I SAB/Ol 2/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. I. na bezczynność Podmiotu A w sprawie wyboru wniosku o udzielenie dofinansowania w formie grantu postanawia odrzucić skargę. Skarga M. I. (dalej: "skarżąca") dotyczy bezczynności Podmiotu A (dalej: "organ") w "zakresie niewydania aktu na skutek wniosku skarżącej o wsparcie antykryzysowe dla mikro i małych przedsiębiorstw "[...]". Z przekazanych Sądowi przez organ wraz z tą skargą akt sprawy wynika natomiast, że wnioskiem z 5 listopada 2020 r. nr "[...]" skarżąca, jako przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, zwróciła do organu o udzielenie dofinansowania w formie grantu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020 w ramach "[...]" (dalej: "Wniosek"). We wniosku podała, że dofinansowanie uzyskane w ramach grantu miałoby zostać przeznaczone na kapitał obrotowy przedsiębiorstwa dotkniętego bezpośrednio skutkami wybuchu pandemii CIVID-19, tj. pokrycie bieżących opłat i kosztów, a jego celem jest poprawa płynności finansowej przedsiębiorstwa. Wnioskowana wartość grantu: 23.535,33 zł. Pismem z 29 grudnia 2020 r. organ wezwał skarżącą o poprawę / uzupełnienie dokumentów złożonych w wersji papierowej, w terminie 7 dni kalendarzowych licząc od dnia następującego po dniu wysłania przez organ wezwania na adres e-mail wskazany przez wnioskodawcę we wniosku o grant. Pismem z 11 stycznia 2021 r., nadanym przesyłką pocztową 12 stycznia 2021 r., skarżąca złożyła odpowiedź na wezwanie organu. Pismem z 16 lutego 2021 r. organ poinformował skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na uzupełnienie dokumentów po wyznaczonym terminie. Pismo to zostało wysłane skarżącej na adres e-mail 22 lutego 2021 r. W dniu 23 lutego 2021 r. wpłynęła do organu opisana na wstępie skarga na bezczynność, w której skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania aktu lub podjęcia czynności w zakresie jej wniosku, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca dotychczas nie otrzymała rozstrzygnięcia wniosku ani w postaci przyznania dotacji, ani też żadnego innego formalnego rozstrzygnięcia sprawy np. poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania, które na zasadzie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wywiedziono przy tym, że skoro w ustawie o zasadach realizacji programów (...) nie przewidziano odrębnego trybu zaskarżania czynności, tudzież bezczynności podmiotów, ograniczając tylko zakres szczegółowej kognicji do sytuacji opisanej wprost w rozdziale 15, to skarżącej przysługuje tryb zwyczajny wnoszenia skargi – na zasadach ogólnych. Oceniono, że w niniejszej sprawie podstawę skargi może stanowić art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dokonano przy tym przeglądu stanowisk doktryny i judykatury w zakresie dopuszczalności wniesienia skargi na czynność pozostawienia podania bez rozpoznania. Skonstatowano, że skoro sprawa przyznawania grantów nie jest rozstrzygana w ramach k.p.a., to kognicja sądu w tych sprawach winna być wywodzona z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu braku właściwości sądu administracyjnego w sprawach projektów grantowych realizowanych na podstawie art. 35 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.); dalej: "ustawa wdrożeniowa". W razie nieuwzględnienia tego wniosku organ wniósł oddalenie skargi jako bezpodstawnej podając, że skarżąca otrzymała drogą mailową informację z 16 lutego 2021 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia, w tym przede wszystkim oceną, czy zaskarżone działanie organu podlega kontroli sądu administracyjnego z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.". W sytuacji bowiem, gdy sprawa nie mieści się w kategoriach wymienionych w tym przepisie oraz nie została w ustawie szczególnej poddana kontroli sądowoadministracyjnej, nie podlega właściwości sądu administracyjnego, a skarga złożona w takiej sprawie podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której przedmiotem skargi jest bezczynność organu w "zakresie niewydania aktu na skutek wniosku skarżącej". Wymaga przede wszystkim zauważenia, że jak wynika z "Regulaminu naboru wniosków o granty na [...]"; dalej: "Regulamin", którego zapisy znalazły zastosowanie przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej, podstawę prawną jego przygotowania stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. poz. 694 ze zm.); dalej "specustawa funduszowa" oraz przepisy ustawy wdrożeniowej (§ 13 ust. 1). Natomiast z postanowień ogólnych Regulaminu (§ 1 ust. 1) wynika, że "celem naboru jest pomoc przedsiębiorcom, którzy w związku z wystąpieniem pandemii COVID-19 i wynikłymi stąd zakłóceniami w funkcjonowaniu gospodarki, zostali bezpośrednio dotknięci tego skutkami. Wsparcie będzie przeznaczone na finansowanie kapitału obrotowego w celu zaspokojenia pilnych potrzeb przedsiębiorcy w zakresie nagłego niedoboru lub braku płynności finansowej, które zaistniały wskutek pandemii COVID-19". Z przytoczonych zapisów Regulaminu wynika zatem, że wniosek skarżącej złożony został w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 10 specustawy funduszowej. