I SA/Ol 96/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości II raty podatku od środków transportowych za 2003r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 stycznia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta G. z dnia 28 listopada 2003r. w sprawie określenia A. S. zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych z tytułu II raty tego podatku za 2003r. za pojazd marki "[...]" , nr rej. "[...]" w kwocie 583.30 zł Uzasadniając swą decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że jeżeli podatnik , mimo ciążącego na nim obowiązku , nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji , organ podatkowy- na mocy art. 21 §3 Ordynacji podatkowej- wydaje decyzję , w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (D. U. nr 9 z 2002 r. , poz. 84 ze zm.; dalej jako u. p. o .1.) obowiązek podatkowy w zakresie podatków od środków transportowych ciąży m.in. na osobach fizycznych będących właścicielami środków transportowych. Jako właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej , na które środek jest zarejestrowany. Z akt sprawy wynika , że A. S. był w 2003 roku właścicielem trzyosiowego pojazdu marki "[...]" ( ciągnik siodłowy ) , nr rej. "[...]" o dopuszczalnej masie całkowitej 22,2 tony , z zawieszeniem równoważnym z pneumatycznym. Wynikało to ze złożonej przez niego deklaracji DT-1 na 2003 rok i wypisu z rejestru pojazdów. Pojazd ten został zbyty przez podatnika w dniu 18 listopada 2003r. i wówczas wyrejestrowany. Podatnik nie uiścił jednak w terminie do 15 września 2003r. drugiej raty podatku od tego pojazdu. Uchwała Rady Miejskiej G. z dnia 30 grudnia 2002r. , nr "[...]" określiła wysokość stawek podatkowych od środków transportowych, obowiązujących od dnia 1 stycznia 2003r.. W odniesieniu do pojazdu skarżącego, stawka ta wynosiła 1.400 zł rocznie. A zatem , uwzględniając datę wyzbycia się i wyrejestrowania pojazdu w listopadzie 2003r., organ I instancji prawidłowo określił wysokość II raty podatku na kwotę 583, 30 zł i określił należne odsetki za zwłokę od dnia 16 września do dnia 28 listopada 2003r. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, że na skarżącym nie ciążył obowiązek podatkowy, gdyż pojazd był zajęty przez komornika sądowego , SKO stwierdziło , iż fakt ten nie ma znaczenia dla istnienia obowiązku podatkowego. Zgodnie z art. 9 ust. 4 i 5 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych istnieje bowiem od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek został zarejestrowany lub nabyty a wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany. Nieużytkowanie w tym okresie pojazdu nie ma wpływu na istnienie obowiązku podatkowego niezależnie od przyczyny. W skardze wniesionej do sądu przez A. S., zarzucono powyższej decyzji naruszenie "podstawowych zasad współżycia społecznego". Skarga wnioskuje o " uchylenie zaskarżonej decyzji i zwolnienie z obowiązku uiszczania podatku". Z treści skargi wynika, że zdaniem skarżącego nałożenie na niego obowiązku podatkowego jest bezzasadne, gdyż pojazd tylko formalnie figurował na dotychczasowego właściciela , który jednak nie mógł podejmować co do niego żadnych decyzji i nie miał wpływu na jego losy. Pojazd był bowiem zajęty przez komornika , który nie znalazł na niego nabywcy i ostatecznie umorzył postępowanie egzekucyjne. Gdyby nie to, skarżący wcześniej pozbyłby się pojazdu i nie powstałby obowiązek podatkowy. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi , podtrzymując w całej rozciągłości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie do zarzutu naruszenia zasad współżycia społecznego, organ odwoławczy podniósł, że w ordynacji podatkowej nie odpowiednika art. 5 kc a zatem - przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego- organy limitowane są wyłącznie przesłankami i warunkami ściśle określonymi w przepisach ustawy podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Sprawowana przez sąd kontrola działalności organów administracji publicznej ma na celu zbadanie , czy organ taki , wydając zaskarżoną decyzję , nie naruszył prawa. Badanie zgodności decyzji z prawem polega zaś na badaniu , czy prawidłowo zastosowane zostało prawo materialne i czy nastąpiło to przy zachowaniu wymogów przewidzianych w przepisach postępowania. Przeprowadzona w powyższym aspekcie kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wykazała, by decyzja ta zapadła z naruszeniem prawa. Nie ma więc podstaw do uwzględnienia skargi. W rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne są bezsporne i niewątpliwe. Spór dotyczy natomiast kwestii czy i z jakich powodów wygasa obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Skarżący , jak już podnoszono, utrzymuje bowiem , że fakt zajęcia pojazdu przez komornika i pozbawienia go tym samym władztwa nad tym pojazdem skutkuje wygaśnięciem wspomnianego obowiązku podatkowego. Nie jest to jednak stanowisko zgodne z obowiązującymi uregulowaniami prawa podatkowego " które prawidłowo zostały powołane jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji. W sprawie zasadnicze znaczenie ma art. 9 u.p.o.l. , który reguluje obowiązek podatkowy od środków transportowych. Prawidłowość zastosowania tej materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia przez SKO nie budzi w ocenie sądu żadnych zastrzeżeń. W szczególności w pełni trafne jest stanowisko SKO co do braku podstaw do uznania zarzutu skarżącego , że obowiązek podatkowy wygasi wskutek zajęcia pojazdu dokonanego przez komornika. Skoro bowiem skarżący do dnia 18 listopada 2003r. był właścicielem wymienianego wyżej pojazdu i pojazd ten był na niego zarejestrowany, to niewątpliwie , zgodnie z art. 9 ust. 1, 2 i 3 u.p.o.l. , właśnie na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy. Obowiązek ten ciążył na nim tak długo , jak długo pojazd był na niego zarejestrowany. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.o.p.ol. obowiązek ten wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu ( a więc wyrejestrowany) lub zbyty. Moment wygaśnięcia obowiązku podatkowego połączony więc został w ustawie z czynnością wyrejestrowania lub zmiany właściciela pojazdu. Słuszne jest zatem stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji , że żadne inne okoliczności nie mogą skutkować wygaśnięciem obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. W szczególności nie należy do nich niemożność użytkowania pojazdu przez właściciela i to bez względu na przyczynę . W konsekwencji zajęcie pojazdu przez komornika także nie może skutkować zwolnieniem właściciela pojazdu od obowiązku podatkowego. Sąd w całej rozciągłości podziela to stanowisko, jako zgodne z prawem . Należy przy tym podkreślić , że zajęcie pojazdu przez komornika miało ścisły związek z działalnością podatnika i miało na celu zaspokojenie wierzyciela , którego dłużnikiem był skarżący. Właśnie dlatego , że skarżący był właścicielem pojazdu a nie wywiązywał się ze swoich zobowiązań, doszło do czynności zmierzających do przymusowego zaspokojenia wierzytelności. Z czynnościami tymi prawo podatkowe nie wiąże jednak wygaśnięcia obowiązku podatkowego w przedmiotowym podatku. Podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym, związanym z prawem własności pojazdu a wygaśnięcie obowiązku w tym podatku następuje wyłącznie w wymienionych wyżej sytuacjach przewidzianych w ustawie podatkowej. Nadmienić także należy , że powyższe stanowisko organów podatkowych oraz sądu zgodne jest z utrwalonym w tym względzie orzecznictwem sądowym (por. w szczególności wyrok NSA z 14.09.1994 r. , sygn.akt S.A./Gd 1580/93 opub. w "Monitorze Podatkowym" nr 6 z 1995r. , p.185 ; nadto : wyrok NSA z 22.05.1997r., sygn.akt I S.A/Wr 1573/96. opub. w "Wspólnota" nr 2O z 1998r., s. 26). Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad współżycia społecznego, stwierdzić należy .iż i w tej mierze stanowisko SKO przedstawione w odpowiedzi na skargę, jest trafne. Niezależnie od tego. czy skarżący miał na uwadze , formułując ten zarzut, zasady współżycia społecznego przywołane w art. 5 kodeksu cywilnego, zgodzić się bowiem należy z poglądem iż organy podatkowe nie mogą oceniać i stosować przepisów prawa podatkowego pod kątem ich słuszności i zgodności z indywidualnym poczuciem sprawiedliwości. W świetle powyższego zaskarżoną decyzję uznać więc należało za zgodną z prawem a skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( D. U. nr 153, poz.1270).