I SA/Ol 918/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), asesor WSA Katarzyna Górska, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018r. sprawy ze skargi M. M. na informację Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania pomocy oddala skargę M.M. złożył w dniu 11 maja 2017 r., za pośrednictwem Lokalnej Grupy Działania, wniosek o przyznanie pomocy na operację w zakresie podejmowania działalności gospodarczej pt.: "Mała stolarnia - wielkie projekty" w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020. Jej przedmiot stanowiło uruchomienie działalności gospodarczej i miejsca pracy w formie samozatrudnienia, w zakresie wytwarzania z drewna wyposażenia ogrodów. Kwota wnioskowanej pomocy wyniosła 60.000 zł. W uzasadnieniu informacji z dnia "[...]" o odmowie przyznania pomocy, Zarząd Województwa odwołał się do przepisów art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 562 ze zm.) oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 r. poz. 378 ze zm.). Wskazując następnie na brzmienie § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1570 ze zm.), organ podniósł, że pomoc na operację z zakresie podejmowania działalności gospodarczej jest przyznawana, jeżeli: - podmiot ubiegający się o jej przyznanie w okresie 2 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie tej pomocy nie wykonywał działalności gospodarczej, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, w szczególności nie był wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, - i nie została mu dotychczas przyznana pomoc na operację w tym zakresie. Mając powyższe na względzie, Zarząd Województwa podniósł, że wnioskodawca do dnia 12 maja 2015 r. figurował w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a tym samym nie spełnił warunku przyznania pomocy, jakim jest niewykonywanie działalności gospodarczej w okresie 2 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Organ powołał ponadto art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.), zgodnie z którym wpis do CEiDG korzysta z domniemania, że dane wpisane do ewidencji są prawdziwe, ponieważ zostały wpisane zgodnie ze zgłoszeniem przedsiębiorcy i nie zostały zmienione na wniosek przedsiębiorcy o ich sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M.M. podniósł, że nie prowadził działalności gospodarczej od dnia 1 grudnia 2014 r., czyli przez okres 2 lat, 5 miesięcy i 10 dni poprzedzających dzień złożenia wniosku do Lokalnej Grupy Działania. Fakt wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej potwierdza decyzja Ministra Gospodarki z dnia "[...]", sygn. akt: "[...]", która została dołączona do skargi. Data 12 maja 2015 r., którą powołał Zarządu Województwa, widnieje w internetowej wersji Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako data wykreślenia wpisu przedsiębiorcy z rejestru. W celu wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy faktyczną datą wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a datą wskazaną w elektronicznym spisie na stronie internetowej ceidg.gov.pl skarżący skierował pismo do Ministerstwa Rozwoju. W odpowiedzi pismem z dnia 16 listopada 2017 r. Ministerstwo Rozwoju poinformowano go, że wykreślenie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej zostało dokonane na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedno Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.), po 24 miesięcznym okresie zawieszenia od dnia 30 listopada 2012 r. Dodatkowo Ministerstwo Rozwoju wskazało, że podana jako data wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG data 12 maja 2015 r. jest datą bieżącą dokonania czynności wykreślenia i ma charakter techniczny. Skarżący wskazał, że w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej uzupełniona została data zaprzestania wykonywania przez niego poprzedniej działalności gospodarczej w dniu 30 listopada 2014 r.. Data ta zgodna jest z datą wykreślenia skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wraz ze skargą przedłożono kopie powołanych w niej pism oraz wydruków z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej, m.in. wydruk potwierdzający zawieszenie przez skarżącego działalności gospodarczej w dniu 30 listopada 2012 r.. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie, wskazując, że przedstawione przez skarżącego pismo Ministerstwa Rozwoju z dnia 16 listopada 2017 r. potwierdza, iż wykreślenie skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej nastąpiło w dniu 12 maja 2015 r.. Datę trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej może stwierdzić sam przedsiębiorca, jednakże skarżący nie podjął czynności w celu złożenia wniosku co do wznowienia wykonywania działalności gospodarczej, ani nie dokonał wykreślenia wpisu z CEIDG, jak też nie złożył wniosku o zmianę wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1647 ze zm.), art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") oraz art. 3 § 3 p.p.s.a., w związku z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (j.t. Dz.U. z 2017r., poz. 562), zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego orzekającego w przedmiocie informacji o negatywnym wyniku oceny wniosku o przyznanie pomocy na operację w ramach konkretnego poddziałania przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d lub pkt 7, 13 i 14 wym. ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., jest zbadanie legalności tego aktu pod względem zgodności z prawem. W postępowaniu sądowym Sąd bada zatem, czy został zachowany tryb postępowania określony przepisami prawa i kryteriami wyboru projektów zawartymi w przepisach i stosownych regulaminach, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, czy miały one wpływ na wynik oceny. Podkreślenia wymaga, że do postępowania w sprawie wniosku skarżącej o przyznanie pomocy na operację w zakresie podejmowania działalności gospodarczej w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020, zastosowanie mają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015r. poz. 378 ze zm.). zwanej dalej w skrócie "u.r.lok.społ"., która jest aktem prawnym regulującym kwestie pozostawione do uregulowania państwom członkowskim w związku z przepisami części drugiej w tytule III w rozdziale II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013r.(...) dotyczącymi wsparcia rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. W zakresie nieuregulowanym w "u.r.lok.społ" zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.) zwanej dalej "ustawą wdrożeniową" oraz przepisy wydanego na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U z 2017r. poz. 772 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił dokonanej przez Zarząd Województwa ocenie spornego projektu, błędne ustalenie, iż nie został spełniony warunek przyznania pomocy, jakim jest niewykonywanie działalności gospodarczej w okresie 2 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy. W złożonej skardze polemizuje ze stanowiskiem Zarządu Województwa odmawiającym przyznania pomocy, podnosząc m.in., że nie prowadził działalności gospodarczej już od dnia 1 grudnia 2014 r., a więc znacznie dłużej niż przewidziany przepisami dwuletni okres do dnia złożenia wniosku. Wskazując na powyższe skarżący odwołał się zaś do informacji zawartej w decyzji Ministra Gospodarki z dnia "[...]" potwierdzającej fakt wykreślenia przedsiębiorcy z tym dniem z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej W ocenie Sądu zarzuty i argumenty skargi nie dają podstawy do jej uwzględnienia. Zgodnie z § 5 ust. 1 lit. b cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, pomoc na operację w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a (podejmowanie działalności gospodarczej), jest przyznawana, jeżeli: b) w okresie 2 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie tej pomocy nie wykonywał działalności gospodarczej, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w szczególności nie był wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i nie została mu dotychczas przyznana pomoc na operację w tym zakresie. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że do dnia 12 maja 2015 r. skarżący, jako przedsiębiorca figurował w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Jak zaś słusznie zauważył organ, w myśl art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.), wpis do CEiDG korzysta z domniemania, że dane wpisane do ewidencji są prawdziwe, ponieważ zostały wpisane zgodnie ze zgłoszeniem przedsiębiorcy i nie zostały zmienione na jego wniosek o wykreślenie, sprostowanie, czy uzupełnienie. W myśl art. 34 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Stwierdzenie przez organ ewidencyjny podstaw do wykreślenia danej działalności z określonym dniem możliwe jest w takim przypadku jedynie w wyniku zawiadomienia właściwego organu przez przedsiębiorcę. Z akt wynika, że skarżący nie podjął stosownych działań w celu wykreślenia z CEIDG bądź zmiany tego wpisu. Dołączone do skargi pismo Ministerstwa Rozwoju z dnia 16 listopada 2017 r. jedynie zaś potwierdza, iż wykreślenie działalności gospodarczej skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej nastąpiło dopiero w dniu 12 maja 2015 r., w drodze czynności materialno – technicznej, wobec niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. W wymienionym piśmie z dnia 16 listopada 2017 r. wskazano m.in., że datę trwałego zaprzestania wykonywania działalności może stwierdzić jedynie sam przedsiębiorca we wniosku o wykreślenie wpisu z CEIDG lub osoba upoważniona. Potwierdzenia rzeczywistej daty zaprzestania przez beneficjenta działalności nie stanowi również ww. decyzja Ministra Gospodarki z dnia "[...]", skoro jej wydanie związane było jedynie z upływem dwuletniego okresu zawieszenia działalności gospodarczej, a nie dokonaniem przez przedsiębiorcę zgłoszenia jej likwidacji. Jak zaś już wskazano, datę trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej powinien stwierdzić sam przedsiębiorca. W okolicznościach sprawy stosowny wniosek w tym przedmiocie nie został złożony. Daty 1 grudnia 2014 r. zasadnie organ nie uznał więc za dzień zaprzestania przez skarżącego działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy ocena okoliczności sprawy dokonana przez Zarząd Województwa jest prawidłowa. Organ nie naruszył zdaniem Sądu, przepisów postępowania, zaś w zaskarżonej informacji z dnia "[...]", którą odmówił przyznania pomocy prawidłowo wyjaśnił powody, dla których uznał, że nie został spełniony warunek jej otrzymania. Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.