I SA/Ol 876/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za kwiecień 2020 r. postanawia umorzyć postępowanie sądowe. D.M. (dalej w skrócie skarżąca, strona) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej ZUS) z "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za kwiecień 2020 r.. Następnie pismem z 10 grudnia 2020 r. skarżąca cofnęła skargę (karta nr 5 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołać skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Według Sądu takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą, wobec czego cofnięcie skargi uznać należało w pełni za skuteczne. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 161 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.