II SA/Ol 1009/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata M. O. kwotę 240zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Decyzją z dnia "[...]" wydaną z upoważnienia Burmistrza przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówiono przyznania D. P. świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego w wysokości 66 złotych z przeznaczeniem na pokrycie opłat za mieszkanie za miesiąc lipiec 2011 r. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jego dochodem własnym jest zasiłek stały w wysokości 444 złotych miesięcznie. Zaznaczono, iż wnioskodawca ma orzeczony okresowo – do dnia 31 października 2012 r. umiarkowany stopień niepełnosprawności. Zamieszkuje w lokalu mieszkalnym położonym w M. przy ulicy "[...]", należącym do H. T. Mieszkanie zajmowane jest bez tytułu prawnego, bez żadnej umowy najmu, bowiem wyrokiem sądowym orzeczono eksmisję z przyznaniem prawa do lokalu socjalnego. W trakcie wywiadu środowiskowego wnioskodawca podniósł, iż oczekuje pomocy w formie zasiłku celowego na opłacenie opłat związanych z mieszkaniem, które jest własnością H. T. za miesiąc lipiec 2011 r. w kwocie 66 złotych. Jednocześnie z informacji uzyskanych w toku rozmowy telefonicznej z H. T. ustalono, że właściciel lokalu regularnie uiszcza wszelkie opłaty eksploatacyjne związane z przedmiotowym mieszkaniem. Informacje te potwierdziła również zarządca wspólnoty mieszkaniowej. Zaznaczono przy tym, iż D. P. otrzymał propozycję lokalu socjalnego na ulicy "[...]" w M., jednakże wymieniony nie przyjął oferty zawarcia umowy najmu przedmiotowego lokalu, kwestionując warunki sanitarne mieszkania. W ocenie organu z zebranych dokumentów i informacji wynika, że D. P. jako osoba niepełnosprawna, której dochód własny nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. Jednakże skoro opłaty za mieszkanie są regulowane na bieżąco przez właściciela mieszkania, to w ocenie organu, brak jest podstaw by cel wnioskowanej pomocy uznać za niezbędną, realną potrzebę bytową wnioskodawcy. Podkreślono, iż wszelkie płatności jakie dokonuje wnioskodawca winny być regulowane na rzecz właściciela lokalu, który te wydatki już poniósł i zobowiązany jest ponosić je na bieżąco i terminowo. Tymczasem jak wynika z akt sprawy wnioskodawca jeżeli już reguluje jakiekolwiek opłaty to w kwotach i terminach przez siebie ustalonych. Właścicielowi mieszkania przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych kosztów i z tego uprawnienia H. T. skorzystał, lecz obecnie nie ma możliwości, aby wyegzekwować od wnioskodawcy kwotę zasądzoną przez Sąd, bowiem jego dochód w postaci zasiłku celowego nie podlega egzekucji komorniczej, a wnioskodawca nie uiszcza dobrowolnie odszkodowania za korzystanie z lokalu. Organ zaznaczył, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi także sytuacja, kiedy przez nieregulowanie opłat mieszkaniowych wnioskodawca mógłby utracić prawo do lokalu, bowiem eksmisja została już orzeczona prawomocnym wyrokiem Sądu, a jedynie jej wykonanie zostało wstrzymane do czasu uzyskania lokalu socjalnego przez Gminę. Zatem zaległości w opłatach mieszkaniowych, które powinien uiszczać korzystający z lokalu mimo, iż nie posiada umowy najmu, nie spowodują zagrożenia utraty prawa do lokalu. To na aktualnym właścicielu mieszkania ciąży obowiązek regulowania opłat mieszkaniowych i z tego zobowiązania właściciel wywiązuje się, mimo że nie może korzystać z lokalu. W świetle powyższych okoliczności, przyznanie świadczenia z pomocy społecznej na wnioskowany cel byłoby niezgodne z zasadą pomocniczości państwa dla obywateli, wyrażoną w art. 2 ust. 1 i 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Biorąc powyższe pod uwagę, organ nie znalazł podstaw, by zgłaszaną potrzebę uznać za niezbędną potrzebę bytową i przyznać wsparcie na ten cel. Ponadto organ wskazał, iż wnioskodawca otrzymuje comiesięczne wsparcie na różne inne cele, jak np. żywność, leki, zasiłek stały, okresowo także na zakup butli gazowych, odzieży. Podkreślono jednak, iż pomoc społeczna nie ma za zadanie wyręczać osoby czy rodziny w zaspokajaniu ich wszelkich potrzeb. Świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłków celowych czy specjalnych zasiłków celowych nie powinny być źródłem utrzymania, a jedynie doraźną pomocą w zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej. Organ wskazał przy tym, iż dysponuje ograniczonymi środkami na zadania własne, jakim są zasiłki celowe i musi brać pod uwagę fakt, iż niezbędne jest zabezpieczenie środków pieniężnych na potrzeby związane z całym rokiem, szczególnie w okresie jesienno – zimowym (opał), a także na pokrycie obligatoryjne kosztów pobytu podopiecznych Ośrodka z terenu gminy w domach pomocy społecznej. Na uwadze trzeba też mieć potrzeby związane z zakupem odzieży i obuwia jesienno – zimowego, szczególnie dla tych gospodarstw domowych, gdzie na utrzymaniu są uczące się dzieci oraz z przyznawanymi obligatoryjnie dodatkami mieszkaniowymi. Organ zauważył również, iż wnioskodawca ma możliwość uregulowania swojej sytuacji mieszkaniowej poprzez przyjęcie lokalu socjalnego i tym samym uregulowanie swojej sytuacji prawnej, bytowej i mieszkaniowej, jednakże nie odpowiedział pozytywnie na przedstawioną ofertę i w ten sposób odmawia współpracy w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji mieszkaniowej. Dodano, iż kwestia wsparcia w opłatach mieszkaniowych dla wnioskodawcy była już kilkakrotnie rozpatrywana przez organ, jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, które podtrzymywały stanowisko odmowy udzielenia pomocy na ten cel. D. P. złożył od powyższej decyzji odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie wnioskowanego zasiłku celowego. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, iż wyrok zapadły przed Sądem Rejonowym jest niesłuszny, gdyż nie korzysta on z centralnego ogrzewania z powodu nieszczelnych okien i Sąd nie powinien zasądzać odszkodowania na rzecz H. T. Jednocześnie wskazał, iż poczuwa się do ponoszenia pozostałych opłat, wyszczególnionych w złożonym wniosku, tj. fundusz remontowy, koszty zarządu, opłaty za wodę, odprowadzanie ścieków i ogrzewanie wody oraz wywóz nieczystości stałych i uważa, że są one jego niezbędną potrzebą bytową, a nieprzyznanie pomocy społecznej na ten cel powoduje, iż odwołujący popada u właściciela mieszkania w zadłużenie w opłatach za używanie mieszkania, bowiem jest w stanie zapłacić z własnych środków tylko 30 zł. Odwołujący dodał, iż przedmiotowe mieszkanie nie jest remontowane od wybudowania w 1978r. i jako wyłączone z eksploatacji powinno mieć niższe opłaty niż zasądzone odszkodowanie. Takie opłaty ponosi na bieżąco i wszystkie ureguluje z przyznanego zasiłku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując w całości stanowisko organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na przyjęcie, iż zaistniała przesłanka niezbędnej potrzeby bytowej do udzielenia żądanej pomocy. Podkreślono, że nie jest zasadnym przyznanie odwołującemu pomocy na opłacenie kosztów za korzystanie z mieszkania, w sytuacji, gdy odwołujący nie jest zobowiązany do ich uiszczania i nie płaci przy tym odszkodowania za bezumowne korzystanie z niego jego właścicielowi. D. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, żądając uchylenia w całości zarówno decyzji organu odwoławczego, jak i decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż warunkiem korzystania przez niego z mieszkania H. T. jest regulowanie opłat za używanie mieszkania, w tym opłaty za fundusz remontowy, kosztów zarządu, opłaty za wodę, odprowadzanie ścieków, ogrzanie wody i opłaty za wywóz nieczystości stałych, natomiast z anteny zbiorczej ani z centralnego ogrzewania nie korzysta. W ocenie skarżącego nieprawdziwe jest twierdzenie, iż zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Podniósł również, iż pracownicy Ośrodka zdają sobie sprawę z tego, że kiedy nie przyznają zasiłku celowego w całości na wykupienie lekarstw, to z zasiłku stałego w wysokości 444 zł nie zostają już żadne pieniądze na opłaty za korzystanie z mieszkania, gdyż na wyżywienie pozostaje tylko 215 zł, co jest stanowczo za mało. W związku z tym, iż skarżący nie miał środków na opłatę za używanie mieszkania w lipcu 2011r., wystąpił o przyznanie zasiłku celowego w wysokości 96 zł, by je uregulować, gdyż