II SA/Ol 103/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Starosty z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyznania odszkodowania z powodu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Starosta odmówił M. P. "przyznania odszkodowania z powodu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obr. A, gmina A numerami działek "[...]" i "[...]" o łącznej pow. 0,4626 ha, polegającego na wydaniu zezwolenia na wybudowanie przyłączy gazowych średniego ciśnienia PE DN 25 zasilających budynki mieszkalne usytuowanie w sąsiedztwie przedmiotowych działek przez spółkę A. Po jej odbiorze (6 września 2011 r.) M. P. w piśmie do Wojewody z dnia 14 września 2011 r. zgłosiła zarzuty względem postępowania organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda uchylił w całości decyzję starosty i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 17 stycznia 2012 r. M. P. skierowała za pośrednictwem wojewody do sądu skargę na decyzję starosty. W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał, że wojewoda uchylił zaskarżoną przez M. P. decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przez co rozumie się sytuację, w której nie przysługuje stronie żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżąca natomiast wniosła do sądu skargę na decyzję Starosty, od której przysługiwało jej prawo wniesienia odwołania. Podkreślić należy, że M. P. z powyższego prawa skorzystała i to w sposób skuteczny, gdyż decyzja starosty została uchylona przez organ II instancji. W przedstawionej sytuacji należało stwierdzić, że niedopuszczalnym było zaskarżenie do sądu decyzji organu I instancji, dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.