I SA/Ol 89/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kantecka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski Sędzia WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 3 marca 2011r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005r. oddala skargę I SA/Ol 89/10 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" . Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na 2005r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia "[...]". Wójt Gminy ustalił M. S.wysokość zobowiązania podatkowego na 2005r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 95.534,70 zł. Pismem z dnia 13 lutego 2008r. strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]". znak: "[...]" stwierdziło nieważność ww. decyzji. Następnie decyzją z dnia "[...]". organ podatkowy I instancji ustalił podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005r. w łącznej kwocie 95.315,00 zł. Do podstawy opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto grunty rolne o powierzchni 1134,1421 ha, tj. 1094,2417 ha przeliczeniowych, podatkiem leśnym - lasy o powierzchni 31,6290 ha, zaś podatkiem od nieruchomości - grunty pozostałe o powierzchni 3860 m2 . Odnosząc się z kolei do dróg o powierzchni 1830 m2 organ wskazał, iż zgodnie z ustawą z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych ( Dz.U. Nr 200, poz.1953) drogi zwolnione są z podatku od nieruchomości. W odwołaniu od decyzji, strona zarzuciła organowi I instancji, iż nie w pełni zastosował się do wytycznych Kolegium i nie ustalił sposobu oznaczenia gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako dr/R, dr/Ps i dr/Lz. Dodała, że nie wyjaśniono również różnic w przyjętych do opodatkowania powierzchni gruntów rolnych w decyzjach wymiarowych za poszczególne lata. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, iż zgodnie z zapisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) oraz ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 2005r., od sklasyfikowania gruntu w ewidencji gruntów zależy, jakim podatkiem: od nieruchomości, rolnym czy leśnym będzie objęty dany grunt. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl zaś art. 2 ust 2 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z zapisami tymi korespondują zapisy art. 1 ustawy o podatku rolnym, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza oraz art. 1 ustawy o podatku leśnym, w myśl którego opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (art. 1 ust. 2 ustawy). Organ podkreślił przy tym, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – tekst jedn.: Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Natomiast podstawę ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w rozpatrywanej sprawie stanowił wypis z ewidencji gruntów sporządzony na dzień 1 stycznia 2005r., z którego wynikało, że strona jest właścicielką nieruchomości gruntowej położonej w obrębie 12 B. w powiecie o., jednostka rejestrowa G.206, G.207, G.208, G.209, G.210, G.282 o łącznej powierzchni 1166,332 ha, z czego użytki rolne stanowią 1104,7381 ha, nieużytki 29,4040 ha, lasy 31,6290 ha, grunty pozostałe (tereny mieszkaniowe i drogi) - 0,5690 ha. W toku przeprowadzonego przez Kolegium postępowania wyjaśniającego ustalono, że podatniczka nigdy nie składała deklaracji na podatek rolny, leśny i od nieruchomości. Tym samym prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie nie przedawniło się, gdyż zgodnie z art. 68 § 2 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Uwzględniając powyższe Kolegium uznało, iż organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości za w/w nieruchomość gruntową. Z analizy akt sprawy wynikało bowiem, iż wymiaru podatku dokonano w oparciu o wypisy z rejestru gruntów otrzymane ze Starostwa Powiatowego w O., sporządzone na dzień 1 stycznia 2005r. Wielkość gruntów przyjęta do opodatkowania w decyzji była zgodna z danymi wynikającymi z tych wypisów. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że różnice w przyjętej do opodatkowania powierzchni gruntu położonego w obrębie 12 B. w gminie K.(jedn. rej. G.282), objętego księgą wieczystą KW 19676, która wg stanu na dzień 1 stycznia 2004r. wynosiła 598,2100 ha, natomiast na dzień 1 stycznia 2005r. - 598,5623 ha powstała w wyniku nowego pomiaru działki nr 57/1, co potwierdziła analiza dowodów zmian przeprowadzonych przez pracownika Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. Odnosząc się do gruntów sklasyfikowanych jako dr/R, dr/Ps i dr/Lz organ wskazał, iż zgodnie z wyjaśnieniami Dyrektora Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O., będącego jednostką organizacyjną Starostwa Powiatowego w O., jeżeli grunty takie zajęte są pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych lub leśnych oraz poszczególnych nieruchomości to nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Stąd też organ podatkowy pierwszej instancji zaliczył w/w grunty zgodnie ze wskazaniem do przyległych użytków. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i podatkowych. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Dokument w postaci wypisu z ewidencji gruntów mógłby być natomiast podważony w zakresie wynikających z ewidencji danych tylko poprzez wszczęcie odrębnego postępowania administracyjnego przed starostą o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Dopóki zatem nie zostanie wydana stosowna decyzja przez starostę, bezskuteczne są zarzuty w postępowaniu podatkowym o niezgodności danych ze stanem faktycznym. Kolegium uznało natomiast, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo zaliczył nieużytki o powierzchni 29,4040 ha jako grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym i korzystającym ze zwolnienia, podczas gdy podlegają one, jako niestanowiące użytków rolnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Uwzględniając jednak, iż grunty stanowiące nieużytki są zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w/w nieprawidłowość nie wpłynęła na rozstrzygnięcie sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie: art. 68 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa obowiązującej w 2005r. poprzez niedostrzeżenie trzyletniego terminu przedawnienia; - art. 68 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, iż podatniczka była zobowiązana do składania deklaracji w podatku od nieruchomości, podatku rolnym i leśnym; - naruszenie art. 6 i 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 5 i 8 ustawy o podatku rolnym i art. 3 i 5 ustawy o podatku leśnym poprzez niewłaściwa ich interpretację; - naruszenie art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu sprawy. Zarzucając powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jaki i decyzji organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że powołane wyżej ustawy nie nakładają na osoby fizyczne obowiązku składania deklaracji podatkowych. Ponadto argumentem przemawiającym za zastosowaniem w niniejszej sprawie terminu przedawnienia wynikającego z art.68 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest istnienie prawomocnej decyzji "[...]" z dnia "[...]". stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy K. z dnia "[...]" w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005r. Podniosła również, iż Kolegium dało wiarę informacji Dyrektora Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. z dnia "[...]". pomimo jej ewidentnych niedokładności. W informacji tej brak było bowiem daty nowego pomiaru działki nr 57/1, analizy dowodów zmian przeprowadzonych przez pracownika oraz przyczyn podziału tej działki. Strona nie miała również możliwości uczestnictwa w postępowaniu podziałowym. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i potrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 8 marca 2010r. będącym uzupełnieniem skargi, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 ust.1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 5 ust.1 pkt 1c poprzez opodatkowanie gruntu znajdującego się pod budynkiem wpisanym do rejestru zabytków podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu pisma skarżąca podniosła, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wymienia tzw. grunty pozostałe, lecz jeżeli jest to grunt leżący bezpośrednio pod budynkiem mieszkaniowym choć nie zamieszkałym ( tak jak w przypadku skarżącej), to nie powinno się opodatkować gruntu lecz budynek mieszkaniowy. Następnie wskazała, iż na podstawie art.7 ust.1 pkt 6 ustawy, grunty i budynki wpisane do rejestru zabytków są zwolnione od podatku od nieruchomości. Są więc nimi: pałac z parkiem oraz wiatrak wpisane do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 7 października 1967 r., należące do gospodarstwa będącego własnością strony. Strona podniosła, iż wymieniona w decyzji Wójta Gminy powierzchnia nazwana "tereny mieszkaniowe" stanowi powierzchnię gruntu, znajdującego się pod obiektem wpisanym do rejestru zabytków. Powyższe znane było organowi I instancji, gdyż każdorazowo Wójt otrzymywał zawiadomienie z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w O. o kontroli odbywającej się w ramach nadzoru konserwatorskiego na terenie obiektu lub obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz kopię protokołów z przeprowadzonej kontroli. Ponadto, Wójt osobiście brał udział w ww. kontrolach lub reprezentował go pracownik Gminy. Jednocześnie strona poinformowała, iż wnioskiem z dnia 2 lutego 2010r. zwróciła się do Starosty Powiatu O.o stwierdzenie nieważności decyzji o podziale działki nr 57/1, ale nie uzyskała jeszcze odpowiedzi. Rozpatrzenie powyższego wniosku może natomiast wpłynąć na wielkość areału gospodarstwa strony, a w związku z tym na wysokość zobowiązania podatkowego za 2005 rok. W piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2011r. skarżąca poinformowała o podjętych przez nią czynnościach dotyczących zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i przedłożyła kserokopie pisma Starostwa Powiatowego w O.z dnia 19 listopada 2010r. nazwanego "wszczęcie postępowania wyjaśniającego", wnosząc o zaliczenie go w poczet dowodów. Zaznaczyła także, że organ I instancji jest w posiadaniu dokumentu dotyczącego wpisów do rejestru zabytków obiektów związanych z Gospodarstwem B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwane dalej p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, Sąd za bezzasadne uznał twierdzenia skarżącej, iż przepisy prawa podatkowego nie nakładały na nią obowiązku złożenia deklaracji. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Z treści powyższego przepisu wynika zatem szerokie rozumienie deklaracji podatkowej, które odnosi się nie tylko do zeznania podatkowego lecz również do różnego rodzaju wykazów oraz informacji, do których składania zobowiązani są na podstawie przepisów szczególnych prawa podatkowego, określone kategorie podmiotów. Stosownie natomiast do treści art.6a ust.5 ustawy o podatku rolnym osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 10, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o gruntach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego, lub o zaistnieniu zmian, o których mowa w ust. 4. Również zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Także na podstawie art. 6 ust.2 ustawy o podatku leśnym, osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 7, są obowiązane złożyć organowi podatkowemu, właściwemu ze względu na miejsce położenia lasu, informacje o lasach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku w podatku leśnym, lub o zaistnieniu zmian, o których mowa w art. 5 ust. 4. Z ww. przepisów szczególnych prawa podatkowego wynika zatem, iż skarżąca była zobowiązana do składania informacji w zakresie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości. Jak ustaliły natomiast organy podatkowe, strona powyższego obowiązku nie spełniła. Tym samym prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie nie przedawniło się, gdyż zgodnie z art. 68 § 2 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W konsekwencji nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu na podstawie 68 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa z dniem 31 grudnia 2008r. W rzeczywistości bowiem termin do wydania decyzji zgodnie z art. 68 § 2 pkt 2 ustawy – Ordynacji podatkowej upłynął z dniem 31 grudnia 2010r. W związku z tym, Sąd nie podzielił zarzutów w przedmiocie naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącej w przedmiocie braku daty nowego pomiaru działki 57/1, braku analizy dowodów przeprowadzonych zmian oraz nie podania przyczyny podziału działki nr 57/1 i nie zapewnienie jej udziału w postępowaniu podziałowym. Przede wszystkim wskazać należy, że wymiaru podatku dokonano w oparciu o wypisy z rejestru gruntów otrzymanych ze Starostwa Powiatowego w O.. Jak wykazało Kolegium, wielkość gruntów przyjęta do opodatkowania była zgodna z danymi wynikającymi z tych wpisów na dzień 1 stycznia 2005r. Natomiast różnica w przyjętej do opodatkowania powierzchni gruntu położonego w obrębie 12 B.w gminie K. ( jedn. rej. G.282), objętego księgą wieczystą KW "[...]", która według stanu na dzień 1 stycznia 2004r. wynosiła 598,2100 ha, natomiast na dzień 1 stycznia 2005r.