jest to jego niezbędna potrzeba bytowa, by nie popaść w zadłużenie i dodane koszty procesowe i egzekucyjne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jej celem nie jest jednak wyręczanie strony w zaspokajaniu jej wszelkich potrzeb życiowych, lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Jednocześnie zgodnie z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 3 ust. 4 ustawy, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Dlatego też nawet spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznie obowiązku przyznania osobie zainteresowanej żądanego świadczenia, ponieważ musi się ono mieścić w możliwościach finansowych ośrodka pomocy społecznej. Oznacza to, że organ może, ale nie musi przyznać świadczenie pomocowe, a przyznanie świadczenia jest uzależnione od środków finansowych, jakimi dysponuje ośrodek na pomoc społeczną. Wydana decyzja administracyjna nie jest więc decyzją związaną, lecz jest wydawana w granicach tak zwanego uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne obejmuje nie tylko ocenę warunków uzasadniających przyznanie wnioskowanej pomocy, ale także przesłanki warunkujące jej wysokość, to znaczy ilość środków przeznaczonych na pomoc społeczną, ilość osób i rodzin ubiegających się o tę pomoc oraz hierarchię potrzeb, na które środki te mają być przeznaczone. Należy przy tym podkreślić, iż uznanie nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (wyrok NSA z dnia 26 września 2000r., sygn. akt I SA 945/00, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności może zostać przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2008r. (sygn. akt I OSK 1451/07, LEX nr 489096) istotą zasiłku celowego jest zatem zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, a zatem takiej, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie. Przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zatem na określony cel i ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Organ pomocy społecznej obowiązany jest ustalić, czy zaspokojenie potrzeby bytowej objętej wnioskiem, jest w świetle sytuacji życiowej beneficjenta rzeczywiście niezbędne, szczególnie uzasadnione i zmierza do zaspokojenia niezbędnych potrzeb wnioskodawcy, czyli zaspokojenia potrzeb podstawowych, bieżących, pilnych, aktualnych, związanych z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka, umożliwiających mu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Konieczna jest ocena całokształtu sytuacji rodzinnej i majątkowej strony i dopiero po dokładnym ustaleniu, że występuje zgłoszona potrzeba o szczególnym charakterze, która nie może być zaspokojona, w ramach własnych możliwości i z posiadanych środków, czyli wnioskowana pomoc jest niezbędna, organ może ją przyznać (ale nie musi), biorąc pod uwagę okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu. Oceny tej sytuacji dokonuje właściwy organ administracji publicznej w każdym indywidualnie rozpatrywanym przypadku. Ocena ta nie może być wynikiem przekonania organu, że rozstrzygnięcie sprawy zależy wyłącznie od jego uznania. Przyznanie lub odmowa przyznania pomocy może nastąpić jedynie po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności danej sprawy, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona przez wskazanie, dlaczego dokonano takiego, a nie innego rozstrzygnięcia – zgodnie z regułami wynikającymi z art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy oparte jest o tak zwane uznanie administracyjne, organ obowiązany jest rozważyć oba wskazane w art. 7 k.p.a. interesy - słuszny interes strony i interes społeczny. