I SA/Ol 863/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. K. na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" r., Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 17 grudnia 2013r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej skarga J. K. na w/w decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W jej uzasadnieniu skarżący zwrócił się do Sądu o "wydanie stanowiska, czy ww. decyzja wydana przez Urząd Celny była prawidłowa i rzetelna z pełnym poszanowaniem zasad obiektywizmu oraz przepisów prawa materialnego". Odpowiadając na tę skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie wskazując na bezprzedmiotowość postępowania organu I instancji, które zakończone zostało uwzględnieniem odwołania strony w całości, uchyleniem ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 14 maja 2013 r. i umorzeniem postępowania w sprawie decyzją organu odwoławczego z 31 października 2013r. o nr "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesiona przez J. K. skarga na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do § 2 – 4 tego artykułu p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 14 maja 2013 r. o numerze "[...]", określająca stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości 1.916 zł. Jak zaś wynika z przekazanych do kontroli Sądu akt administracyjnych, od tego rozstrzygnięcia organu I instancji strona wniosła również odwołanie do Dyrektora Izby Celnej, który to organ ww. decyzją z 31 października 2013 r., uwzględniając odwołanie strony w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 14 maja 2013 r. uchylił i umorzył postępowanie w sprawie. Stwierdził bowiem, że nabyty wewnątrzwspólnotowo przez stronę pojazd "[...]" powinien być klasyfikowany do kodu CN 8704 obejmującego pojazdy mechaniczne przeznaczone do transportu towarów. Jeżeli zaś nabyty przez stronę pojazd w myśl klasyfikacji CN nie był samochodem osobowym, nie wystąpił również obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu jego nabycia. W świetle powołanych wyżej przepisów p.p.s.a., stronie przysługiwało prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jedynie w przypadku niezadowolenia z decyzji odwoławczej. Tymczasem przedmiotem skargi J.K. uczynił wyeliminowaną już z obrotu prawnego decyzję organu I instancji, wnosząc o "wydanie stanowiska, czy ww. decyzja wydana przez Urząd Celny była prawidłowa i rzetelna z pełnym poszanowaniem zasad obiektywizmu oraz przepisów prawa materialnego". Możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli nie oznacza prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z pominięciem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bądź w sprawowaniu nadzoru w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami z zakresu administracji. Oznacza to, że skarga J. K. na decyzję organu I instancji nie może zostać rozpoznana merytorycznie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, co wynika z powołanych wyżej regulacji, jest wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia. Skargę można wnieść tylko od ostatecznego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie administracyjnej, a nie od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę odrzucił.