I SAB/Ol 9/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. U. w sprawie bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia podatku od spadków i darowizn postanawia odrzucić skargę. A. U. pismem z dnia "[...]" zatytułowanym "Skarga na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej" stwierdził, że Dyrektor Izby pozostaje bezczynny w sprawie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" A.U. dodał, że odwołanie złożył w Urzędzie Skarbowym w dniu "[...]" a przekazane zostało ono do Izby Skarbowej 7 marca 2007r. Powołując się na art. 125 O.p. i art. 139 O.p. stwierdził, że pogwałcone zostały zasady szybkości postępowania i terminowości załatwiania spraw. Dyrektor Izby Skarbowej, do którego wpłynęła skarga, w piśmie z dnia "[...]" wniósł o odrzucenie skargi, jako niepoprzedzonej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu pisma Dyrektor Izby Skarbowej opisał chronologicznie okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1). Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "ppsa", reguluje postępowanie sądowe, w którym sądy orzekają w sprawach skarg na decyzje i inne akty administracyjne, jako sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2). Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej, wymienione w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, w sprawach rozstrzygnięć i czynności organów administracji publicznej. Pojęcie bezczynności zawarte w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa pozwala przyjąć, że kontrolą sądową objęto sprawy niewydania przez organy decyzji administracyjnej, która to decyzja powinna rozstrzygnąć daną sprawę. Na postawie art. 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Definicja zawarta w art. 52 § 2 ppsa określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W myśl art. 141 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 § 1 tej ustawy, służy stronie ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Jest to norma, która reguluje postępowanie organu w przypadku bezczynności w postępowaniu podatkowym, jako środek wymuszający załatwienie sprawy. Ponaglenie jest to szczególny środek zaskarżenia, którego konsekwencją jest wyznaczenie dodatkowego terminu, w kwestii powstałej bezczynności do załatwienia sprawy. Ponaglenie określone w art. 141 § 1 O.p. jest szczególnym środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 2 ppsa, którego zastosowanie niezbędne jest do wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa Sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Skarga jest niedopuszczalna między innymi przez niewyczerpanie przez stronę trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 52 ppsa. Zatem w rozpatrywanej sprawie, należy podkreślić, że A. U. winien złożyć przed wniesieniem skargi ponaglenie do ministra do spraw finansów publicznych w trybie art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej. Pomimo tego, że Dyrektor Izby Skarbowej przedłużał termin załatwienia sprawy A.U. podatnik nie skorzystał z prawnej możliwości wniesienia ponaglenia do właściwego organu, a A.U. złożył przedwczesną skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej. Bez wyczerpania prawnych środków zaskarżenia wymagającego załatwienia sprawy, nastąpi sytuacja niedopuszczalności skargi, skierowanej do sądu administracyjnego. Przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność organu podatkowego, skierowaną do Sądu będzie złożenie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia do ministra do spraw finansów publicznych i dopiero ta sytuacja spowoduje powstanie przedmiotu zaskarżenia. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, skoro skarżący nie wyczerpał możliwości prawnych do ponaglenia organu podatkowego, a zatem nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, skargę należało uznać za przedwczesną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ppsa.