I SAB/Ol 15/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę. Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku od spadków i darowizn , który zdaniem skarżącego nie odpowiedział na jego pismo z dnia 28 września 2015 r. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w powołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu skargę można wnieść po ich wyczerpaniu. Taka sytuacja występuje w przypadku ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Przez niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie należy rozumieć opieszałość przy dotrzymaniu wszelkich terminów, zarówno ustawowych, jak i wyznaczonych w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej (p. Komentarz do art. 141 Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III, LEX). Również w postanowieniu z dnia 16.04.2013r. sygn. akt II FSK 851/12, Naczelny Sąd Administracyjny, po dokonaniu analizy treści art.52 §2 oraz art.52 § 3 p.p.s.a wywiódł, że "w przypadku bezczynności organu podatkowego pierwszej instancji skierowana do sądu administracyjnego skarga na bezczynność musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art.141§1 pkt 1 i 2 O.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, "w takim wypadku nie przysługuje stronie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Wykładnia językowa art.52 § 3 p.p.s.a prowadzi do konkluzji, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów". Z powyższego wynika, że skargę na bezczynność organu podatkowego w toku postępowania podatkowego można wnieść dopiero po złożeniu ponaglenia do właściwego organu. Wobec zaś okoliczności, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku od spadków i darowizn nie została poprzedzona ponagleniem do organu podatkowego wyższego stopnia, uznać należy, że skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia, jakie służyły im w administracyjnym toku instancji. To zaś powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.