I SO/Ol 17/05

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - - Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie: odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług postanawia 1. zwolnić skarżącą z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu przed sądem I instancji 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić Na mocy art. 243 § 1 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153 , poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako p.p.s.a.) Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do pkt 2 § 1 art. 246 ustawy Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie częściowym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Z przedłożonego formularza wniosku wynika, iż wnioskodawczyni otrzymuje rentę w wysokości 545 zł brutto miesięcznie. Oprócz mieszkania o powierzchni 35 m2 nie posiada żadnego majątku, nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Oceniając przedstawioną we wniosku sytuację materialną skarżącej stwierdzić należy, że uzyskiwane dochody nie pozwalają jej na uiszczenie należnych kosztów sądowych w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Rozpatrując zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy brać pod uwagę, z jednej strony, wysokość obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś jej możliwości finansowe. Takim niezbędnym wydatkiem nie jest koszt ustanowienia pełnomocnika, gdyż jego brak nie może pociągać za sobą negatywnych dla skarżącej skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest bowiem związany granicami skargi, co oznacza, że zostanie ona uwzględniona, jeżeli tylko Sąd, niezależnie od zawartych w niej zarzutów i wniosków, stwierdzi istnienie naruszenia prawa, skutkujące wzruszeniem zaskarżonego aktu administracyjnego. W związku z tym na zasadzie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 258§2 pkt 7 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji.