II SA/Ol 1036/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A.i J. M., B. J. i M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę B. J. i skargę M. N. W dniu 21 lipca 2016 r. A. i J. M., B. J. i M. N. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (w jednym piśmie) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia na wniosek Spółki A warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na działce nr "[...]", obręb S., gm. G. Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 sierpnia 2016 r. i z dnia 5 września 2016 r, skarżący, zostali wezwani odrębnie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie po 500 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie żądany wpis uiścił J. M. Natomiast B.J. i M. N. nie wykonały w ogóle tego obowiązku. Wezwania w tym zakresie doręczone zostały im odpowiednio w dniach 24 sierpnia 2016 r. i 9 września 2016 r., zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie dla tych stron odpowiednio z dniem 31 sierpnia 2016 r. i 16 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Na podstawie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, każda ze stron skarżących – właściciele odrębnych nieruchomości- zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w wysokości 500 zł. Zgodnie bowiem z art. 214 § 1 i § 2 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Przy czym pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Wynikająca z art. 214 § 2 p.p.s.a. zasada, że wnoszone pismo podlega jednej opłacie ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 601). Współuczestnictwo formalne zachodzi wówczas, gdy roszczenia lub zobowiązania współuczestników oparte są na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej, ale wynikają z odrębnych tytułów prawnych (tutaj: prawo własności do odrębnych nieruchomości). Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W myśl bowiem art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W niniejszej sprawie tylko A. i J. M. wykonali omawiane wezwanie. Nie uczyniły tego zaś skarżące B. J. i M. N., co stanowi przesłankę do odrzucenia ich skarg na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.