I SA/Ol 922/14

Dnia 9 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia odrzucić skargę. A. K. (zwana dalej skarżącą) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, iż zawierająca decyzję przesyłka pocztowa została doręczona skarżącej w dniu 13 października 2014 r. Natomiast skargę na powyższą decyzję skarżąca nadała w placówce pocztowej w dniu 13 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Wobec okoliczności, że zaskarża decyzja została doręczona w dniu 13 października 2014 r. należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 12 listopada 2014 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym było zatem złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 12 listopada 2014 r. włącznie. Tymczasem skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 13 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego). Dodać przy tym należy, że skarżąca została prawidłowo pouczona przez organ o trybie i terminie zaskarżenia decyzji. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.