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 specustawy funduszowej, ustawa ta określa szczególne rozwiązania związane z realizacją lub rozliczaniem programów operacyjnych w związku z wystąpieniem choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2. W zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy wdrożeniowej. Zgodnie natomiast z art. 10 specustawy funduszowej: 1. "Wybór do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19 może następować w trybie nadzwyczajnym. 2. W trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio. 3. Właściwa instytucja wybiera do dofinansowania projekt, który spełnił kryteria wyboru projektów". Przepis art. 10 specustawy funduszowej nie wskazuje żadnego trybu odwoławczego, nie przewiduje także możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Rozważenia wymaga zatem, czy w tym zakresie zastosowanie mogą mieć przepisy ustawy wdrożeniowej, do której, jak już podano, w zakresie nieuregulowanym odsyła art. 1 ust. 2 specustawy funduszowej. Wywód w tym zakresie rozpocząć należy od wskazania, że w ustawie wdrożeniowej przyjęto dwa zasadnicze tryby wyboru projektów do dofinansowania, tj. tryb konkursowy oraz tryb pozakonkursowy, a także odrębny tryb oparty na przepisach ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych. Z przepisów ustawy wdrożeniowej nie wynika możliwość dokonywania wyboru projektów do dofinansowania w nadzwyczajnym trybie. Nie ma zatem podstaw do zastosowania do trybu nadzwyczajnego przewidzianego w art. 10 specustawy funduszowej - przepisów ustawy wdrożeniowej w zakresie dotyczących trybów wyboru projektów do dofinansowania. Wyjątkiem jest tu art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej, którego odpowiednie stosowanie wynika z art. 10 ust. 2 specustawy funduszowej, co dotyczy treści wezwania do złożenia wniosku o dofinansowanie. W ocenie Sądu nie ma podstaw do zastosowania procedury odwoławczej przewidzianej w ustawie wdrożeniowej tylko dla trybu konkursowego. Wobec tego w trybie nadzwyczajnym nie przysługuje także skarga do sądu administracyjnego. Przepis art. 61 ustawy wdrożeniowej wskazuje, że skargę do sądu administracyjnego wnieść można, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a, tylko od określonych rozstrzygnięć, podjętych w trybie konkursowym. Zdaniem Sądu treść wyżej powołanych przepisów wskazuje, że nie należy do kognicji sądów administracyjnych wydawanie rozstrzygnięć podejmowanych w ramach naboru wniosków o dofinansowanie, przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 10 specustawy funduszowej. W sprawach tego rodzaju nie przysługuje także skarga na bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., przewidziana dla rozstrzygnięć, od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu, w świetle powołanych regulacji prawnych, nieuprawniony jest pogląd skarżącej, że skoro w przepisach szczególnych nie przewidziano odrębnego trybu zaskarżania czynności, tudzież bezczynności podmiotów, to skarżącej przysługuje tryb zwyczajny wnoszenia skargi – na zasadach ogólnych, a podstawę wniesienia skargi w niniejszej sprawie może stanowić art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przyjąć bowiem należy, że wobec odesłania zawartego w art. 1 ust. 2 specustawy funduszowej do przepisów ustawy wdrożeniowej, wolą ustawodawcy było ujednolicenie zasad przyznawania dofinansowania z regionalnych programów operacyjnych, także w odniesieniu do kontroli czynności podejmowanych w tym zakresie przez właściwe instytucje. Dlatego też należy jednolicie przyjąć, że skoro do wnoszenia skarg na rozstrzygnięcia, podjęte w trybie konkursowym, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy wdrożeniowej, nie znajdują zastosowania regulacje ogólne zawarte w art. 3 § 2 p.p.s.a., gdyż skarga wnoszona jest w trybie art. 3 § 3 p.p.s.a., o czym wprost stanowi art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, to regulacje ogólne zawarte w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie znajdą zastosowania także do rozstrzygnięć podejmowanych w ramach naboru wniosków o dofinansowanie, przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 10 specustawy funduszowej. Wobec zaś braku regulacji szczególnej, która w świetle art. 3 § 3 p.p.s.a., przewidywałaby wniesienie skargi na tego rodzaju rozstrzygnięcia, rozpatrzeniu przez sąd administracyjny nie może podlegać także bezczynność w wydaniu takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.