I SAB/Ol 4/14

Dnia 18 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 rok postanawia: odrzucić skargę WSA/post.1 – sentencja postanowienia I SAB/Ol 4/14 UZASADNIENIE A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Skarżąca zarzuciła, że mimo wniesienia skargi na bezczynność, organ drugiej instancji nie nakazał Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydania decyzji o przyznaniu płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 rok i nie wyznaczył terminu jej wydania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu 15 maja 2013 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2013. W dniu 3 lipca 2013 r. złożyła zawiadomienie o zajściu siły wyższej powodującej straty w uprawie sadu jabłkowego. W konsekwencji powyższego, w gospodarstwie skarżącej przeprowadzono trzy kontrole na miejscu. Nie zgadzając się z wynikami kontroli zawartymi w protokołach, po wielu monitach do wydziału kontroli ARiMR z wnioskiem o ponowną weryfikację powierzchni, skarżąca zleciła wykonanie pełnych pomiarów gospodarstwa uprawnionemu geodecie. Mimo przekazania raportów pomiarowych w dniu 14 lutego 2014 r. decyzja nie została wydana, pomimo posiadanej już przez organ pełnej dokumentacji w sprawie. Wskazując na powyższe strona wniosła o: - zobowiązanie Kierownika Biura Powiatowego do wydania decyzji w sprawie w terminie 21 dni oraz ustalenia osób winnych nie wydania decyzji w terminie, - zobowiązanie ARiMR do dokonania poprawienia PEG dla działek położonych w obrębie W., -nakazanie organowi I instancji przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego geodety, -wskazanie iż bezczynność organu miała miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, - zobowiązanie Dyrektora ARiMR do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego bezczynności organu, - zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto jak wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu 20 marca 2014 r., wniosła do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zażalenie na bezczynność organu I instancji, spowodowane przedłużeniem postępowania wyjaśniającego do dnia 30 czerwca 2014r. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. uznał je za nieuzasadnione. Organ II instancji nie stwierdził naruszenia art. 35 oraz 76 k.p.a., wskazując, że postępowanie administracyjne prowadzone było w sposób prawidłowy, z czynnym udziałem strony. Bez zakończenia weryfikacji wniesionych przez stronę operatów technicznych organ I instancji nie mógł bowiem przeanalizować zasadności złożonego przez stronę wniosku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc jednocześnie, że w dniu 19 maja 2014 r. organ I instancji wydał decyzję nr "[...]" o przyznaniu dla skarżącej płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola obejmuje orzekanie między innymi także w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 tej ustawy. Stosownie natomiast do przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Warunkiem decydującym o skutecznym złożeniu skargi do Sądu jest zatem wyczerpanie wszystkich możliwych, służących skarżącej środków zaskarżenia. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu administracji wymagała wcześniejszego wniesienia, zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu, strona mogła wnieść skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR. Przy czym należy zaznaczyć, że skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie to zostało rozpatrzone oraz niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w razie jego rozpatrzenia. Innymi słowy, dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie złożenia przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia, zaś przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2013r., w sprawie II SAB/Lu 108/12, publikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organem wyższego stopnia nad Dyrektorem Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest Prezes Agencji (stosownie do art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.). Zgromadzone w aktach administracyjnych pisma przesłane Sądowi przez organ oraz przez skarżącą nie pozwalają natomiast na stwierdzenie, że został wyczerpany w sprawie tryb opisany w art. 37 § 1 k.p.a., t.j. aby skarżąca wniosła zażalenie do Prezesa Agencji. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.