II SA 960/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr) Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia 12 grudnia 2002 r., Starosta D. orzekł o uznaniu Z. W. z dniem 9 grudnia 2002 r. za osobę bezrobotną, a jednocześnie odmówił przyznania mu prawa do zasiłku, ponieważ jak stwierdził w uzasadnieniu suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. l i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż wymagane 365 dni. W odwołaniu od tej decyzji Z. W. podniósł, iż w okresie 18 miesięcy przepracował 365 dni, a świadectwo pracy otrzymał dopiero w dniu 7 grudnia 2002 r. i dlatego zarejestrował się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu 9 grudnia 2002 r. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, Wojewoda, decyzją z dnia 5 stycznia 2003 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, organ odwoławczy stwierdził, iż Z. W. udokumentował łączny okres zatrudnienia w wymiarze 365 dni (od dnia l czerwca 2001 r. do dnia 31 marca 2002 r. i od dnia l października 2002 r. do dnia 30 listopada 2002 r.) w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednakże biorąc pod uwagę fakt zgłoszenia się Z. W. w celu rejestracji w dniu 9 grudnia 2002 r. okres zatrudnienia przypadający na okres 18 miesięcy poprzedzających ten dzień wyniósł 357 dni. Początkowym dniem przedmiotowego 18 miesięcznego okresu był bowiem dzień 9 czerwca 2001 r. Tym samym w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek z art. 23 ust. l powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. Nadto Z. W. zgłosił się w Urzędzie Pracy po upływie 8 dni od ustania zatrudnienia. Organ odwoławczy dodał ponadto, iż nie było przeszkód, aby Z. W. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy już 2 grudnia 2002 r. bez wymaganego świadectwa pracy. Zostałby wówczas zarejestrowany i zobowiązany do późniejszego dostarczenia brakującego dokumentu. W ten sposób wypełniłby wymogi do przyznania wnioskowanego zasiłku. W skardze kierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. W. ponownie podniósł, iż zgłosił się do Urzędu Pracy w dniu 9 grudnia 2002 r., ponieważ dopiero 7 grudnia 2002 r. otrzymał ostatnie świadectwo pracy, zgodnie z którym zatrudnienie trwało do dnia 30 listopada 2002 r. Wskazał, iż nie wiedział, że istnieje możliwość zarejestrowania się bez uprzedniego dostarczenia przedmiotowego dokumentu, w biurze pracy nie udzielono bowiem takich informacji. Mając to na uwadze, a także fakt, że pozostaje obecnie bez środków do życia, Z. W. wniósł o uwzględnienie jego żądania. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Podkreślić należy, że stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania zgodności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wyłącznie z punktu widzenia jej legalności, a więc z punktu widzenia jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym, jeżeli zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Jednak w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności wskazujące na podjęcie decyzji z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa, które nakładają na organy obowiązek dołożenia szczególnej staranności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Podnieść należy, że skarżący zarejestrował się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu 9 grudnia 2002 r., ponieważ jak wyjaśnił w toku postępowania, świadectwo pracy otrzymał od pracodawcy dopiero 7 grudnia 2002 r. Zgodnie z tym świadectwem Z. W. zatrudniony był u ostatniego pracodawcy do dnia 30 listopada 2002 r. W oparciu o te dowody Starosta D. odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku wskazując, iż suma okresów zatrudnienia poprzedzających dzień rejestracji była krótsza niż wymagane ustawą 365 dni. W tym też stanie faktycznym Wojewoda, zaskarżoną decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, skarżący oświadczył jednak, iż faktycznie pracował u ostatniego pracodawcy do dnia 7 grudnia 2002 r., a będąc w listopadzie 2002 r. w Urzędzie Pracy poinformowano go, że będzie mógł się zarejestrować jako osoba bezrobotna dopiero po dostarczeniu wszystkich dokumentów. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego okoliczności faktyczne związane z rzeczywistym okresem zatrudnienia skarżącego. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie są bowiem zgodne z ustaleniami organów, a okoliczności te mają istotny wpływ na prawo skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym, stwierdzając w niniejszej sprawie naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżaną decyzją, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.