I SAB/Ol 7/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 31 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 3 września 2007r. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga W. S., reprezentowanego przez radcę prawnego, na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że postępowanie odwoławcze prowadzone jest już od listopada 2006r. i w tym czasie trzykrotnie przedłużano termin załatwienia sprawy uzasadniając to koniecznością zebrania pełnego materiału dowodowego. Tymczasem, zdaniem strony, wszystkie czynności dokonywane przez organ mają jedynie charakter czynności pozornych mających na celu wyłącznie wydłużenie toczącego się postępowania. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, że nie pozostaje w bezczynności. Wskazał, że nie prawdziwe jest twierdzenie pełnomocnika strony jakoby postępowanie toczyło się od listopada 2006r., w sytuacji gdy odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do siedziby organu odwoławczego w dniu 11 grudnia 2006r. Podatnik w dniu 11 grudnia 2006r. złożył w organie podatkowym wyższego stopnia wniosek o wyłączenie Dyrektora Izby Skarbowej, o sposobie, którego rozpoznania organ został poinformowany pod koniec stycznia 2007r. Dodatkowo wskazano, iż termin rozpoznania odwołania został przedłużony z uwagi na konieczność zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego m.in. przesłuchania świadka, sporządzenia opinii przez biegłego. Wszystkie te czynności były niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a co za tym idzie wbrew stanowisku strony skarżącej nie miały cech czynności pozornych podjętych jedynie w celu przedłużenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość wpisów stałych oraz zasady ustalania wpisu stosunkowego określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 221, poz. 2193, dalej cyt. jako rozporządzenie). Stosownie zatem do § 2 ust 1 pkt 6 rozporządzenia wpis od skarg na bezczynność organów administracji publicznej ma charakter wpisu stałego bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności i wynosi 100 zł. W myśl art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Tym samym pełnomocnik będący radcą prawnym wnosząc do sądu w imieniu skarżącego skargę powinien uiścić należny wpis stały bez wezwania. Jeżeli tego nie uczyni, jak ma miejsce w niniejszej sprawie, skarga podlega odrzuceniu. Dodatkowo wskazać należy, że przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność organu administracji. Zgodnie zaś z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.). Wyliczenie środków zawartych w art. 52 § 2 p.p.s.a. ma charakter przykładowy. Do środków takich zalicza się także zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca, w niniejszej sprawie, wniosła skargę na bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. Tym samym mając na uwadze treść art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, że obowiązana była przed wniesieniem skargi do sądu skorzystać z trybu przewidzianego w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej tj. w sytuacji nie załatwienia sprawy we właściwym terminie lub w terminie ustawowym wnieść ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Dopiero zaś po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych mogła skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Skarżący nie wypełnił jednakże w/w trybu, tym samym wniesiona skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu także i z tej przyczyny. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.