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 1981 r. (SA 820/81, ONSA 1981, z. 1, poz. 57 z glosą J. Łętowskiego OSP 1982, z. 1-2, poz. 22) obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2006, sygn. akt I OSK 777/05). Jak wynika z akt niniejszej sprawy organy rozpoznające przedmiotową sprawę w pełni zastosowały się do wskazanych wyżej wymogów. Sporządzony został wywiad środowiskowy, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo i w sposób wyczerpujący, prowadząc do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. ustalenia faktycznej sytuacji dotyczącej utrzymania mieszkania i ponoszonych przez skarżącego kosztów z tym związanych oraz środków finansowych, którymi samodzielnie dysponuje. Rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego, organy właściwie wzięły pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia pomocy. Jednocześnie organy uwzględniły sytuację strony ubiegającej się o świadczenie, jej zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej ze środków publicznych pomocy. W toku postępowania ustalono, iż skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do dnia 31 października 2012r. i z tego tytułu otrzymuje zasiłek stały w kwocie 444 złotych, który wraz z przyznawanymi zasiłkami celowymi i okresowymi stanowi jedyny dochód wymienionego. Nie budzi zatem wątpliwości, iż skarżący spełnia kryterium dochodowe do przyznania pomocy. Jednakże organy obu instancji słusznie wzięły pod uwagę nie tylko sytuację materialną skarżącego, ale również cel, na jaki zasiłek miałby zostać przyznany oraz możliwości finansowe organów pomocy społecznej i potrzeby innych osób ubiegających się w tym czasie o pomoc pieniężną. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, należy stwierdzić, iż organy prawidłowo dokonały oceny, iż w sytuacji, gdy wszelkie należności za mieszkanie, z którego bezumownie korzysta skarżący, regulowane są przez jego właściciela, a nadto skarżący nie płaci również odszkodowania właścicielowi mieszkania za jego bezumowne używanie, to przyznanie zasiłku na opłacenie mieszkania nie byłoby realizacją potrzeby "niezbędnej". Zgłoszona potrzeba nie mogła być uznana za niezbędną potrzebę bytową, chociażby tylko z tego powodu, że skarżący wobec orzeczonej w 2006r. eksmisji z lokalu, który faktycznie zajmuje, nie jest zobowiązany do regulowania czynszu związanego z lokalem, który to obowiązek niewątpliwie ciążyłby na skarżącym w sytuacji posiadania tytułu prawnego do lokalu. Należy zwrócić przy tym uwagę na fakt, iż skarżący myli pojęcia posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu z posiadaniem uprawnienia do jego zajmowania do momentu dostarczenia mu lokalu zamiennego. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 266, ze zm) osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny wygasł. W takim przypadku nie sposób porównywać sytuacji skarżącego z sytuacją osoby, która z uwagi na zaległości w opłatach czynszowych może w następstwie tych zaległości utracić prawo własności lokalu. Tym samym Sąd podzielił stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów administracji. Należy przy tym podkreślić, iż organ pomocy musi uwzględniać fakt, iż ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była najtrudniejsza. Organ ma obowiązek dokonać oceny nie tylko sytuacji materialnej skarżącego, ale także ilości i rodzaju skierowanych do niego form pomocy, bowiem środki finansowe przeznaczone na pomoc społeczną są ograniczone i nie pozwalają na zaspokojenie wszystkich potrzeb. W związku z tym, organ musi uwzględniać wysokość już przyznanych świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba podopiecznych, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Tym samym spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o taki zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia, a przeciwnie – zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są bowiem od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Należy przy tym zaznaczyć, iż skarżący jest stale objęty pomocą Ośrodka, otrzymując regularnie pomoc w postaci świadczeń pieniężnych w różnych wysokościach na różne cele. Skarżący nie może jednak oczekiwać, iż organ pomocy społecznej zaspokoi wszystkie jego potrzeby w pełnym zakresie. W świetle powyższych rozważań, należy stwierdzić, iż organy obu instancji wydały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i z należytą starannością rozważyły i uzasadniły przesłanki odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z dnia 14 marca 2012r., poz. 270) skargę oddalił. O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego w ramach pomocy prawnej orzeczono zgodnie z art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.