I SAB/Ol 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie odmowy dokonania korekt deklaracji postanawia odrzucić skargę. A.G., będąca wspólnikiem Spółki Cywilnej A. w M. (dalej Spółka), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie odmowy dokonania korekt deklaracji wniesionych przez osobę nieuprawnioną. Jako podstawę prawną skargi wskazała art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.. Zarzuciła organowi naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej Kpa. W ocenie skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej nie zajął się właściwie sprawą nieuwzględnienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jej korekt deklaracji, do wniesionych w imieniu Spółki deklaracji podatkowych przez innego, nieuprawnionego wspólnika. Strona zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej bezczynność w tej sprawie oraz zaskarżyła zawiadomienie tego organu z dnia 31 grudnia 2014r. nr "[...]" o sposobie załatwienia jej skargi z 3 grudnia 2014r. na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Uznała, że jest to w istocie decyzja, i na tej podstawie wniosła o jej rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny bez pośrednictwa Dyrektora Izby. Podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej w prawidłowy sposób został wezwany do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydanymi wyrokami sądowymi i postanowieniami organów państwowych. Zarzuciła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wykonywał wyroków sądów i przyjmował deklaracje spółki, która jej zdaniem już nie istniała. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 25.03.2009r. zawiadomił wspólników, że nie przyjmuje do obrotu prawnego druków VAT-Z, NIP-D i NIP-2 z dnia 5.02.2009r. podpisanych tylko przez skarżącą jako jednego ze wspólników, a zatem nie uznano likwidacji Spółki. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż złożenie druków związanych z likwidacją działalności w formie spółki cywilnej przekracza czynności zwykłego zarządu, wobec czego dokumenty te winny być podpisane przez wszystkich wspólników spółki. Organ poinformował, że w dniu 3.11.2014r. do Urzędu Skarbowego wpłynął wyrok Sądu Okręgowego "[...]" Wydział Gospodarczy z dnia 2 czerwca 2014r. sygn. akt "[...]", oddalający powództwo skarżącej i stwierdzający, że likwidacja Spółki w dniu 31.01.2009r. nie miała miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie odmowy dokonania korekt deklaracji. Skarżąca z jednej strony twierdzi, że Dyrektor Izby Skarbowej został właściwie wezwany do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydanymi wyrokami sądowymi i postanowieniami organów państwowych. Z drugiej strony uznaje w istocie za decyzję ww. zawiadomienie Dyrektora Izby Skarbowej o sposobie załatwienia skargi na działanie organu z dnia 31 grudnia 2014r.. Sąd stwierdza, że skarga podlega odrzuceniu. Żądania skarżącej należy zakwalifikować jako niepodlegające rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Bezczynność organu występuje, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. O bezczynności organu możemy mówić wówczas, gdy organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżona bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej nie nosi cech żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. form działania administracji poddanej kognicji sądu administracyjnego. Żądanie strony nie odnosi się do postępowania, które może zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień lub innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a., pozytywne lub negatywne załatwienie żądań strony skarżącej nie może także zostać zakwalifikowane jako czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ załatwienie takiego wniosku nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach skarżącego wynikających z przepisów prawa. Jedynym instrumentem prawnym, w którym strona realizowałaby uprawnienie do zakwestionowania sposobu załatwienia jej wniosku jest skarga przewidziana w dziale VIII ww. ustawy Kpa. Strona skarżąca skorzystała z tego trybu i w konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 31 grudnia 2014r. powiadomił o sposobie załatwienia skargi na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Nie jest to decyzja, jak przyjmuje skarżąca, i kwestionowanie tego zawiadomienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalne. Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. jako wniesiona w sprawie nienależącej do właściwości sądów administracyjnych.