I SAB/Ol 5/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant p.o. Specjalisty Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012r. sprawy ze skargi spółki A na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta postępowania w sprawie nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008 oddala skargę Spółka A z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza postępowania w sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że Spółka jest właścicielem 2 działek na terenie Miasta P. o nr ewid. "[...]" i "[...]", o łącznej powierzchni 395.060 m2. Działka nr "[...]" jest zabudowana budynkami o łącznej powierzchni 338,29 m2. W deklaracjach na podatek od nieruchomości skarżąca wykazała podatek od nieruchomości za 2007 r. w wysokości 293.298 zł oraz za 2008 r. w kwocie 299.573 zł, wskazując jako przedmiot opodatkowania grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dniu 16 marca 2009 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w w/w podatku w łącznej kwocie 348.456 zł, w tym za 2 miesiące 2007 r. w wysokości 48.883 zł i za 2008 r. w kwocie 299.573 zł. Jak podała w uzasadnieniu, przed dniem 1 listopada 2007 r. nieruchomości były odpłatnie wynajmowane przez Spółkę B z siedzibą w W. na podstawie umowy najmu z dnia 27 września 2006 r. W dniu 29 października 2007 r. podatnik otrzymał od najemcy pisemną prośbę o rozwiązanie umowy najmu z dniem 31 października 2007 r., na co wyraził zgodę. W związku z tym, że podatnik nie prowadził na tych nieruchomościach jakiejkolwiek działalności gospodarczej, począwszy od 1 listopada 2007 r. nie podlegały one obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku od nieruchomości. Dlatego też, jako grunty rolne podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym, korzystając na zasadzie określonej w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), ze zwolnienia od tego podatku. Pismem z dnia 10 czerwca 2009 r. Spółka dokonała zmiany dotychczasowego żądania, wnosząc o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008 w łącznej w kwocie 264.139,80 zł, a nie jak poprzednio w kwocie 348.456 zł. Uzasadniając zmianę wniosku wskazała, że w dniu 21 grudnia 2007 r. zawarła "Porozumienie" na mocy którego przekazała Spółce B na wykorzystywanie, grunty o pow. 60.000 m² jako zaplecze rekreacyjnego ośrodka wypoczynkowego C, położonego na działce nr "[...]". W toku prowadzonego postępowania pismem z dnia 5 listopada 2009 r. Spółka złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz wniosła o wyznaczenie organowi I instancji terminu załatwienia sprawy. Uznając to ponaglenie za uzasadnione, postanowieniem z "[...]", organ odwoławczy wyznaczył dodatkowy 30-dniowy termin załatwienia sprawy. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008. Uchylając tę decyzję na skutek uruchomionej przez Spółkę kontroli instancyjnej, w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ I instancji powinien był w pierwszej kolejności określić w drodze decyzji, wysokość zobowiązania podatkowego. Ponadto, zdaniem organu II instancji, postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący. Jednocześnie wydanym w tym samym dniu postanowieniem organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione ponaglenie podatnika z dnia 8 stycznia 2010 r.. Postanowieniem z "[...]" Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2007 i 2008. W jego toku, postanowieniem z dnia "[...]" zobowiązał stronę do złożenia dodatkowych wyjaśnień oraz naniesienia na mapy wszystkich budynków, budowli i ogrodzeń posadowionych na działkach nr "[...]" i "[...]" oraz wskazania, które z nich były wynajmowane w latach 2007 – 2008. W odpowiedzi podatnik w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. odniósł się do poszczególnych pytań organu oraz dołączył do pisma szkic sytuacyjny, na którym zaznaczono teren wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej w latach 2007 – 2008. Decyzją z "[...]" organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 i 2008 r. r. w kwotach odpowiednio 293.298 zł oraz 299.573 zł. Następnie decyzją z dnia "[...]" odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za w/w lata. Po rozpatrzeniu złożonych przez Spółkę odwołań, SKO decyzjami z dnia "[...]" uchyliło w/w rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego, zebrany materiał dowodowy nie potwierdzał w sposób nie budzący wątpliwości, że w okresie objętym opodatkowaniem na spornych gruntach prowadzona była działalność gospodarcza. Zdaniem Kolegium, przedwczesnym było także orzekanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za ten okres. Niezbędne było bowiem ustalenie w pierwszej kolejności prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2007 i 2008. Postanowieniem z "[...]" Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2007 – 2008. Następnie postanowieniem z dnia "[...]" wezwał Spółkę m.in. do podania listy pracowników (z danymi adresowymi), zatrudnionych w Ośrodku Wypoczynkowym C w P. w latach 2007 – 2008 oraz przedłożenia umów zawartych z podmiotami korzystającymi z tego ośrodka w okresie 2007 – 2008. Organ I instancji ponadto wezwał do osobistego stawiennictwa Prezesa Spółki – H.Ż. w celu złożenia wyjaśnień w sprawie różnic istniejących pomiędzy deklaracjami na podatek od nieruchomości, a złożonymi następnie wraz z wnioskami o stwierdzenie nadpłaty korektami tych deklaracji za lata 2007 i 2008. W wyznaczonym dniu, w siedzibie organu stawił się pełnomocnik Spółki M.T., w związku z czym organ w dniu 30 sierpnia 2011 r. ponownie wezwał Prezesa Spółki do osobistego stawiennictwa celem przesłuchania w charakterze strony postępowania. Przesłuchanie H.Ż., po wyznaczeniu na wniosek strony kolejnego terminu, odbyło się w dniu 11 października 2011 r.. Natomiast pismami z 23 listopada 2011 r. organ wezwał 6 byłych pracowników Spółki B do stawienia się w dniu 20 grudnia 2011 r., celem przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. W dniu 2 sierpnia 2011 r. podatnik wniósł ponaglenie na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza postępowania w przedmiocie z wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku. W uzasadnieniu podkreślił, że w wyniku błędów organu I instancji postępowanie podatkowe toczy się ponad dwa lata, w toku którego organ co najmniej 5 – krotnie zawiadamiał podatnika o przesunięciu terminu załatwienia sprawy. Ponadto sprawa była dwukrotnie rozpatrywana przez organ odwoławczy. Podatnik zarzucił, że w toku postępowania organ I instancji podjął pozorne i nieracjonalne czynności dowodowe, czego przykładem było dwukrotne przeprowadzenie oględzin nieruchomości, choć nie mogły one być odzwierciedleniem stanu faktycznego za poprzednie lata. Bezzasadnie próbował ponadto ustalić przyczyny złożenia korekty deklaracji. Strona negatywnie oceniła też wezwanie do przedłożenia umów zawartych przez Spółkę B z podmiotami korzystającymi z Ośrodka wypoczynkowego C oraz z podmiotami współpracującymi z Ośrodkiem przy organizacji kolonii, wczasów, zimowisk, szkoleń oraz imprez integracyjnych. Jak wskazała, pomimo powyższych wezwań, w toku trwającego 2 lata postępowania organ nawet nie przesłuchał samej strony. Termin przesłuchania został bowiem wyznaczony dopiero na 26 lipca 2011 r., po zasugerowaniu takiego działania przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]". W uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]", którym uznano w/w ponaglenie za nieuzasadnione, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ustanowiony w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 29005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) środek prawny, jakim jest ponaglenie, służy zarówno zwalczaniu bezczynności organów podatkowych, jak też przewlekłości ich działania. Warunkiem dopuszczalności ponaglenia jest niezałatwienie sprawy w terminie. Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności organu, gdyż od chwili wydania dwóch decyzji organu II instancji z dnia "[...]" i przekazania ich wraz z aktami sprawy organowi I instancji, organ ten podjął szereg niezbędnych czynności w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Ponadto każdorazowo zawiadamiał stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, wskazując, że przyczyną przedłużenia jest skomplikowany stopień sprawy oraz konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Odnosząc się do zarzutu, iż podejmowane przez organ I instancji czynności są pozorne i nieracjonalne, Kolegium oceniło, że obowiązek przeprowadzenia tych dowodów wynikał z decyzji z dnia "[...]". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona zarzucając Burmistrzowi przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008, wniosła o zobowiązanie organu do ostatecznego załatwienia przedmiotowej sprawy w określonym terminie oraz o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Opisując szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, strona podniosła, że możliwość zaskarżenia przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego została wprowadzona dopiero ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2011 Nr 6, poz. 18). Jej zdaniem, pomimo że ustawodawca nie wprowadził analogicznych zmian w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, możliwość zaskarżenia przewlekłego postępowania dotyczy także spraw podatkowych, na co wskazuje niedwuznaczne i niedopuszczające wyjątków brzmienie przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.. W ocenie Spółki, sposób prowadzenia przez Burmistrza postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2007 – 2008 pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż organ prowadzi je w sposób przewlekły. W wyniku błędów popełnianych przez organ postępowanie toczy sie już ponad dwa lata, zaś kolejne decyzje odmawiające stwierdzenie nadpłaty podatku są wydawane z oczywistym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, co naraża stronę na długotrwałe postępowania odwoławcze. Tymczasem organ uznając sprawę za szczególnie skomplikowaną, winien był wydać decyzję w ustawowym terminie 2 miesięcy, o czym stanowi art. 139 Ordynacji podatkowej. Według podatnika organ w toku postępowania podejmuje pozorne i nieracjonalne czynności dowodowe, które w istocie nie prowadzą do wyjaśnienia okoliczności sprawy (np. dwukrotne przeprowadzenie oględzin nieruchomości). Również przeprowadzone przez organ I instancji przesłuchania podatnika nie wniosły nic nowego do sprawy, a jedynie miały na celu przedłużenie postępowania. Nieuzasadnioną była także odmowa potraktowania przesłuchania pełnomocnika M.T., jako przesłuchania strony postępowania i ponowne wezwanie Prezesa Zarządu Spółki celem przesłuchania w dniu 30 sierpnia 2011 r.. Niezrozumiałym działaniem w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku, było też wezwanie strony do złożenia wyjaśnień dotyczących przyczyny złożenia korekty deklaracji. Bez znaczenia dla sprawy są wymagane przez organ dowody z umów zawartych pomiędzy przez Spółką B, a podmiotami korzystającymi z Ośrodka wypoczynkowego C oraz podmiotami współpracującymi z tym ośrodkiem przy organizacji kolonii, wczasów, zimowisk, szkoleń i imprez integracyjnych. W ocenie skarżącej, umowy te nie przyczynią się do wyjaśnienia sprawy, a żądanie ich przez organ zmierza do wydłużenia postępowania. Przesłuchanie klientów Spółki B może zająć organowi dużo czasu, podczas gdy jest to całkowicie bezcelowe. Dla stwierdzenia, że na większości spornych gruntów nie była prowadzona działalność gospodarcza wystarczy bowiem przesłuchanie podatnika, z czym organ dotychczas zwlekał. W toku całego postępowania Burmistrz co najmniej 9 – krotnie zawiadamiał podatnika o przesunięciu terminu załatwienia sprawy, co jest sprzeczne z zasadą szybkości działania organów podatkowych, o której mowa w art. 125 Ordynacji podatkowej. Przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu odsunięcie w czasie wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę podatku od nieruchomości, a co za tym idzie jej zwrot. Przewlekłość ta ma charakter rażący, gdyż doprowadziła do wystąpienia skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, a mianowicie do niemożności odzyskania przez podatnika nienależnie nadpłaconego podatku. Zdaniem strony, organ naruszył fundamentalne zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 121 i 125 Ordynacji podatkowej. Końcowo Spółka podniosła, że organ II instancji, skupiając się wyłącznie na problematyce ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, oparł swe