II SA 248/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Hanna Raszkowska Beata Jezielska (spr.) Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2004 r., sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie przeznaczenia gruntów rolnych do zalesienia postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2002r. Starosta Powiatu O. przeznaczył do zalesienia grunt rolny o powierzchni 1,78 ha położony na działce nr 6/6 w obrębie N. gmina J. stanowiący własność A. J. (poprzednio P.). W uzasadnieniu podano, iż strona wystąpiła z wnioskiem o przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego obejmującego działki nr 2/3 i 6/6 w obrębie N. Jednakże Rada Gminy J. podjęła uchwałę o akceptacji zmiany charakteru użytkowania gruntu z rolnego na leśny w odniesieniu do części działki o nr 6/6 o powierzchni 1,78 ha oraz odmówiła akceptacji takiej zmiany w stosunku do działki 2/3 oraz pozostałej części działki 6/6. Od decyzji tej odwołała się A. J., zarzucając iż nie zawiera ona uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz kwestionując fakt odmowy wyrażenia zgody na zalesienie wszystkich gruntów rolnych objętych wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 7 listopada 2002r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując iż nie narusza ona prawa. Podniesiono, iż wobec akceptacji przez Radę Gminy J. zmiany charakteru całości działek nr 2/3 oraz 6/6 organ pierwszej instancji nie mógł pozytywnie ustosunkować się do wniosku strony w całości. Warunkiem konicznym do wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia jest bowiem uprzednia akceptacja takiej zmiany przez radę gminy. Na powyższą decyzję skargę wniosła A. J., zarzucając jej niezgodność prawem w części odmawiającej wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia. Podniosła, iż przedmiotowe grunty spełniają wymogi ustawowe, a w związku z tym wskazane rozstrzygnięcie w sposób oczywisty narusza prawo. Zarzuciła ponadto, iż organ pierwszej instancji wprowadził ją w błąd informując, iż jej wniosek został pozytywnie zaopiniowany przez radę gminy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 22 marca 2004r. skarżąca sprecyzowała treść swojego żądania wskazując, iż domaga się uchylenia decyzji starosty w części dotyczącej odmowy zalesienia działki nr 2/3 w całości oraz 6/6 w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie w niniejszej sprawie zapadło przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie. Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednakże dokonując tej kontroli Sąd musi mieć także na względzie przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153 póz. 1270), który stanowi iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może jednak wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. O ile zatem skarżony akt nie zawiera wady skutkującej jego nieważnością, sąd podejmując rozstrzygnięcie musi brać pod uwagę skutki, jakie odniesie ono w stosunku do skarżącego. Zważyć należy, iż w niniejszej sprawie strona wskazała jako przedmiot zaskarżenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. utrzymującą w mocy decyzję Starosty O. o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia. Jednakże z uzasadnieniu skargi, jak i pisma procesowego strony z dnia 22 marca 2003r. wynika, iż de facto domaga się ona uchylenia decyzji w części odmawiającej wyrażenia zgody na przeznaczenie pozostałych gruntów rolnych objętych wnioskiem strony. W tym przedmiocie jednak skarżona decyzja nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia (ani negatywnego, ani pozytywnego). Wprawdzie z jej uzasadnienia wynika, iż z uwagi na akceptację rady gminy jedynie co do części gruntów należących do skarżącej podjęto decyzję o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia tylko w stosunku do tych gruntów, jednakże nie można na tej podstawie domniemywać iż organ podjął w tym zakresie rozstrzygnięcie negatywne. Zatem decyzja, na którą powołuje się skarżąca jest dla niej korzystna. Przy czym zważyć należy, iż wywołała ona już określone skutki dla strony w postaci uprawnienia do miesięcznego ekwiwalentu pieniężnego. Zgodnie bowiem z ustawą z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. Nr 73 póz. 764 ze zm), obowiązującą w dniu rozpatrywania sprawy przez organy administracji, decyzja wyrażająca zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia jest dopiero pierwszym etapem prowadzącym do założenia i prowadzenia uprawy leśnej. Po zakończeniu bowiem zalesienia właściciel gruntu - po otrzymaniu decyzji stwierdzającej prowadzenie uprawy leśnej - uzyskuje prawo do miesięcznego ekwiwalentu. Z wyjaśnień zaś strony złożonych na rozprawie wynika, iż skarżąca otrzymuje już taki ekwiwalent. W tej sytuacji rozstrzygnięcie sądu, które prowadziłoby w jakikolwiek sposób do wzruszenia decyzji wskazywanej przez skarżącą byłoby wydane na jej niekorzyść. Sąd wziął natomiast pod uwagę fakt, iż przepisy powołanej ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia nie zawierają zapisów, które wykluczałyby możliwość załatwienie jednego wniosku w drodze odrębnych decyzji. Wprawdzie powołana ustawa została uchylona na mocy art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 2229 póz. 2273), jednakże w myśl art. 14 ust. 3 ostatniej z wymienionych ustaw do spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Wniosek strony został zaś wniesiony do organu po rządami ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Jeżeli zatem w decyzji wskazywanej przez skarżącą brak jest rozstrzygnięcia co do pozostałych gruntów objętych jej wnioskiem, to skarga w tym zakresie jest przedwczesna. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Skoro zaś brak jest rozstrzygnięcia w trybie administracyjnym odnośnie kwestii podnoszonych w skardze, to na tym etapie postępowania skarga jest jeszcze niedopuszczalna. O ile jednak organy administracji nie podejmą stosownego rozstrzygnięcia, stronie służą środki zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, a w przypadku jego bezskuteczności - skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organów. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § l pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak wyżej.