I SA/Ol 947/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.S. we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego, zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w zakresie zwrotu nienależnie pobranych płatności. Skarżąca uzasadniając wniosek podniosła, że rozstrzygnięcie pierwszej decyzji w sprawie płatności rolnośrodowiskowych z dnia 14.10.2014r. nr "[...]" (o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji – k. 29 akt administracyjnych organu I instancji) wydanej w wyniku zakwestionowania decyzji nr "[...]" (zapewne chodzi o decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia 3.02.2014r. - k. 19 akt administracyjnych organu I instancji) co do ustalenia, czy beneficjent przerwał zobowiązanie czy je kontynuuje, nadal ma wpływ na żądanie zwrotu za lata poprzednie, a w tym zakresie strona wniosła odwołanie do Prezesa ARiMR. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 par.1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z określonych powyżej przesłanek. Sąd rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek stwierdza, że skarżąca nie odnosi się w swojej argumentacji do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Powołuje się natomiast na niezwiązaną z warunkami do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu okoliczność zakwestionowania decyzji Dyrektora ARiMR w sprawie płatności rolnośrodowiskowych, wydanej w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z jej sentencji - ww. decyzja z dnia 14.10.2014r. nr "[...]". Z kolei w treści uzasadnienia skargi wyraża przekonanie o nieprawidłowości wydania zaskarżonej decyzji i zasadności swojego stanowiska. Jednak przekonanie o nieprawidłowości decyzji nie wypełnia wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanek mających znaczenie dla pozytywnego załatwienia wniosku. Dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków skarżąca powinna przedstawić w sposób rzeczowy wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takiego skutku. Takiej argumentacji wniosek o wstrzymanie decyzji nie zawiera. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.