rozstrzygnięcie na stwierdzeniu, że "w niniejszej sprawie nie miała miejsce bezczynność organu". Pominął tym samym całkowicie kwestię przewlekłości postępowania, a więc prowadzenia przez organ postępowania w sposób zmierzający do przedłużenia terminu zakończenia postępowania, za pomocą prawnie dopuszczalnych narzędzi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz, przedstawiając chronologicznie poszczególne czynności podejmowane w sprawie, wskazał, że przedłużenie terminu załatwienia sprawy nie wynikało z opieszałości, zaniedbania czy też celowego przedłużania sprawy, lecz ze stopnia jej skomplikowania. W piśmie procesowym z dnia 6 grudnia 2011 r. Spółka podniosła, że planowana przez organ na dzień 21 grudnia 2011 r. czynność w postaci przesłuchania w charakterze świadków 6 osób, byłych pracowników Spółki B, jest przykładem podejmowania przez organ kolejnych pozornych czynności dowodowych. W ocenie strony, również te dowody nie przyczynią się do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a, a zatem również w sprawach, w których, jak w niniejszym przypadku, ma być wydana decyzja administracyjna (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W myśl art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zgodnie zaś z art. 139 § 1 tej ustawy załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie (§ 2). Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy (§ 3). Uzupełniając dokonaną z dniem 11 kwietnia 2011r. nowelizacją (ustawa dnia 3 grudnia 2010 r. - o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), treść przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., prawodawca wprowadził jeszcze jedno narzędzie egzekwowania sprawnego załatwiania spraw administracyjnych, jakim jest skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania. Inaczej niż odnośnie bezczynności organu (do której dochodzi wówczas, gdy niezałatwienie sprawy w terminie związane jest z niedziałaniem), pojęcie przewlekłości związane jest z obowiązkiem załatwiania spraw przez organy administracji bez zbędnej zwłoki, a najpóźniej w terminie określonym w przepisach Ordynacji podatkowej. Przy czym przewlekłość oznacza nie tylko zbędną zwłokę w podejmowaniu właściwych dla danego postępowania działań, lecz również podejmowanie działań i czynności wprawdzie terminowo, jednak pozostających bez znaczenia dla sprawy, noszących cechy pozorności, czy nieefektywnych, a jednocześnie niepozwalających uczynić organowi zarzutu bezczynności. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zarzucane Dyrektorowi Izby Skarbowej w skardze naruszenie cytowanych przepisów Ordynacji podatkowej, nie wystąpiło. Z przedłożonych akt administracyjnych rzeczywiście wynika, iż postępowanie z wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008 prowadzone jest przez okres bardzo znacznie odbiegający od terminów określonych w cyt. wyżej art. 139 Ordynacji. Zostało bowiem wszczęte w marcu 2009r. i dotychczas ostatecznie nie zakończone. W jego toku, po uchyleniu decyzji sprawa dwukrotnie wracała zaś do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, który wielokrotnie wydawał postanowienia o przedłużeniu terminu jej załatwienia. Zdaniem Sądu, podejmowane przez Burmistrza czynności nie wynikały jednak z zamiaru celowego przedłużania postępowania, bądź też były oczywiście bezzasadne, nieefektywne, czy pozorne. Znacznie wydłużenie czasu prowadzenia postępowania związane było raczej z całokształtem okoliczności i charakterem sprawy, a nie podjętym przez organ zamiarem przewlekania postępowania, w toku którego m.in. strona dokonywała zmian we wniosku o nadpłatę, Prezes Zarządu Spółki nie stawił się na wezwanie organu, zaś przez wiele miesięcy akta znajdowały się w organie odwoławczym, w związku z wnoszonymi przez stronę środkami odwoławczymi. Zauważyć należy, iż korzystając z przewidzianej art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej możliwości przedłużenia terminu załatwienia sprawy podatkowej, organ każdorazowo dopełnił obowiązku zawiadomienia strony o powyższym, podając przyczynę niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia. Przedłużanie tego terminu nie wynikało zaś z