sąd odsyłający" oraz w punkcie 1) "mieszaniny gazów, takiej jak omawiany w postępowaniu głównym LPG" i punkcie 3) orzeczenia "LPG taki jak ten w postępowaniu głównym", odnosi się do mieszanin grup gazów podobnych do wskazanej w punkcie 1 orzeczenia, w których zgodnie z przedstawionym w wyroku stanem faktycznym sprawy C-286/15 nie można było ustalić składnika, który mieszaninie nadawał jej zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3b) ORINS, oraz że w każdym przypadku nie było możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnych składników LPG, czy też odnosi się do wszystkich LPG niezależnie od ich składu; b) jeżeli sformułowanie określone w pytaniu pierwszym oznacza, że TSUE rozumie przez to wszystkie LPG, to czy to oznacza, że propan bez względu na swoją zawartość w mieszaninie nie może jej nadać zasadniczego charakteru, nawet gdyby LPG zawierał w ogólnym składzie 90% czystego propanu i 10% butanu, a z opinii biegłego wynikałoby, że propan nadaje LPG zasadniczy charakter np. ze względu na sprężalność; c) czy w przypadku, gdy organ dysponuje opinią specjalistyczną, że w danej mieszaninie LPG jeden ze składników powyżej określonego stężenia % nadaje jej zasadniczy charakter należy bezwzględnie stosować regułę 3c) ORINS; d) czy w przypadku, kiedy dla danego LPG można wskazać składnik, który tej mieszaninie nadaje zasadniczy charakter, obowiązkiem zgłaszającego jest wskazanie procentowej ilości substancji, z której składa się głównie ów LPG. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania sądowego i zadania pytań prejudycjalnych DIAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku o skierowanie pytań do TSUE organ wskazał na wyrok NSA z 21 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 1973/18. Podniósł, że w stanie faktycznym sprawy, w której TSUE wydał orzeczenie C-286/15, spór o klasyfikację wystąpił w trakcie importu, kiedy to sprowadzający towar wskazywał kod 2711 19. Natomiast obecnie toczące się sprawy dotyczą wniosków o zmianę klasyfikacji uprzednio zgłoszonych LPG pod kodem 2711 12 97 i niemożliwe jest zbadanie towaru. Zdaniem DIAS, o ile trafna jest teza NSA w wyroku o sygn. akt I GSK 1973/18, że TSUE przedstawił zasady klasyfikacyjne odnoszące się do LPG, o tyle sporną kwestią jest konieczność klasyfikowania wszystkich LPG, bez względu na ich skład, zgodnie z regułą 3c) ORINS. Organ wskazał na opinie, które na podstawie składu procentowego poszczególnych gazów określają propan jako nadający zasadniczy charakter LPG. Do akt przedłożył kopie pisma Urzędu Celno-Skarbowego z 10 maja 2019 r. wraz z ekspertyzą Instytutu B z dnia 29 października 2018 r. (k. 263 - 272 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2018r. poz. 2107, dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Wskazany przepis umożliwia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie dokonanie autokontroli zaskarżonego wyroku lub postanowienia, od którego przysługuje skarga kasacyjna. Przy czym z woli ustawodawcy, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i ponowne rozpoznanie sprawy może nastąpić wówczas, gdy sąd ten uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione lub w razie stwierdzenia przesłanek nieważności. Podstawy skargi są oczywiście usprawiedliwione, w szczególności jeżeli sąd "od razu", "na pierwszy rzut oka" ocenia jako uzasadnione zarzuty i żądania zawarte w skardze kasacyjnej. W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Przy czym Sąd miał na względzie treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 21 maja 2019 r. , sygn. akt I GSK 1973/18. W tym wyroku NSA wskazał, że Sądy krajowe są zwolnione z obowiązku wystąpienia z kolejnym pytaniem prejudycjalnym w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, ponieważ wiązać je będzie wykładnia prawa unijnego dokonana przez TSUE. Tym samym oznacza to, że TSUE odmówi udzielenia na skierowane pytanie prejudycjalne odpowiedzi, jeśli dotyczy ono wykładni przepisu prawa unijnego, gdy prawidłowa interpretacja kwestionowanego przepisu została już przesądzona w jego dotychczasowym orzecznictwie. W tamtej sprawie, która dotyczy tożsamego stanu faktycznego i prawnego, NSA za usprawiedliwione uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Uznał zarzuty za zasadne w tym sensie, że organy celne, uznając iż stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie był inny niż w wyroku TSUE w sprawie C-286/15, powinny przeprowadzić dowód z opinii biegłego (art. 197 § 1 o.p.), który wykazałby, że w mieszance LPG importowanych przez