II SA/Ol 1013/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na czynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. w przedmiocie wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa postanawia odrzucić skargę. WSA/post. 1 – sentencja postanowienia M. B. wniósł skargę na czynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartą w pkt. 4 postanowienia z dnia 3 października 2011r. pozbawiającą stronę uprawnienia do reprezentowania jej przez pełnomocnika i podjętą z powołaniem się na art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, żądając stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności. Podniósł, iż przedmiotowa czynność została oparta o art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i dlatego zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podlega kontroli sądowej. Ponadto w ocenie skarżącego Kolegium błędnie zastosowało wskazany przepis prawa, gdyż nie ma on w tej sprawie zastosowania. Błędnie też organ wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy działa w sprawie sam, czy też z udziałem pełnomocnika, gdyż ustanowienie pełnomocnika nie wyłącza możliwości podejmowania czynności przez stronę postępowania. Zarzucił, iż Kolegium nie może żądać przedłożenia pełnomocnictwa, jeśli jest już ono w aktach sprawy. Natomiast jeśli organ poweźmie wątpliwość, czy dana osoba jest pełnomocnikiem, to pełnomocnictwa może żądać od pełnomocnika. Wskazał, iż pozbawienie strony prawa do działania przez pełnomocnika jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnienia strony w sprawie indywidualnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Podano, iż zaskarżonym postanowieniem Kolegium wezwało M. B. do określenia, czy w sprawie z jego wniosku o wyłączenie Burmistrza Miasta i Gminy M. od udziału w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 15 grudnia 2007r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku byłej ubojni zwierząt, zmianie sposobu użytkowania budynku administracyjno-warsztatowego oraz budynku stolarni, budowie płyty obornikowej, zbiornika na gnojowicę, 5 silosów przejazdowych, na działce nr "[...]" w M. występuje sam czy przez pełnomocnika. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśniono, iż w ocenie Kolegium fakt, iż w aktach innej sprawy dotyczącej warunków zabudowy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego nie zwalnia go z obowiązku przedłożenia stosownego pełnomocnictwa w niniejszej sprawie. Podniesiono także, iż w świetle Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie jest wykluczona możliwość zobowiązania strony do przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego innej osobie. Wskazano, iż na zaskarżone postanowienie nie służy zażalenie, ani nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Nie jest to także akt, o którym mowa w art. 3 pkt 4 i 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym w ocenie Kolegium wydanie zaskarżonego postanowienia nie podlega kontroli sądowej, zaś orzeczenie na które powołano się w skardze dotyczyło pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3). Skarżący określił, iż przedmiotem jego skargi jest czynność organu pozbawiająca stronę uprawnienia do reprezentowania jej przez pełnomocnika. Z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia 3 października 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze między innymi wezwało skrzącego do przedłożenia w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia oryginału lub poświadczonej kserokopii pełnomocnictwa udzielonego P. B. do występowania w przedmiotowej sprawie wraz z dowodem wniesienia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz pouczono, iż nieprzedłożenie wskazanego dokumentu w zakreślonym terminie spowoduje pominięcie osoby P. B. w tym postępowaniu. W ocenie Sądu uznanie, iż takie wezwanie organu jest czynnością podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie znajduje uzasadnienia. Przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozumieć działania materialno-techniczne podjęte przez szeroko rozumiane organy administracji publicznej w sprawach o charakterze publicznoprawnym, w stosunku do indywidualnie oznaczonych podmiotów, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Skoro akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, to konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 24- 27 i powołane tam orzecznictwo). Musi więc istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Wbrew przekonaniu skarżącego wezwanie go do pełnomocnictwa nie stanowi "innej czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie dotyczy uprawnień i obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa. Ustawodawca niewątpliwie w niektórych sytuacjach nie kształtuje stosunków administracyjnoprawnych, zachodzących między Państwem (jego organami) a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi, w drodze decyzji administracyjnej, gdyż przewiduje, że uprawnienia i obowiązki wynikają bezpośrednio z przepisów prawa. W takich przypadkach do konkretyzacji stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest ustalanie (odmowa ustalenia), stwierdzanie (odmowa stwierdzenia) albo potwierdzanie (odmowa potwierdzenia) określonego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 23 czerwca 1997 r., sygn. akt OPK 1/97, ONSA 1997, z. 4, poz. 149). Skarżone wezwanie do przedłożenia przez skarżącego pełnomocnictwa, określone przez skarżącego jako czynność pozbawiająca go do bycia reprezentowanym przez pełnomocnika, nie rozstrzygało o uprawnieniu lub obowiązku skarżącego. Skarżący został jedynie wezwany do nadesłania stosownego dokumentu udzielonego pełnomocnictwa. Nie rodzi to skutków, które byłyby objęte hipotezą art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Odnosząc się do powołanego w treści skargi postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011r., mającego w ocenie skarżącego uzasadniać prawo do wywiedzenia przez niego skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie należy wyjaśnić, iż powołany wyrok dotyczył innej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny uznał w nim bowiem, iż pozostawienie podania bez rozpoznania (w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego) mieści się w grupie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czyli art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie skarżącego do przedłożenia pełnomocnictwa nie skutkuje pozostawieniem podania bez rozpoznania. Takiego skutku nie odnosi także samo powołanie się przez organ w postanowieniu wzywającym do przedłożenia pełnomocnictwa na art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym wbrew twierdzeniu skarżącego powołany wyrok nie uzasadnia twierdzenia strony o dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Wyjaśnić także należy, iż nie podlega także zaskarżeniu postanowienie Kolegium, w którym wezwano stronę do nadesłania pełnomocnictwa. Postępowanie to jako wydane w toku postępowania nie podlega zażaleniu, ani nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. Nie jest to także postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w związku z art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.