II SA/Ol 1014/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania postanawia - umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 – sentencja postanowienia T. K., najemca lokalu przy ul. "[...]" w N. wniosła o wymeldowanie E. K., wskazując, iż nie zamieszkuje on w lokalu od "[...]" listopada 1998 r. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Burmistrz N. orzekł o wymeldowaniu E. K. z pobytu stałego w w/w lokalu. Organ stwierdził w uzasadnieniu, iż z pisma wnioskodawcy oraz Komendy Powiatowej Policji wynika, iż E. K. opuścił miejsce pobytu stałego i nie przebywa w przedmiotowym lokalu. Mieszka w N. przy ul. "[...]". W odwołaniu od tej decyzji E. K. podniósł, iż sporny lokal otrzymał za pracę na stanowisku kierownika budowy. Ma prawo do przebywania w nim i korzystania z niego na równi z żoną. Część wyposażenia mieszkania stanowi jego własność. Lokal opuścił ze względu na konflikt z żoną. Podniósł, iż przed wydaniem decyzji o wymeldowaniu złożył wniosek o wykup mieszkania i do czasu uzyskania statusu meldunkowego na ul. "[...]" nie wyraża zgody na wymeldowanie. Decyzją Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" zaskarżona decyzja została uchylona a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, do wydania decyzji o wymeldowaniu lub odmowie wymeldowania osoby niezbędne jest ustalenie czy spełniona została, przesłanka opuszczenia lokalu. Przy czym opuszczenie to powinno być trwałe i dobrowolne. W ocenie Wojewody postępowanie wyjaśniające organu l instancji było mało wyczerpujące, a zaskarżona decyzja wydana przedwcześnie. Należy ustalić, czy E. K. dobrowolnie opuścił lokal przy ul. "[...]", czy posiada klucze do niego, czy przychodzi do mieszkania, a jeżeli tak, to czy na chwilę, czy też w nim nocuje oraz to, czy T. K. utrudniała mu dostęp do lokalu. Organ II instancji polecił dokonanie oględzin lokalu w celu ustalenia czy jest to centrum życiowe E. K., oraz czy znajdują się tam jego rzeczy osobiste, gdyż w tym zakresie występuje sprzeczność pomiędzy treścią jego zeznań i odwołania. Wojewoda podniósł nadto, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zawiadomił stron o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. E. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, wskazując iż dotyczy ona odszkodowania w kwocie 500000 zł za złamanie umowy najmu lokalu w N. przy ul. "[...]" i przekazanie mieszkania na rzecz T. K. W uzasadnieniu skarżący wyraził aprobatę dla decyzji wydanej w sprawie przez Wojewodę, stwierdzając iż w przeciwnym wypadku byłby już wymeldowany "do nikąd". Podniósł, iż z mieszkania wyprowadził się, gdyż był represjonowany przez żonę. Nie zapomniał jednak o nim. Odwiedzał synów. Nie zgadza się z zapisem protokołu ze swego przesłuchania, stwierdzającym, iż w mieszkaniu nie znajdują się jego rzeczy. Zarzucił, iż od 1994 r. umowy i aneksy najmu spornego lokalu są bezprawnie wystawiane na T. K. Skarżący zwrócił uwagę, iż wbrew temu co zaświadczyła Policja, od dawna nie mieszka w B. Wyjaśnił, iż niebawem uzyska pozwolenie na zamieszkanie w należącym do niego budynku gospodarczym. Budynek ten jednak przeznaczył dla syna i jego żony. Sam pozostaje bez mieszkania. Przebywa i pracuje przy ul. "[...]", gdzie ma małe pomieszczenie "[...]". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008r. skarżący cofnął skargę ze względu na fakt, iż sprawa o wymeldowanie z lokalu będzie ponownie rozpoznawana przez organy administracji wskutek decyzji wydanej przez Wojewodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Badając dopuszczalność cofnięcia przedmiotowej skargi Sąd nie dostrzegł okoliczności przemawiających za uznaniem, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie sądowe w sprawie.