spółkę można wyróżnić składnik zasadniczy. Brak przeprowadzenia takiego dowodu powoduje skuteczność zarzutu naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, który dotyczy obowiązku organu celnego do zebrania i następnie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Konsekwencją nieprzeprowadzenia takich dowodów, jest to, że organy celne dokonały nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej. Brak tych ustaleń faktycznych powoduje, że klasyfikacja taryfowa nie była możliwa w oparciu o regułę 3b ORINS. Wynika to z twierdzeń strony skarżącej, że w odniesieniu do mieszanin LPG, ze względu na ich naturę i niezależnie od ich składu procentowego, nie jest możliwe wskazanie składnika, który nadaje zasadniczy charakter tej mieszaninie. TSUE w wyroku C-286/15 wskazał, że art. 218 ust. 1d WKC należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego LPG taki jak ten w postępowaniu głównym obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się głównie ów LPG. Teza ta jest wynikiem wcześniejszej konkluzji TSUE, że mieszanin LPG nie należy klasyfikować w oparciu o regułę 3b ORINS lecz o regułę 3c ORINS. Trzeba zauważyć, że w stanie faktycznym sprawy, w której zapadł wyrok TSUE Latvijas propâna gâze zaklasyfikował LPG do podpozycji taryfowej 2711 19 00 oraz zastosował do niego stawkę celnych należności przywozowych 0% jego wartości celnej. Następnie organ podatkowy opierając się na informacjach zawartych w dokumentach tej spółki uznał, że dominującymi substancjami w owym LPG były propan i butan, z przewagą propanu i zaklasyfikował wspomniany LPG do podpozycji taryfowej 2711 12 97. Oceniany LPG zawierał metan, etan, etylen, propan, propylen, butan i butylen. Certyfikat jakości LPG wydany przez producenta nie wskazywał oddzielnie procentu w masie objętościowej każdej z tych substancji i ograniczał się jedynie do wskazania łącznej zawartości metanu, etanu i etylenu (0,32% masy objętościowej wspomnianego LPG); łącznej zawartości propanu i propylenu (58,32%), a także łącznej zawartości butanu i butylenu (39,99% maksymalnie). Uniwersytet Techniczny w Rydze wydał opinię, zgodnie z którą nie można było ustalić na podstawie certyfikatu jakości, że jedna tylko z substancji składających się na omawiany w postępowaniu głównym LPG nadawała mu zasadniczy charakter jako źródłu energii, to znaczy jego wartość opałową oraz jego sprężenie. Zgodnie z tą opinią propan i propylen nadawały temu LPG jego sprężenie, niemniej jednak jego wartość opałowa była określona przez wszystkie składniki łącznie. Nadto z postanowienia odsyłającego wynikało, że nie było możliwe ustalenie dokładnej ilości każdego z poszczególnych składników omawianego LPG, ponieważ w świadectwie jakości towarów odsetek gazów występujących w LPG został wskazany dla każdej grupy gazów, ponieważ pierwsza grupa złożona jest z metanu, etanu i etylenu, druga z propanu i propylenu, a trzecia z butanu i butylenu. W takich okolicznościach TSUE stwierdził, że regułę 2 lit. b) i regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji CN należy interpretować w ten sposób, że ponieważ wszystkie składniki mieszaniny gazów, takiej jak omawiana w postępowaniu głównym LPG, nadają jej łącznie jej zasadniczy charakter, oraz ponieważ nie można ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter, oraz że w każdym przypadku nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego LPG, domniemanie, zgodnie z którym substancją, która nadaje produktowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 lit. b) wspomnianych reguł ogólnych, jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane. Zgodnie z regułą 2 lit. b) zdanie 3 ORINS klasyfikowanie wyrobów stanowiących mieszaniny lub składających się z różnych materiałów lub substancji należy ustalać według zasad określonych w regule 3. Reguła 3 lit. b) z kolei stanowi, że mieszaniny, wyroby złożone składające się z różnych materiałów lub wytworzone z różnych składników oraz wyroby pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej, które nie mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 2 a), należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im ich zasadniczy charakter, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania. Według reguły 3 lit. c) mającej zastosowanie w przypadkach, gdy ani reguła 3 lit. a), ani reguła 3 lit. b) wspomnianych reguł nie pozwalają na dokonanie klasyfikacji danego towaru, towar należy klasyfikować do pozycji pojawiającej się w kolejności numerycznej jako ostatnia z tych, które jednakowo zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu przytoczona teza nie oznacza, że w każdym przypadku, gdy propan lub butan nie występują w czystej postaci mamy do czynienia z mieszaniną gazów, którą należy klasyfikować według reguły 3 lit. c) ORINS. Dopiero w razie ustalenia, że: (-) wszystkie składniki mieszaniny gazów, nadają jej łącznie jej zasadniczy charakter, (-) nie można ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter, oraz (-) nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego GPL - domniemanie, zgodnie z którym substancją, która nadaje produktowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 list. b) wspomnianych reguł ogólnych, jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane. Jednak, co do zasady jeżeli można ustalić składnik, który mieszaninie nadaje zasadniczy charakter, reguła 3 lit. b) winna być stosowana. W tym zakresie należy mieć też na uwadze reguły 1 i 6 ORINS. W kontrolowanej sprawie miała miejsce sytuacja odwrotna, niż w przedstawionym powyżej stanie faktycznym sprawy, w której zapadł wyrok TSUE. W zgłoszeniu celnym LPG został zaklasyfikowany do podpozycji taryfowej 2711 12 97 i zastosowano do niego stawkę celnych należności przywozowych 0,7%, a na obecnym etapie postępowania Skarżąca domaga się zaklasyfikowania LPG do podpozycji taryfowej 2711 19 00 (stawka 0%). W ocenie Sądu w tych okolicznościach z uwagi na przywołaną wcześniej treść zgłoszenia celnego towaru wniosek o zmianę klasyfikacji taryfowej winien być poparty dowodami pozwalającymi na stwierdzenie, że pierwotna zadeklarowana klasyfikacja była nieprawidłowa. Nie ma bowiem podstaw do automatycznego stwierdzenia, że np. LPG o zawartości propanu poniżej 90% w każdym przypadku stanowi mieszaninę gazów klasyfikowaną do kodu 2711 19 00 (Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe: Pozostałe). W przeciwnym wypadku w szczególności kod CN 2711 12 97 (Propan: Pozostały) byłby martwy. Dowody te winny umożliwić ustalenie, że towar będący przedmiotem postępowania posiada cechy skutkujące dokonaniem odmiennej klasyfikacji do kodu taryfy celnej. Zdaniem Sądu w badanej sprawie w wydanych decyzjach organy nie zawarły przekonującej argumentacji, że aby stwierdzić, że przewaga propanu lub butanu nadaje mieszaninie zasadniczy charakter konieczna jest próbka towaru umożliwiająca przeprowadzenie analizy laboratoryjnej. Niewątpliwie taki materiał badawczy byłby miarodajny do ustalenia dokładnej ilości poszczególnych składników i czy można wyróżnić składnik mieszaniny, który nadaje jej zasadniczy charakter, jednakże aktualnie jest on niedostępny. Organy natomiast nie zbadały, czy jest to dowód wyłączny, który zapewniłby ustalenie wskazanych okoliczności. Wnosząc o sprostowanie zgłoszenia celnego Spółka przedstawiła dokumentację obrazującą skład mieszaniny. Organy nie podważyły wiarygodności tych dokumentów, nie wykazały też, że dane z nich wynikające dotyczące składu importowanego towaru uniemożliwiają dokonanie ustaleń w kontekście zastosowania reguł 3 lit. b), bądź 3 lit. c) ORINS. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 21 maja 2019 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 1973/18, że odrzucenie stanowiska, że teza 3 wyroku TSUE ma walor uniwersalny i odnosi się do wszystkich mieszanin LPG wymaga wszechstronnego uzasadnienia i wyjaśnienia, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło. W rozpoznawanej sprawie zostały podane informacje o składzie procentowym mieszaniny LPG. A zatem nie ma potrzeby badania jego składu. W związku z tym nie zachodziła potrzeba prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Natomiast Organ, jako badający sprawę merytorycznie, był związany treścią materiału dowodowego. To znaczy musiał go uwzględnić w swych rozważaniach. W związku z tym nie można zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, że była ona bezprawnie obciążona wskazaniem węglowodoru, którego udział procentowy jest największy. Skład mieszaniny gazów wynikał z treści materiału dowodowego, który został przedłożony przez spółkę. Natomiast skarżąca powołuje się na analizy wydawanych wiążących informacji taryfowych uwidocznionych w bazie europejskiej wiążącej informacji taryfowej (EBTI) dotyczących podpozycji CN 2711 19. Te analizy zostały dokonane po wydaniu wyroku przez TSUE. Pełnomocnik strony skarżącej na poparcie swego stanowiska przytaczał decyzje WIT, które zostały wydane po wydaniu orzeczenia przez TSUE. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 952/2013z dnia 9 października 2013r. ustanawiającego unijny kodeks celny Dz. U. UE. L. z 2013r. Nr 269, str. 1; zm.: Dz. U. UE. L. z 2013r. Nr 287, str. 90, z 2016r. Nr 267, str. 2 i Nr 354, str. 32 oraz z 2017r. Nr 42, str. 43/2 (wersja przekształcona) (Dz.U.UE L z dnia 10 października 2013r.) Organy celne cofają decyzję WIT w następujących przypadkach: wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ze skutkiem od daty opublikowania sentencji tego wyroku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Decyzje WIT są częścią prawa unijnego i mają skutek ex nunc. Konkludując powyższe należy stwierdzić, że bez zbadania okoliczności, związanych z powołaniem biegłego, który wykazałby, że w mieszance LPG importowanych przez spółkę można wyróżnić składnik zasadniczy, nie jest możliwe dokonanie poprawnej klasyfikacji celnej. W sentencji wyroku z dnia 26 maja 2016r. TSUE wskazał, że: Regułę 2 lit. b) i regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego, kolejno, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2007 z dnia 30 września 2009r., należy interpretować w ten sposób, że ponieważ wszystkie składniki mieszaniny gazów, takiej jak omawiany w postępowaniu głównym skroplony gaz ziemny, przyznają łącznie jej zasadniczy charakter, oraz ponieważ nie można ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter, oraz że w każdym przypadku nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego skroplonego gazu ziemnego, domniemanie, zgodnie z którym substancją, która nadaje produktowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 list. b) wspomnianych reguł ogólnych, jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane. 2) Wspomnianą nomenklaturę scaloną należy interpretować w ten sposób, iż skroplony gaz ziemny, taki jak omawiany w postępowaniu głównym, zawierający 0,32 % metanu, etanu i etanolu, 58,32 % propanu i propylenu, oraz nie więcej niż 39,99 % butanu i butylenu, w stosunku do którego to skroplonego gazu ziemnego nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu jego zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00 jako "Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe". Ustalenie substancji, która nadaje mieszaninie zasadniczy charakter, należy do sfery faktów. Natomiast organ procesowy przyjął, a WSA rozpoznając sprawę po raz pierwszy to zaakceptował, że o zasadniczym charakterze przesądza udział procentowy, który przekracza 50%. Taka konkluzja nie miała oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Strona skarżąca nie przedstawiła organowi procesowemu opinii biegłego, na okoliczność, czy przewaga ilościowa danego składnika ( powyżej 50% ), pozwala na przyjęcie, że ten składnik nadaje tej mieszaninie zasadniczy charakter. Nie dokonał tego we własnym zakresie organ procesowy. Organ nie dysponował bowiem jakimkolwiek wiarygodnym dowodem, który mógłby podważyć przyjęte w wyroku TSUE C-286/15 ustalenie, że któryś z jego składników mógłby nadawać mieszaninie LPG zasadniczy charakter. Dla zastosowania reguły 3b ORINS nie jest zaś wystarczające samo zidentyfikowanie składnika, którego udział procentowy w mieszaninie jest największy. Innymi słowy dla zastosowania reguły 3b ORINS konieczne jest zidentyfikowanie właściwości mieszaniny decydującej o jej zasadniczym charakterze oraz wpływie poszczególnych jej składników na tę właściwość mieszaniny i jednocześnie konieczne jest wykluczenie, że cecha decydująca o zasadniczym charakterze mieszaniny jest determinowana przez więcej niż jeden składnik mieszaniny. Tego zaś organy w żaden sposób nie dowiodły i co błędnie zaakceptował WSA rozpoznając sprawę po raz pierwszy. Podkreślić należy, że wskazanego powyżej braku nie może uzupełnić Sąd. Sąd nie dokonuje bowiem ustaleń faktycznych. W tym miejscu odnosząc się do argumentacji organu, przedstawionej już po wydaniu wyroku w przedmiotowej sprawie, powołującej się na ekspertyzy i opinie, stwierdzić należy, że dowodzenia te są spóźnione. WSA orzeka bowiem na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dniu wydawania zaskarżonej decyzji i tylko w ograniczonym zakresie może przeprowadzić dowody z dokumentów (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny z kolei w ogóle nie przeprowadza dowodów z dokumentów. Ograniczając się do kontroli przyjętego do rozpoznania przez WSA stanu faktycznego sprawy i to przez pryzmat zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2019 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 1973/18). W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał zarzuty skargi kasacyjnej