I SA/Ol 94/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Asesor WSA Renata Kantecka Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. w Olsztynie na rozprawie sprawy ze skargi: A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości II raty podatku od środków transportowych za 2003r. odnośnie pojazdu marki J. o nr rej. "[...]" oddala skargę. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S. od decyzji nr "[...]" wydanej w dniu 28 listopada 2003 r. z upoważnienia Burmistrza Miasta przez Skarbnika Gminy w sprawie określenia wysokości II raty podatku od środków transportowych odnośnie pojazdu o nr rej. "[...]" marki J. za 2003r. w kwocie 500 zł oraz określenia odsetek za zwłokę Samorządowe Kolegium Odwoławcze na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2004 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącą przedmiotem odwołania. Na podstawie akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że decyzją będącą przedmiotem odwołania organ podatkowy, po zawiadomieniu A. S. o wszczęciu postępowania z urzędu, określił wysokość II raty podatku od środków transportowych odnośnie pojazdu o nr rejestracyjnym "[...]" marki J. za 2003 r. w kwocie 500 zł oraz określił odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazując, że na właścicielach zarejestrowanych pojazdów ciąży obowiązek podatkowy, organ pierwszej instancji podał, że ustalił, iż A. S. nie zapłacił w terminie określonym przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych należnego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od środków transportowych za 2003r., wobec czego zasadne było określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Od powyższej decyzji A. S. złożył odwołanie, w którym wskazał, że składając wykaz środków transportowych, podał, że posiadane przez niego pojazdy są związane z działalnością rolniczą. Przedłożył zaświadczenie, że jest podatnikiem podatku rolnego. W jego ocenie pojazdy wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej są zwolnione z podatku od środków transportowych, natomiast organ podatkowy ogranicza zwolnienie tylko do przyczep i naczep, które nie są zdolne do samodzielnego poruszania się. Dlatego też jego pojazd powinien być zwolniony z podatku od środków transportowych. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Kolegium zważyło, co następuje: Zgodnie z art.21 par.3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w część podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego ma charakter deklaratoryjny. Nie tworzy ona zatem nowych obowiązków podatnika, a jedynie stwierdza brak realizacji obciążającego go zobowiązania podatkowego, do której był zobligowany przez stosowne przepisy prawa podatkowego. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., nr 9, poz.84 ze zm.) obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany. Podatek od środków transportowych jest płatny w dwóch równych ratach, w terminie do dnia 15 lutego i do dnia 15 września każdego roku (art.11 ust.1 ustawy). Powyższe osoby i jednostki uiszczają podatek od środków transportowych, bez wezwania, na rachunek właściwego organu podatkowego, stosownie do art.11 ust.4 ustawy. W myśl art.8 pkt 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają między innymi ciągniki siodłowe i balastowe. Z akt sprawy wynika, że A. S. jest właścicielem pojazdu marki J. (ciągnik samochodowy siodłowy) o nr rejestracyjnym "[...]". Jego dopuszczalna masa całkowita wynosi 15,25 tony, pojazd jest resorowany, co wynika ze złożonej w dniu 17 września 2003 r. deklaracji DT-1 oraz wypisu z rejestru pojazdów. Organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji będącej przedmiotem odwołania podał, że podatek nie został zapłacony w terminie. Dlatego też organ podatkowy miał podstawy do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, ponieważ mimo ciążącego obowiązku A. S. nie zapłacił w terminie do 15 września 2003 r. II raty podatku od środków transportowych. Ze znajdującej się w materiale dowodowym uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej w G. z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie stawek podatku od środków transportowych, obowiązującej od 1 stycznia 2003 r., wynika, że w przypadku ciągników siodłowych przystosowanych do używania łącznie z przyczepą lub naczepą o dopuszczalnej masie całkowitej w przedziale od 12 do 18 ton, w których zastosowano inne zawieszenie niż pneumatyczne lub równoważne, roczna stawka podatku wynosi 1.000 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało więc, iż organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo określił II ratę zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2003 r. w kwocie 500 zł. Odnosząc się zaś do zarzutu zawartego w odwołaniu, że podatnik powinien być zwolniony z podatku od środków transportowych, Kolegium podniosło, iż wskazane zwolnienie z opodatkowania podatkiem od środków transportowych dotyczy tylko przyczep i naczep związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego (art. 8 pkt 5 i 6 ustawy). Odwołujący się posiada trzy naczepy i dwie przyczepy, które w związku z powyższym zwolnieniem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje jednakże zwolnienia odnośnie pojazdów samochodowych, nawet jeżeli są wykorzystywane wyłącznie do działalności rolniczej, w związku z tym zarzut jest niesłuszny i nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Z uwagi na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Ordynacji podatkowej. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 stycznia 2004 r. Zaskarżył tę decyzję jako wydaną, jego zdaniem, z naruszeniem prawa. Decyzji tej zarzucił naruszenie art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wniósł o jej zmianę i zwolnienie go z obowiązku uiszczania podatku od środków transportowych za pojazd marki J. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, który wskazał, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje zwolnienia odnośnie pojazdów samochodowych, nawet jeśli są wykorzystywane wyłącznie do działalności rolniczej. Podał, że posiada gospodarstwo rolne we wsi K. i w związku z tym jest podatnikiem podatku rolnego. Był również właścicielem pojazdu J., 2 ciągników siodłowych i 3 naczep i pojazdy te wykorzystywał do celów prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego. Ciągnik siodłowy marki J. był wykorzystywany przez skarżącego do działalności rolniczej, spełniając w zasadzie taką samą rolę jak ciągnik rolniczy z przyczepą. Zdaniem podatnika nie ma powodu by ciągnik siodłowy wykorzystywany do tego samego celu co zwolniony z podatku od środków transportowych ciągnik rolniczy z naczepą nie korzystał z takiego samego zwolnienia. Skarżący podniósł, że w celu dokładnego zbadania meritum sprawy należało zapoznać się z definicjami pojazdów i ich przeznaczeniem. Organ II instancji badając zasadność odwołania podatnika nie posiłkował się definicjami konkretnych w tym wypadku pojazdów, nie odniósł się do ustawy prawo o ruchu drogowym, tzn. nie podjął wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego zbadania przedmiotu odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zrzutów skargi dotyczących kwestii zwolnienia pojazdu od podatku od środków transportowych stwierdziło, że brak jest do tego podstaw prawnych, gdyż wyłączenia z opodatkowania tym podatkiem dotyczą tylko naczep i przyczep związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego. Za bezzasadne uznało też zarzuty skargi, jakoby organ odwoławczy nie podjął wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego zbadania sprawy, w szczególności nie przeanalizował definicji poszczególnych typów pojazdów posiłkując się przepisami Prawa o ruchu drogowym, skoro skarżący w toku postępowania podatkowego nie kwestionował zarówno parametrów technicznych pojazdu jak również jego klasyfikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mają uprawnienia wyłącznie kasacyjne, co oznacza, że nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja (postanowienie) narusza prawo materialne, bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność. Stanowią o tym art.3 i art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) cytowanej dalej jako P.p.s.a. Za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego. Analiza mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., nr 9, poz.84 ze zm.) dokonana przez organ odwoławczy nie nasuwa zastrzeżeń. W sposób prawidłowy również zastosowano stawki wynikające z Uchwały z dnia 30 grudnia 2002 r. Nr "[...]" Rady Miejskiej w G. Artykuł 8 pkt 5 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawiera zwolnienie od przedmiotowego podatku przyczep i naczep posiadających łącznie z pojazdem silnikowym dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton lub równą lub wyższą niż 12 ton, które to naczepy i przyczepy muszą być związane wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego. Przepis ten wyraźnie odnosi się jedynie do przyczep i naczep, nie wymienia obok nich jakichkolwiek pojazdów samochodowych, nawet jeśli byłyby one wykorzystywane do działalności rolniczej. Użyty w powoływanym przepisie zwrot "łącznie z pojazdami silnikowymi" dotyczy jedynie masy całkowitej naczep i przyczep, którą należy mierzyć właśnie łącznie z pojazdami silnikowymi, nie oznacza on w żadnym wypadku, iż pojazdy silnikowe są zwolnione od przedmiotowego podatku. Powoływany artykuł ustawy, jako zawierający wyjątek od zasady opodatkowania podatkiem od środków transportowych określonych w ustawie pojazdów, nie może być w żadnym razie interpretowany w tak dowolny i rozszerzający sposób, jak czyni to skarżący. Jego zarzut w powyższej materii nie może być uznany za zasadny, gdyż nie ma on żadnego odzwierciedlenia w przepisach ustawy. Stanowisko skarżącego sprowadza się jedynie do stwierdzenia, iż jego zdaniem, również ciągnik siodłowy wykorzystywany do działalności rolniczej powinien być od przedmiotowego podatku zwolniony. Jednakże w obecnym stanie prawnym takie zwolnienie nie funkcjonuje i z pewnością nie można wyprowadzić go z art. 8 pkt 5 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Trafnie również podniesiono w odpowiedzi na skargę, iż nie zachodziła potrzeba sięgania do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, skoro skarżący w toku postępowania podatkowego nie kwestionował ustaleń co do klasyfikacji pojazdu i jego parametrów technicznych. W załączniku do deklaracji DT-01 o posiadanych środkach transportowych podatnik wskazał te same dane pojazdu jakie przyjęte zostały do ustalenia przedmiotu opodatkowania. Ustalenia faktyczne na jakich oparły się organy obu instancji są więc prawidłowe nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa nakazujących organom podatkowym podejmowanie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, bowiem działania takie zostały podjęte. Stan faktyczny został prawidłowo ustalony i nie budzi żadnych wątpliwości. W świetle powyższego zaskarżoną decyzję uznać więc należało za zgodną prawem a skargę oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm).