I SA/Ol 905/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie pismem z dnia 15 marca 2018r. wezwał J.R. (dalej skarżący, strona, wnioskodawca) do wykonania prawomocnego zarządzenia tut. Sądu z dnia 18 grudnia 2018r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 2.000 zł od skargi w niniejszej sprawie, w terminie 7 dni od jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi (karta nr 38 akt sądowych). Skarżący nie wykonał wezwania w zakreślonym terminie. W dniu 4 kwietnia 2018r. (data nadania w placówce pocztowej) złożył wniosek o przywrócenie terminu do wykonania ww. wezwania, uzupełniony pismem z 18 kwietnia 2018r.. Podał, że przesyłkę zawierającą wezwanie odebrała jego matka, sam nie wiedział o wezwaniu, gdyż był na wyprawie kondycyjno-survivalowej w okresie od 16 do 30 marca 2018r., w trakcie której unikał kontaktu ze światem zewnętrznym, wobec czego siłą rzeczy nie miał przy sobie telefonu. Dopiero gdy wrócił do domu w dniu 30 marca 2018r. otrzymał korespondencję zawierającą wezwanie. Do wniosku skarżący dołączył dowód uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 2.000 zł w dniu 4 kwietnia 2018r., jak też pisemne wyjaśnienie matki z 30 marca 2018r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak wynika z akt sprawy wniosek o przywrócenie terminu wniesiono do tut. Sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W tym terminie został także uiszczony wymagany wpis od skargi. Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało zaadresowane na adres podany przez skarżącego w skardze. Korespondencję odebrała w dniu 19 marca 2018r. A. R., która podjęła się oddać przesyłkę adresatowi, na co wskazuje treść potwierdzenia odbioru wezwania (k. 39 akt sądowych). Skarżący podał, że odebrała wezwanie jego matka, z którą w tym okresie nie miał kontaktu. Wnioskujący oświadczył, że w okresie od 16 do 30 marca 2018r. przebywał na wyprawie kondycyjno-survivalowej, w trakcie której unikał kontaktu ze światem zewnętrznym i jako naturalne w tej sytuacji ocenił, że nie było z nim kontaktu, nawet telefonicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 lutego 2015r. sygn. akt I OZ 91/15 (dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził stanowisko, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Jak wynika ponadto z utrwalonego orzecznictwa kryteria, oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie, są bardzo rygorystyczne, gdyż wymaga się od niej szczególnej staranności. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu zachodzi jedynie w sytuacji, w której strona nie mogła usunąć przeszkody uniemożliwiającej dochowanie tego terminu nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 1999r., sygn. akt III SA 7432/98, Lex, nr 39470; postanowienia tego Sądu z dnia 25 września 1998r., sygn. akt I SA/Łd 575/98, Lex, nr 36221, i z dnia 11 lutego 2003r., sygn. akt II SA 4162/01, Palestra 2004, z. 1, s. 225 oraz http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a nadto postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można uznać, że skarżący zachował staranność, jakiej można wymagać od osoby znajdującej się w jego sytuacji procesowej. Powinien on zdawać sobie sprawę, że w toku postępowania z jego skargi może zostać do niego skierowana korespondencja, która będzie wymagała podjęcia przez niego określonych czynności w terminie wyznaczonym przez Sąd oraz, że jego nieobecność pod adresem wskazanym Sądowi może w związku z tym pociągnąć za sobą negatywne dla niego skutki procesowe. Skarżący winien zawczasu zabezpieczyć się przed takimi skutkami. Należało zatem przed wyjazdem upoważnić matkę do zapoznania się z treścią przesyłki, uświadamiając domownikowi wagę problemu i konieczność dokładnego odnotowania daty doręczenia, a nawet - jako członkowi najbliższej rodziny - udzielić pełnomocnictwa do dokonywania czynności w ramach postępowania. Skarżący nie podjął tego rodzaju kroków, co przesądza, że ponosi winę w uchybieniu terminu, przy czym dla konstatacji takiej bez znaczenia pozostaje rozmiar tego uchybienia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.