I SA/Ol 869/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2011 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku F.K. – Przedsiębiorstwo A w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. F.K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo A w G., we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, który ją wydał, a w przypadku nieuwzględnienia przez organ tego wniosku – przez Sąd. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż decyzja została wydana w oparciu o kardynalne błędy organu. Zaskarżona decyzja została wydana w toku jednego z wielu postępowań zainicjowanych przez organy w stosunku do skarżącego. Według strony, uiszczenie należności wynikających z decyzji narazi ją na poważne perturbacje finansowe, zagrozi płynności finansowej i zdolności w wypłacaniu należności z tytułu wypłat pracowniczych oraz innych, w tym podatkowych. Pismem z dnia 25 stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował, że decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że została ona częściowo wykonana, bowiem w dniach: 17, 19 i 22 listopada oraz 13 grudnia 2010 r. strona uiściła należności z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Pozostała zaś do uregulowania należność dotyczy opłaty paliwowej. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W sformułowanym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący, powołując się ogólnie na trudną sytuację finansową, zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z jego punktu widzenia rozstrzygnięcia, nie wykazał. Podnosząc wprawdzie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi płynności finansowej przedsiębiorstwa – w sytuacji, gdy toczy się kilkanaście spraw zainicjowanych przez organy celne – nie przywołał jednak żadnych argumentów, które miałyby potwierdzić niebezpieczeństwo wystąpienia w związku z tym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie bezsprzecznej oceny, czy ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje, jak twierdzi strona w uzasadnieniu wniosku, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług nie jest możliwe również z tego powodu, że należności te zostały już uiszczone, a więc nie ma podstaw do egzekucji zaskarżonej decyzji w tej części. Nie występuje zatem jeden z warunków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie, że decyzja ma podlegać wykonaniu. Zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie również z tego powodu, że skarżący uiścił dobrowolnie część należności określonych decyzją organu I instancji. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia .