I SA/Ol 870/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia wysokości podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powołaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", D.F. (dalej skarżący strona, wnioskodawca), reprezentowany przez adwokata, zwrócił się o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Uzasadniając wniosek powołano się na zarzuty skargi jako wywołujące co najmniej daleko idące wątpliwości w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Wskazano również, że ewentualna egzekucja może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody, gdyż skarżący może być pozostawiony bez środków do życia oraz zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb materialnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślenia wymaga, iż przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04 (dostępnym na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd zważył, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w przekonujący sposób uzasadniony, nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia. Skarżący, działający przez adwokata, nie przedstawił argumentów odnoszących się wprost do wniosku, przemawiających za jego uwzględnieniem. Podniesiona okoliczność, że ewentualna egzekucja może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody, gdyż skarżący może być pozostawiony bez środków do życia oraz zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb materialnych, nie została poparta rzeczowymi argumentami ani dowodami. Wyjaśnić należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy przedstawić w sposób rzeczowy, poparty dowodami, wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takich skutków. Takiej argumentacji wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera. Natomiast na tle zarzutów przedstawionych w obszernej skardze Sąd stwierdził, że samo przekonanie wnioskodawcy o wadliwości zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki do jej wstrzymania. Reasumując wskazać należy, że strona skarżąca nie wykazała, iż zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanej ochrony tymczasowej. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.