II SA 4052/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Katarzyna Matczak ( spr.) Protokolant Karolina Alboszta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2004 r., sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby : I uchyla zaskarżoną decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji, II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu. Komendant Powiatowy Policji w I. rozkazem personalnym Nr "[...]" z dnia 16 września 2002r. zwolnił ze służby stałej w Policji z dniem 16 września 2002r. sierż. szt. J. K. wskazując, że został on ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § l Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na okoliczność, że wskazana decyzja wydana została z naruszeniem prawa Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr "[...]" z dnia 20 września 2002r. , działając na podstawie art. 156 § l pkt 2 w związku z art. 157 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność rozkazu personalnego Nr "[...]" z dnia 16 września 2002r. Komendanta Powiatowego Policji w I.. W motywach uzasadnienia wskazano, że policjant J. K. został zwolniony ze służby w momencie, gdy nie zostało jeszcze rozpatrzone jego odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego o uznaniu winnym i wydaleniu ze służby, a zatem w momencie, gdy nie zostało jeszcze zakończone postępowanie dyscyplinarne w tej sprawie, co następuje z dniem uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu policjanta. Następnie Komendant Powiatowy Policji w I. po raz kolejny rozkazem personalnym Nr "[...]" z dnia 7 października 2002r. orzekł o zwolnieniu ze służby stałej w Policji sierż. szt. J. K. z dniem 10 października 2002r. W motywach uzasadnienia wskazano, że Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem Nr "[...]" z 20 września 2002r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie KPP w I. z dnia 7 września 2002r. o uznaniu winnym J. K. i ukaraniu go karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, a wobec czego należało orzeczenie to wykonać wydając decyzję zwalniającą ze służby. Od powyższej decyzji J. K. wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi pierwszej instancji, iż nie jest winien stawianych mu zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym, a zatem wydanie decyzji personalnej o jego zwolnieniu z policji jest przedwczesne. Wskazał, iż jak dotychczas nie udowodniono mu winy, a jedynie przedstawione zostały zarzuty, natomiast o jego winie będzie dopiero decydował sąd. Wyjaśnił, iż zrozumiałby decyzję swoich przełożonych w sytuacji, gdyby został skazany przez sąd za stawiane mu zarzuty, jednakże on nie został jeszcze skazany, a już wydalono go ze służby w policji. Poza tym w decyzji zawarto obowiązki, których nie jest w stanie wypełnić osobiście z uwagi na pobyt w areszcie śledczym. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr "[...]" z 6 listopada 2002r., działając na podstawie art. 138 § l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił datę zwolnienia na dzień 14 października 2002r., w pozostałej części utrzymując rozkaz w mocy. Organ II instancji wyjaśnił, że zwolnienie J. K. ze służby w policji nastąpiło w wykonaniu prawomocnego orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w I. z dnia 7 września 2002r. wymierzającego skarżącemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Wymierzenie tej kary skutkuje obligatoryjnym obowiązkiem niezwłocznego zwolnienia policjanta wobec którego została wymierzona taka kara. Rozkazem personalnym Nr "[...]" z dnia 7 października 2002r. organ pierwszej instancji ustalił dzień zwolnienia ze służby na 10 października 2002r, zaś po złożeniu przez skarżącego odwołania okazało się, że z tym rozkazem personalnym J. K. został zapoznany dopiero w dniu 11 października 2002r. Należało zatem ustalić na późniejszy dzień datę jego zwolnienia ze służby w policji, co uczynił organ odwoławczy. Nie znaleziono natomiast argumentów, które uzasadniałyby uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję skargę złożył J. K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. Wskazał, że za każdym razem, gdy Komendant Powiatowy Policji w I. wydaje rozkaz personalny o jego zwolnieniu ze służby w policji jest on następnie uchylany przez organ odwoławczy, zaś w zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji również zmienił datę jego zwolnienia ze służby. Działania te powodują, że posiada już trzy wystawione świadectwa pracy, w których podawane są różne daty jego zwolnienia ze służby. Z uwagi na liczne pomyłki wyraził stanowisko, że i tym razem popełniono błąd przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu go ze służby. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, że rozstrzygnięcie organu II instancji nastąpiło w oparciu o art. 138 § l pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ nie miał wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazano. W myśl art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) na skutek reformy sądownictwa administracyjnego skargi wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. podlegaj ą rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Materialnoprawną podstawą dla wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990-r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Jak powszechnie przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis ten nakłada na organ służbowy Policji właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 45 ustawy o policji obowiązek zwolnienia policjanta ze służby, w stosunku do którego zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne wydalenia ze służby -patrz wyrok NSA z dnia 14 lipca 1999r. sygn. akt II SA 979/99, niepublikowany. Organ służbowy Policji jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym i nie może go nie wykonać, gdyż tzw. decyzje kadrowe są jedynie obligatoryjnymi aktami wykonania kary dyscyplinarnej. Jednakże jak wskazano na wstępie wykonaniu podlegają jedynie prawomocne orzeczenia dyscyplinarne, natomiast orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w I. z dnia 7 września 2002r. o uznaniu winnym J. K. zarzucanych mu czynów i wymierzeniu kary wydalenia ze służby nie ma przymiotu prawomocności, bowiem zostało na to orzeczenie złożone odwołanie, które wymaga ponownego rozpatrzenia na skutek uchylenia orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 września 2002r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 kwietnia 2002r. sygn. Wobec powyższego zaskarżona decyzja z przyczyn formalnych nie mogła pozostać w obrocie prawnym, bowiem stosownie do § 34 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998r. Nr 4, poz. 14) po uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego właściwy przełożony w sprawach osobowych wykonuje orzeczoną karę. W tym stanie sprawy decyzja organu II instancji jest przedwczesna, skoro brak jest prawomocnego orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną skarżącego. Wobec naruszenia przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § l pkt l lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonego orzeczenia podjęto w oparciu o art. 152 wyżej powołanej ustawy.