I SA/Ol 88/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Protokolant Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2004r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233 § 1 pkt1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2006r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu "[...]" 17 listopada 2009r. odwołania M.S. od decyzji znak: "[...]" wydanej w dniu "[...]" przez Wójta Gminy w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na 2004r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 25 lutego 2004r. Wójt Gminy ustalił M.S. zobowiązanie podatkowe za 2004r. w wysokości 89987,20 zł. Pismem z dnia 13 lutego 2008r. M.S. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 października 2008r. Nr "[...]" stwierdziło nieważność w/w decyzji. Decyzją będącą przedmiotem rozpatrywanego odwołania organ podatkowy ustalił podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2004r. w łącznej kwocie 89807,10 zł. Do podstawy opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto grunty rolne o powierzchni 1133,7817 ha, tj. 1093,7176 ha przeliczeniowych, podatkiem leśnym - lasy o powierzchni 31,6290 ha, zaś podatkiem od nieruchomości - grunty pozostałe o powierzchni 3860 oraz drogi o powierzchni 1830 m2. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono m. in. zasadność opodatkowania podatkiem rolnym gruntów pod drogami stanowiącymi wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych a także ustalenie wielkości powierzchni gruntów będących własnością podatnika. W odwołaniu od powyższej decyzji M.S. wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła, iż organ podatkowy nie w pełni zastosował się do wytycznych Kolegium i nie ustalił w wystarczający sposób sposobu oznaczenia gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako dr/R, dr/lPs i dr/Lz. Dodała, że nie wyjaśniono również różnic w przyjętych do opodatkowania powierzchni gruntów rolnych w decyzjach wymiarowych za poszczególne lata. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zgodnie z zapisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) oraz ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002r. Nr 200, poz. 1682 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 2004r., od sklasyfikowania gruntu w ewidencji gruntów zależy, jakim podatkiem: od nieruchomości, rolnym czy leśnym będzie objęty dany grunt. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl zaś art. 2 ust. 2 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z zapisami tymi korespondują zapisy art. 1 ustawy o podatku rolnym, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza oraz art. 1 ustawy o podatku leśnym, w myśl którego opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (art. 1 ust. 2 ustawy). Kolegium wskazało, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. w brzmieniu obowiązującym na 1 stycznia 2004r.). Podstawę ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w rozpatrywanej sprawie stanowił wypis z ewidencji gruntów sporządzony na dzień 1 stycznia 2004r., z którego wynikało, że M.S. jest właścicielką nieruchomości gruntowej położonej w obrębie 12 B. w powiecie o., jednostka rejestrowa "[...]" o łącznej powierzchni 1165,9797 ha, z czego użytki rolne stanowią 1104,4594 ha, nieużytki 29,3223 ha, lasy 31,6290 ha, grunty pozostałe (tereny mieszkaniowe i drogi) - 0,5690 ha. W toku przeprowadzonego przez Kolegium postępowania wyjaśniającego ustalono, że podatniczka nigdy nie składała deklaracji na podatek rolny, leśny i od nieruchomości. Tym samym prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie nie przedawniło się, gdyż zgodnie z art. 68 § 2 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny Kolegium uznało, iż organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości za w/w nieruchomość gruntową. Z analizy akt sprawy wynika, iż wymiaru podatku dokonano w oparciu o wypisy z rejestru gruntów otrzymane ze Starostwa Powiatowego, sporządzone na dzień 1 stycznia 2004r. Wielkość gruntów przyjęta do opodatkowania w decyzji jest zgodna z danymi wynikającymi z tych wypisów. Jednocześnie w postępowaniu odwoławczym Kolegium wyjaśniło, że różnice w przyjętej do opodatkowania powierzchni gruntu położonego w obrębie 12 B. w gminie K. (jedn. rej. "[...]"), objętego księgą wieczystą KW "[...]", która wg stanu na dzień 1 stycznia 2004r. wynosiła 598,2100 ha, natomiast na dzień 1 stycznia 2005r. - 598,5623 ha powstała w wyniku nowego pomiaru działki nr "[...]", co potwierdziła analiza dowodów zmian przeprowadzonych przez pracownika Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Jeżeli zaś chodzi o grunty sklasyfikowane jako dr/R, dr/Ps i dr/Lz to zgodnie z wyjaśnieniami Dyrektora Powiatowego Ośrodka Dokumentacji· Geodezyjnej i Kartograficznej, będącego jednostką organizacyjną Starostwa Powiatowego, jeżeli grunty takie zajęte są pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych lub leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Stąd też organ podatkowy pierwszej instancji zaliczył w/w grunty zgodnie ze wskazaniem do przyległych użytków. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i podatkowych. Dane zawarte w ewidencji maja walor dokumentu urzędowego. Domniemanie prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone: przez zaprzeczenie prawdziwości dokumentu lub przez udowodnienie, że oświadczenie organu zawarte w danym dokumencie urzędowym, wystawionym przez ten organ, nie jest zgodne z prawdą. Taką też moc dowodową mają dokumenty urzędowe w postępowaniu podatkowym. Ustawa - Ordynacja podatkowa przyjmuje domniemanie prawdziwości i domniemanie zgodności z prawdą, a zatem organ prowadzący postępowanie nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji. Dokument w postaci wypisu z ewidencji gruntów mógłby być podważony w zakresie wynikających z ewidencji danych tylko poprzez wszczęcie odrębnego postępowania administracyjnego przed właściwym organem, tj. Starostą o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Dopóki zatem nie zostanie wydana stosowna decyzja przez Starostę, bezskuteczne są zarzuty w postępowaniu podatkowym o niezgodności danych ze stanem faktycznym. Niezależnie od powyższego wskazało, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo zaliczył nieużytki o powierzchni 29,3223 ha jako grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym i korzystającym ze zwolnienia, podczas gdy podlegają one, jako niestanowiące użytków rolnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Biorąc jednakże pod uwagę fakt, iż grunty stanowiące nieużytki są zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opatach lokalnych, w/w nieprawidłowość nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W skardze wniesionej do Sądu skarżąca zarzuciła powyższej decyzji i decyzji organu I instancji naruszenie: art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie trzyletniego terminu przedawnienia, liczonego od końca 2004r., naruszenie art. 6 i 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwą interpretację, naruszenie art. 5 i 8 ustawy o podatku rolnym poprzez niewłaściwą interpretację, naruszenie art. 3 i 5 ustawy o podatku leśnym poprzez niewłaściwą interpretację. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazał, że nie była zobowiązana z mocy przepisów prawa materialnego do złożenia deklaracji. W związku z tym prawo do wydania decyzji podatkowej przedawniło się z dniem 31 grudnia 2007r. Skarżąca wskazała ponadto, że brak jest daty nowego pomiaru działki "[...]", a ponadto nie załączono analizy dowodów przeprowadzonych zmian oraz nie podano przyczyny podziału działki nr "[...]", nie zapewnionej jej udziału w postępowaniu podziałowym. W piśmie procesowym z dnia 8 marca 2010r. zatytułowanego jako "uzupełnienie skargi" skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1c poprzez opodatkowanie gruntu znajdującego się pod budynkiem wpisanym do rejestru zabytków podatkiem od nieruchomości. Skarżąca wskazała, że w decyzjach obu instancji posłużono się pojęciem "tereny mieszkaniowe". Skarżąca wskazała, że powołana ustawa wymienia "grunty pozostałe", jeżeli jest to grunt leżący pod budynkiem mieszkaniowym, choć nie zamieszkałym, to nie opodatkowuje się gruntu, a opodatkowuje się budynek mieszkaniowy. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty i budynki wpisane do rejestru zabytków są zwolnione od podatku od nieruchomości. Pałac z parkiem jest wpisany do rejestru zabytków województwa "[...]" pod nr "[...]" decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 7 października 1967 r. oraz wiatrak – wpisany do w/w rejestru pod nr "[...]" decyzją WKZ z 7 X 1967 r. Grunty wymienione w poz. III decyzji organu I instancji "tereny mieszkaniowe" są zatem zwolnione od podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Stosownie do treści art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym (Dz.U.93.94.431 j.t.) osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 10, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o gruntach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego, lub o zaistnieniu zmian, o których mowa w ust. 4. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.02.9.84 j.t.) osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o podatku leśnym (Dz.U.02.200.1682 ) osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 7, są obowiązane złożyć organowi podatkowemu, właściwemu ze względu na miejsce położenia lasu, informacje o lasach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku w podatku leśnym, lub o zaistnieniu zmian, o których mowa w art. 5 ust. 4. W toku postępowania podatkowego ustalono, że skarżąca nie składała informacji w zakresie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości. Tym samym prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie nie przedawniło się, gdyż zgodnie z art. 68 § 2 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Według art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. W konsekwencji nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu na podstawie 68 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa z dniem 31 grudnia 2007r. W rzeczywistości termin do wydania decyzji zgodnie z art. 68 § 2 pkt 2 ustawy – Ordynacji podatkowej upłynął z dniem 31 grudnia 2009r. A zatem Sąd nie podzielił zarzutów w przedmiocie naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej w przedmiocie braku daty nowego pomiaru działki "[...]", braku analizy dowodów przeprowadzonych zmian oraz nie podania przyczyny podziału działki nr "[...]" i nie zapewniona jej udziału w postępowaniu podziałowym. Z przedłożonego wypisu z rejestru gruntów sporządzonego na dzień 1 stycznia 2004r. wynika, że za 2004r. przyjęto do opodatkowania powierzchnię gruntów położonych w obrębie 12 B. w gminie K. (jedn. rej. "[...]"), objętego księgą wieczystą KW "[...]", która wg stanu na dzień 1 stycznia 2004r. wynosiła 598,2100 ha. Natomiast Kolegium wskazało, że działka nr "[...]" została wyodrębniona w 2005r. W związku z tym ta zmiana nie ma wpływu na wynik tej sprawy. Za zmiany w rejestrze gruntów odpowiedzialne jest Starostwo Powiatowe, a nie organ podatkowy. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skarżącej zawarte w piśmie procesowym z dnia 8 marca 2010r. zatytułowanego jako "uzupełnienie skargi", dotyczące naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1c poprzez opodatkowanie gruntu znajdującego się pod budynkiem wpisanym do rejestru zabytków podatkiem od nieruchomości. W rejestrze gruntów znajdują się użytki określone jako "tereny mieszkaniowe" o łącznej powierzchni 3860 mkw. I zostały one opodatkowane według zasad określonych w art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych i w uchwale Rady Gminy z dnia 16 grudnia 2003r., według stawki 0,11 zł za m2, "grunty pozostałe". Skarżąca powołała się natomiast na budynki wpisane do rejestru zabytków, które nie figurują w rejestrze gruntów. Ponadto rozważania i wnioski skarżącej są gołosłowne, gdyż nie przedstawiła ona tych dokumentów w postępowaniu podatkowym. Nie dołączyła ona ich również do akt sądowych. W związku z tym Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej, że grunty wymienione w poz. III decyzji organu I instancji "tereny mieszkaniowe" są zwolnione od podatku od nieruchomości. Podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. w brzmieniu obowiązującym na 1 stycznia 2004r.). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i podatkowych. Dane zawarte w ewidencji maja walor dokumentu urzędowego. Domniemanie prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone: przez zaprzeczenie prawdziwości dokumentu lub przez udowodnienie, że oświadczenie organu zawarte w danym dokumencie urzędowym, wystawionym przez ten organ, nie jest zgodne z prawdą. Taką też moc dowodową mają dokumenty urzędowe w postępowaniu podatkowym. Ustawa - Ordynacja podatkowa przyjmuje domniemanie prawdziwości i domniemanie zgodności z prawdą, a zatem organ prowadzący postępowanie nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji. Dokument w postaci wypisu z ewidencji gruntów mógłby być podważony w zakresie wynikających z ewidencji danych tylko poprzez wszczęcie odrębnego postępowania administracyjnego przed właściwym organem, tj. starostą o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Wydane decyzje w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków będą stanowić podstawę wymiaru podatków. Te zmiany nie mają mocy wstecznej. W związku z tym nie mają wpływu na wymiar podatku za 2004r. okoliczności podniesione przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2010r. ( dotyczące postępowania w sprawie zmian w ewidencji gruntów). Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.