II SA 2322/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (Spr.) Sędzia S.O. deI. do WSA Maria Matyja Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wysokości zasiłku przedemerytalnego: I.. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. W dniu 3 grudnia 2001 r. J.W. zarejestrował się w Miejskim Urzędzie Pracy jako osoba legitymująca się okresem uprawniającym do zasiłku, wynoszącym 35 lat, 2 miesiące i 21 dni, a następnie wnioskiem z dnia 11 grudnia 2001 r. zwrócił się o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 11 grudnia 2001 r. ("[...]"), wydaną na podstawie art. 37 j ust. l i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 6, póz. 56 z późn. zm.), wnioskodawcy przyznany został zasiłek przedemerytalny od dnia 4 grudnia 2001 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku podstawowego. W dniu 27 listopada 2002 r. do Miejskiego Urzędu Pracy wpłynęło pismo J. W. następującej treści: "W związku z ukończeniem 55 roku życia proszę o naliczenie mi zasiłku przedemerytalnego zgodnie z podstawą wymiary składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy". Decyzją z dnia 16 grudnia 2002 r. ("[...]"), wydaną powołaniem się na art, 37 k ust.l w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., Prezydent Miasta orzekł o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego z powodu niespełnienia warunków określonych tym przepisem. Od decyzji tej J. W. wniósł odwołanie, w którym podkreślił, że w swym piśmie zwrócił się o naliczenie wysokości zasiłku przedemerytalnego w oparciu o art. 37 j ust. 4 a nie o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Decyzją Wojewody z dnia 5 lutego 2003 r. ("[...]") zaskarżona decyzja została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu swej decyzji, iż zaskarżona decyzja została wydana w zakresie niezgodnym z oczekiwaniami J. W. Treść pisma wniesionego 27 listopada 2002 r. mogła budzić wątpliwości co żądania strony. Powoływanie się na osiągnięcie wieku 55 lat wskazywało, że jej zdaniem fakt ten ma wpływ na wysokość zasiłku przedemerytalnego. W takiej sytuacji należało stronę wezwać do wyraźnego sprecyzowania oczekiwań. Skoro tego nie uczyniono, a z odwołania wynika, iż stronie chodzi o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w wysokości określonej art. 37 j ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, organ I instancji winien wydać w tym przedmiocie decyzję w oparciu o art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1793) nowelizującej ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W konsekwencji tego rozstrzygnięcia, organ I instancji, postanowieniem z dnia 10 lutego 2003 r. ("[...]"), wznowił postępowanie w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego, zakończone decyzją ostateczną Prezydenta Miasta nr "[...]" z dnia 11 grudnia 2001 r. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, w dniu 5 marca 2003 r. wydana została decyzja ("[...]") o odmowie uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 %. Organ I instancji stwierdził w uzasadnieniu, iż art. 37 j ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na który powołała się strona, ma zastosowanie tylko względem osób uprawnionych do pobierania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 % i stanowi dla nich swoiste ograniczenie wysokości przyznanego świadczenia. Zgodnie z art. 37 ust. 3 w/w ustawy, zasiłek w wysokości 160 % przysługuje jedynie osobie zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W świetle tego przepisu zainteresowany nie może nabyć prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 % ponieważ w chwili nabycia uprawnień do zasiłku zamieszkiwał w O., który nie był w tym czasie, jak i obecnie, zaliczony do terenów zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. W sytuacji J. W., naliczanie wysokości zasiłku przedemerytalnego w oparciu o powołany art. 37 j ust. 4 jest bezcelowe ponieważ pobiera on świadczenie w maksymalnej kwocie, do jakiej jest uprawniony, tj. w wysokości 120 % podstawowej wysokości zasiłku dla bezrobotnych, określonej w art. 24 ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Odwołując się od tej decyzji, J.W. zarzucił, iż z treści art. 37 j ust. 4 nie wynika by dotyczył on tylko art. 37 j ust. 3 i zawierał "swoiste ograniczenie wysokości przyznanego świadczenia". Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 6 maja 2003 r. ("[...]"). W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 37 j ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stwierdził, iż kiedy J. W. nabywał prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty zasiłku, był mieszkańcem miasta O., które nie było miastem zaliczanym do zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, stąd też brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji. Podnosząc argumenty zawarte w odwołaniu, J. W. wniósł na tą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił, iż "nic nowego nie wniosła poza przytoczeniem treści art. 37 j ust. 2,3,4". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późniejszymi zmianami). Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych decyzji, tj. ich zgodności z przepisami prawa. Stosownie do art. 152 wskazanej ustawy rozstrzygnięta została kwestia wykonalności uchylonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.