- 598,5623 ha powstała w wyniku nowego pomiaru działki nr 57/1. Podkreślić przy tym należy, że za zmiany w rejestrze gruntów oraz za postępowanie w tym zakresie odpowiedzialne jest Starostwo Powiatowe w O., a nie organ podatkowy. W ocenie Sądu, nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skarżącej zawarte w piśmie procesowym z dnia 8 marca 2010r. zatytułowanym jako "uzupełnienie skargi", dotyczące naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1c poprzez opodatkowanie gruntu znajdującego się pod budynkiem wpisanym do rejestru zabytków podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w ewidencji gruntów i budynków wskazuje się także informacje o wpisaniu do rejestru zabytków. W ewidencji gruntów dotyczących spornych nieruchomości takich informacji nie ma, wpisane są natomiast użytki określone jako "tereny mieszkaniowe" o łącznej powierzchni 3860 m2. Zostały one opodatkowane według zasad określonych w art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych i w uchwale Rady Gminy w K. Nr "[...]" z dnia "[...]"., według stawki 0,12 zł za m2, "grunty pozostałe". Skarżąca powołała się zatem na budynki wpisane do rejestru zabytków, które nie figurują w rejestrze gruntów. Ponadto rozważania i wnioski skarżącej są gołosłowne, gdyż nie przedstawiła ona stosownych dokumentów w postępowaniu podatkowym. Nie dołączyła ich również do akt sądowych. W związku z tym, Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej, że grunty wymienione jako "tereny mieszkaniowe" są zwolnione od podatku od nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków o czym stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i podatkowych. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Domniemanie prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone: przez zaprzeczenie prawdziwości dokumentu lub przez udowodnienie, że oświadczenie organu zawarte w danym dokumencie urzędowym, wystawionym przez ten organ, nie jest zgodne z prawdą. Taką też moc dowodową mają dokumenty urzędowe w postępowaniu podatkowym. Ustawa - Ordynacja podatkowa przyjmuje domniemanie prawdziwości i domniemanie zgodności z prawdą, a zatem organ prowadzący postępowanie nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji. Dokument w postaci wypisu z ewidencji gruntów mógłby być podważony w zakresie wynikających z ewidencji danych tylko poprzez wszczęcie odrębnego postępowania administracyjnego przed właściwym organem, tj. starostą o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. W sprawach tych, nie są bowiem właściwe organy podatkowe. Dopiero zatem wydane decyzje w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków będą stanowić podstawę wymiaru podatków. W związku z powyższym, nie mają wpływu na wymiar podatku za 2005r. okoliczności podniesione przez skarżącą w pismach procesowych dotyczące postępowania w sprawie zmian w ewidencji gruntów. Zasada prawdy obiektywnej, ustanowiona w art. 122 Ordynacji podatkowej, nakłada na organy podatkowe obowiązek ustalenia tych faktów, które określa ustawa podatkowa (czyli tych, które są istotne z uwagi na treść stosowanej normy, zostały opisane w jej hipotezie). Na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy oczywiste jest zatem, że organ dokonujący wymiaru podatku za 2005r. winien był ustalić przede wszystkim jak w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowane są grunty będące własnością podatnika. Organy obu instancji w swoich decyzjach odwołały się do ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2005r. i wymieniły grunty stanowiące własność podatnika objęte opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym. Sąd odmówił zawieszenia postępowania wobec braku przesłanek wynikających z art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – rozstrzygnięcie niniejszej spawy nie zależy od wyniku postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżącej, a dotyczącego zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zmiany w ewidencji nie mają mocy wstecznej. Sąd nie uwzględnił również zgłoszonego wniosku dowodowego. Zgodnie z art.106 §3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgłoszony wniosek dowodowy nie ma natomiast istotnego znaczenia dla sprawy. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzające je postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostały przeprowadzone i wydane z naruszeniem przepisów, które uzasadniałoby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.