II SA/Ol 102/05

Dnia 11 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2005 roku sprawy ze skargi A. B. na orzeczenie Nr "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" w przedmiocie wydalenia ze służby postanawia odrzucić skargę. Orzeczeniem Nr "[...]" z dnia 19 września 2002 roku Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w I. z dnia 7 września 2002 roku w przedmiocie wymierzenia A. B. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Powyższe orzeczenie zostało doręczone skarżącemu 23 września 2002 roku wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W dniu 10 grudnia 2004 roku (data nadania przesyłki pocztowej), A. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższe orzeczenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 18 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Powyższe orzeczenie Sądu, wobec bezskutecznego upływu terminu do wniesienia zażalenia, jest prawomocne z dniem 31 marca 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 53 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku uchybienia powyższego terminu, merytoryczne rozpatrzenie skargi dopuszczalne jest jedynie w sytuacji, gdy Sąd na wniosek skarżącego postanowi o przywróceniu terminu do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia. Ponieważ w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został rozpatrzony przez Sąd negatywnie, a skarżący w ustawowym terminie nie zaskarżył postanowienia w tym przedmiocie, skargę wniesioną z uchybieniem 30-dniowego terminu, stosownie do art. 58 § l pkt 2 powołanej ustawy, należało odrzucić.