podejmowania bezzasadnych czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, czy też celowego przedłużania sprawy, lecz związane było z realizacją przez Burmistrza zaleceń wskazanych przez organ odwoławczy w decyzjach z dnia "[...]" i "[...]". W decyzji z "[...]" uchylającej w całości rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008 Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego podniosło m.in., że organ winien wezwać pełnomocnika spółki do przedłożenia informacji pozwalających ustalić, czy sporne grunty były zajęte na działalność gospodarczą (...), przy czym może przy tym posiłkować się również środkami dowodowymi takimi jak przesłuchanie świadka, na powołanie którego winien rozważyć m.in. kierującego ośrodkiem w tamtym okresie i obecnie oraz pracowników ośrodka. SKO zwróciło jednocześnie uwagę, iż obowiązek ustalenia przez organ stanu faktycznego, nie zwalnia podatnika z obowiązku pełnej współpracy z organem. Brak współdziałania i bierna postawa skutkować mogą bowiem oparciem ustaleń na środkach dowodowych dostępnych w sprawie. W celu wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy twierdzeniami pełnomocnika Spółki we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a pismami podpisanymi przez Jej Prezesa, organ odwoławczy wskazał, iż należy rozważyć możliwość przesłuchania Prezesa bądź osoby odpowiedzialnej za przygotowanie stosownego pisma. Podkreślić należy, iż na tym etapie postępowania skierowanych do organu I instancji wytycznych i zaleceń strona nie kwestionowała. Nie wniosła w szczególności stosownych środków odwoławczych i nie zarzuciła decyzji uchylającej, bezzasadności wskazań co do dalszego postępowania, podnosząc stosowne zarzuty dopiero w toku postępowania uzupełniającego. Jeżeli zatem podejmowane przez organ I instancji czynności, jak chociażby przesłuchanie w charakterze świadka Prezesa Zarządu Spółki, (a nie Jej pełnomocnika M.T.) wynikały z obowiązku wykonania wiążących wytycznych organu wyższego stopnia, nie kwestionowanych przez stronę w przewidzianym przepisami prawa procesowego trybie, to skierowany przeciw Burmistrzowi zarzut podejmowania pozornych i nieracjonalnych czynności dowodowych, a tym samym przewlekłości postępowania, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Tym bardziej, gdy jak wynika z akt, pomimo wezwania w celu przesłuchania w charakterze świadka na dzień 26 lipca 2011r., Prezes Zarządu Spółki H.Ż., stawił się w organie dopiero 11 października 2011r.. Nie bez znaczenia dla oceny, czy doszło do przewlekłości postępowania prowadzonego przez Burmistrza w związku z wymienioną wyżej decyzją SKO z dnia "[...]", pozostaje też zdaniem Sądu, stopień skomplikowania sprawy, w toku której strona wnosząc o zwrot nadpłaconego podatku, powinna wykazać możliwie daleko idące zaangażowanie w celu zapewnienia sprawnego przebiegu tego postępowania. Wobec oczekiwania zwrotu podatku w znacznej wysokości i niezwłocznego załatwienia sprawy, powinna tym samym aktywnie uczestniczyć w podejmowanych czynnościach, zgłaszając wnioski dowodowe jednoznacznie potwierdzające przedstawioną wersję, dążąc tym samym do ustalenia w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że sporny grunt nie był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Z akt wynika natomiast, że pomimo umożliwienia przez organ czynnego udziału i wielokrotnych wezwań do przedstawienia stosownych dowodów potwierdzających przedstawioną wersję, udział strony w postępowaniu polega nie na aktywnym uczestniczeniu w wyjaśnieniu całokształtu okoliczności sprawy, lecz w istocie sprowadza się do kwestionowania podejmowanych przez organ, pomimo wiążących zaleceń, działań w celu ustalenia stanu faktycznego odnośnie spornych gruntów. Sąd w chwili wyrokowania stwierdził tym samym, że Burmistrz nie prowadzi przewlekle postępowania. Orzekając w granicach sprawy, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie może natomiast odnieść się do kwestii dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania kontrolnego przez organ odwoławczy, gdyż postępowanie to pozostaje poza przedmiotem skarg w niniejszej sprawie. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.