w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 ww. ustawy Prawo celne. Naruszenie przepisów postępowania polegało na tym, że Sąd nie uchylił decyzji DIAS i oddalił skargi Spółki, podczas gdy decyzja DIAS winna być uchylona ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności DIAS naruszył, a WSA kontrolując decyzję DIAS zaakceptował naruszenie przez DIAS: art. 191 Ordynacji podatkowej. w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego przez błędną ocenę zebranego w sprawie, ale niepełnego materiału dowodowego. DIAS dysponował informacją o składzie procentowym mieszaniny LPG będącej przedmiotem postępowania, lecz nie dysponował informacją o właściwościach mieszaniny LPG. Na podstawie jedynie informacji o składzie procentowym DIAS błędnie ocenił, że składnikiem nadającym zasadniczy charakter mieszaninie jest składnik, którego zawartość procentowa w mieszaninie jest największa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego ma znaczenie dla zastosowania przepisów prawa materialnego. Z tego powodu naruszenie norm proceduralnych miało istotny wpływ na wynik postępowania: art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez brak ustalenia: jaka cecha mieszaniny LPG będącej przedmiotem postępowania decyduje o zasadniczym charakterze tej mieszaniny, czy możliwe jest wskazanie jednej cechy nadającej mieszaninie jej zasadniczy charakter, który składnik mieszaniny nadaje jej cechę decydującą o zasadniczym charakterze tej mieszaniny, czy pozbawienie mieszaniny składnika uznanego za nadający cechę decydującą o zasadniczym charakterze mieszaniny pozbawi mieszaninę tej cechy, która została uznana za decydującą o zasadniczym charakterze mieszaniny. Powyższe ustalenia faktyczne są niezbędne do oceny, czy klasyfikacja taryfowa mieszaniny LPG może być dokonana w oparciu o regułę 3b) ORINS. Brak ustalenia istotnych okoliczności miały kluczowe znaczenie dla zastosowania przepisów prawa materialnego. Z tego powodu naruszenie norm proceduralnych miało istotny wpływ na wynik postępowania. Korzystając z możliwości powołania biegłego w sprawie, DIAS powinien był ustalić stan faktyczny sprawy w zakresie właściwości mieszaniny LPG i ustalenia cechy, która nadaje jej zasadniczy charakter, a poprzez to mógł ograniczyć ryzyko błędnej oceny stanu faktycznego. Za uzasadniony należy uznać zarzut art. 197 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez niepowołanie biegłego posiadającego wiadomości specjalne w celu wydania opinii co do "zasadniczego charakteru", właściwości mieszaniny będącej przedmiotem zgłoszenia celnego oraz właściwości komponentów tej mieszaniny, w sytuacji powzięcia przez organ wątpliwości w tym zakresie. Subsumcja przepisów prawa materialnego jest związana z zaistnieniem określonego stanu faktycznego. Ten zaś winien być ustalony w postępowaniu administracyjnym. Ponieważ skarga kasacyjna okazała się skuteczna, Sąd pierwszej instancji orzekł, jak w sentencji, czyli uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 179a p.p.s.a. (w trybie autokontroli), a także uchylił zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu I instancji (Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z "[...]" nr: "[...]", stosując przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., 135 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania w kwocie 14.466 zł Sąd orzekł na podstawie art. 179a w związku z art. 200 i art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 209 p.p.s.a., a także § 3 ust. 1 w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d) i e) oraz § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687). Na wysokość zasądzonych kosztów postępowania sądowego (14.466 zł) składają się: koszty postępowania kasacyjnego w wysokości 6.017 zł (wpis od skargi kasacyjnej 600 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wynagrodzenie doradcy podatkowego 2.700 zł + 1.350 zł + 1.350 zł) oraz koszty postępowania przed sądem I instancji w wysokości 8.449 zł (wpisy od skarg 1.198 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 3 x 17 zł, wynagrodzenie doradcy podatkowego 3.600 zł + 1.800 zł + 1.800 zł; por. postanowienie NSA z 10 marca 2006 r., sygn. akt I FZ 22/05, postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I FZ 275/17; wyrok NSA z dnia 1 października 2007 r., sygn. akt I GSK 2146/06). Organ rozpoznając ponownie wnioski Spółki o weryfikację zgłoszeń celnych w zakresie zmiany klasyfikacji taryfowej mieszaniny LPG i zwrotu cła winien zastosować się do uwag przedstawionych w uzasadnieniu niniejszego wyroku.