II SA/Ol 1002/16

PostanowienieWSA w Olsztynie2016-09-23

Skład orzekający: Katarzyna Matczak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez stronę skarżącą w sprawie dotyczącej wykonania robót budowlanych, w sytuacji gdy skarżący zarzucają legalizację samowoli budowlanej i naruszenie prawa własności, jest dopuszczalne?
Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie sądowe na skutek skutecznego cofnięcia skargi przez skarżących. Sąd uznał, że cofnięcie skargi nie narusza prawa ani nie prowadzi do utrzymania w mocy wadliwego aktu, ponieważ nie stwierdzono przesłanek wskazujących na niedopuszczalność takiego działania. W związku z tym, na mocy przepisów PPSA, orzeczono o umorzeniu postępowania i zwrocie kosztów sądowych.
Stan faktyczny
Skarżący W.K. i K.K. złożyli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakładającą na inwestora obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia schodów zewnętrznych do stanu zgodnego z prawem. Skarżący zarzucili naruszenie prawa, swobodną interpretację przepisów, legalizację samowoli budowlanej oraz naruszenie prawa własności Gminy J. Następnie skarżący cofnęli skargę, wnosząc o zwrot kosztów sądowych.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowe i zwrócono skarżącym kwotę 500 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. i K.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego a dnia [...] nr [...] w sprawie wykonania robót budowlanych postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżącym W.K. i K.K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. WSA/pos.1- sentencja postanowienia W dniu 7 lipca 2016r. W. i K.K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakładającą na inwestora E.K. wykonanie określonych robót budowlanych mających na celu doprowadzenie schodów zewnętrznych do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] obręb J. (schody zlokalizowane na działce [...]) do stanu zgodnego z prawem. Zarzucili, że wydana decyzja rażąco narusza prawo oraz stanowi swobodną i uznaniową interpretację zaistniałej sytuacji przez organ, który zachęca do dalszego popełniania samowoli budowlanej. Wskazali, że skarżona decyzja dąży do legalizacji samowoli budowlanej, a tym samym do naruszenia prawa własności Gminy J., jako właściciela drogi gminnej wewnętrznej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o oddalenie skargi oraz w całości potrzymał stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. W dniu 20 września 2016r. do Sądu wpłynęło pismo skarżących (karta 19 akt), w którym wnoszą o cofnięcie skargi oraz zwrot kosztów uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 500 zł na podany nr konta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 718) zwanej dalej: ustawą ppsa. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżący skutecznie cofnęli skargę, zaś Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi w rzeczonej sprawie jest niedopuszczalne. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie 500 (pięćset) zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy ppsa.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło