II SA/Ol 103/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Spółki B z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2) zasądza od Spółki B na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 19 października 2016r. spółka A zwróciła się do spółki B, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie utylizacji biomasy, która uległa przeterminowaniu, a konkretnie o udostępnienie kserokopii określonych umów, zleceń, protokołów oraz notatek i faktur Vat. Zwrócono się również o udostępnienie informacji w zakresie dostawców spalanej biomasy, tj. wskazanych przez wnioskodawcę umów zawartych przez spółkę B, wystawianych przez tą spółkę zleceń na zakup lub dostawę określonej biomasy oraz protokołów lub potwierdzeń zakupu/dostarczenia określonego typu biomasy. Wnioskodawca zwrócił się również o udostępnienie kserokopii wniosków spółki B, o wydanie świadectw potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii w okresie od dnia 1 lipca 2014r. do dnia 18 października 2016r. Decyzją z dnia "[...]" spółka B odmówiła udostępnienia informacji publicznej w zakresie przedłożonego wniosku. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że większość umów objętych wnioskiem objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa lub zawiera informacje poufne. Ponadto wiele innych informacji ma charakter prywatny. Organ zaznaczył również, że szeroki zakres wniosku powoduje, że mimo, iż dotyczy on informacji prostych, w istocie tworzą one informację przetworzoną. Realizacja wniosku wymagałaby bowiem zaangażowania dużych środków kadrowych, co uniemożliwiłoby poszczególnym pracownikom wykonywanie ich zadań. Pismem z dnia 2 grudnia 2016r. spółka A zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia "[...]" spółka B utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując stanowisko i argumentacje w niej zawartą. Skargę na ww. decyzję wywiodła spółka A, wnosząc o zobowiązanie spółki B do udostepnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie tygodnia od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez jego błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie wnioski podmiotu zobowiązanego o wydanie świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii, nie są informacją publiczną; - art. 3 ust. 1 pkt 1 rzeczonej ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy informacji publicznej przetworzonej, oraz na przyjęciu, że na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania szczególnego interesu publicznego w jej uzyskaniu i w konsekwencji uznanie przez podmiot zobowiązany, braku wykazania przez skarżącego szczególnego interesu publicznego; - art. 5 ust. 2 ustawy przez błędna wykładnię i w konsekwencji jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie wniosek o udostepnienie informacji publicznej dotyczy tajemnicy przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. z 2016 r. Dz.U. poz. 718) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). W myśl art. 145 Ppsa, sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 Ppsa). Tak przeprowadzone badanie wykazało uchybienia natury procesowej, jakich dopuściła się spółka B. Trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy). Zwrócić należy w tym kontekście uwagę, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 Kpa), tj. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie (art. 127 § 1 Kpa), ale do dokonania tej czynności muszą być zachowane określone w Kpa warunki. W myśl art. 129 § 1 i 2 Kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Wniesienie odwołania z uchybieniem ustawowego terminu obliguje organ odwoławczy do stwierdzenia, zgodnie z art. 134 Kpa, uchybienia przez stronę terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tym przedmiocie jest ostateczne. Z akt administracyjnych wynika, że decyzję organu pierwszej instancji doręczono skarżącej spółce w dniu 21 listopada 2016r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych spraw. Strona mogła zatem skutecznie wnieść wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w ciągu 14 dni od otrzymania decyzji organu I instancji, a więc najpóźniej 5 grudnia 2016r. Natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka wniosła w dniu 6 grudnia 2016r., co z kolei wynika ze stempla pocztowego na kopercie (akta adm.), w której zawarty był rzeczony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym został on wniesiony z jednodniowym uchybieniem terminu dla jego skutecznego wniesienia. Tymczasem rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosi się to w równym stopniu do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.). Załatwienie w postępowaniu administracyjnym wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy merytoryczną decyzją w sytuacji, gdy upłynął termin wniesienia tego środka zaskarżenia, stanowi rażące naruszenie art. 127 § 3 in fine w związku z art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 16 § 1 k.p.a. (uchwała składu siedmiu sędziów NSA w Warszawie z dnia 12 października 1998 r.,OPS 11/98, ONSA 1999, nr 1, poz. 4). Należy również zaakcentować, że treść przywołanego art. 134 k.p.a. (organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.), będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia i nie pozostawia organowi odwoławczemu jakiejkolwiek sfery uznania, nawet w przypadku, gdy odwołanie złożono z zaledwie jednodniowym opóźnieniem (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1225/06, publ.: LEX nr 320589). Warto w tym miejscu odnotować, że w treści decyzji pierwszoinstancyjnej zawarte zostało wyraźne i prawidłowe pouczenie o trybie i terminie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Równocześnie należy zaznaczyć, że z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w postępowaniu administracyjnym spółka A zgłaszała wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono w pkt II stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.