II SA/Ol 1040/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Tadeusz Lipiński Beata Jezielska (spr.) Katarzyna Matczak Karolina Hrymowicz Przewodniczący Sędzia WSA Asesor WSA Asesor WSA Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. Uchyla zaskarżoną decyzję II. Orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. II SA/Ol 1040/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25 października 2004r. Starosta O. przyznał A. D. status osoby bezrobotnej z dniem 25 października 2004r. i odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wskazując w uzasadnieniu, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania bezrobotna nie spełniła warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy. Od decyzji tej odwołała się A.D. Podała, iż w styczniu 2004r. została z nią rozwiązana umowa o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, co było dla niej bardzo krzywdzące. W związku z tym wniosła pozew do sądu pracy. Podała, iż jednocześnie skontaktowała się osobiście z urzędem pracy w O., gdzie poinformowano ją iż zasiłek dla bezrobotnych może otrzymać dopiero po 6 miesiącach i tylko na okres pół roku. Wyjaśniono jej, iż jedynie rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę uprawnia do nabycia prawa do zasiłku od razu. Jednakże urząd pracy opiera się jedynie na zapisach zawartych w świadectwie pracy, a fakt wniesienia sprawy do sądu nie ma znaczenia. Poinformowano ją także, iż nie ma terminu do złożenia wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, a jako osoba ubiegająca się po raz pierwszy o to świadczenie nie znała przepisów prawa w tym zakresie. Skarżąca podała, iż wyrok sądu o sprostowanie świadectwa pracy uprawomocnił się w dniu 22 października 2004r., a w dniu 25 października 2004r. zgłosiła się w urzędzie pracy, gdzie dowiedziała się, iż za późno złożyła wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia 3 grudnia 2004r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od zarejestrowania się, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 104, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie nie dłużej niż 30 dni. Natomiast A. D. w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy, tj. w okresie od 24 kwietnia 2003r. do 24 października 2004r. była zatrudniona przez 268 dni. W związku z tym nie spełnia wymogów niezbędnych do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do okoliczności podniesionych w odwołaniu wskazano, iż informacja udzielona w urzędzie pracy w O. oparta była o treść art. 27 ust. 1 wówczas obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, któremu odpowiada także art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który sanowi, iż prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy spowodował rozwiązanie z własnej winy stosunku pracy (stosunku służbowego) bez wypowiedzenia W takim przypadku zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Z uwagi na fakt, iż chwili udzielania wyjaśnień wnioskodawczyni posiadała jedynie świadectwo pracy potwierdzające fakt rozwiązania stosunku pracy z jej winy bez wypowiedzenia, brak było podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, co mogło nastąpić dopiero po upływie 180 dni od daty rejestracji. Jednakże nie było przeszkód, aby zarejestrowała się w urzędzie pracy natychmiast po ustaniu stosunku pracy, a po sprostowaniu świadectwa pracy nabyła prawo do zasiłku na pełny przysługujący jej okres zasiłkowy. Podano, iż urzędy pracy stosują te regulację od dłuższego czasu i nie budzą one wątpliwości, toteż trudno uznać, aby strona została błędnie poinformowana. Wskazano, iż faktu tego nie potwierdzają także wyjaśnienia złożone przez Urząd Pracy w O. Podano, iż ostatnim dniem, w którym A. D. spełniała warunek posiadania stosownego zatrudnienia był 18 lipca 2004r., a strona zarejestrowała się znacznie później. Wyjaśniono także, iż przepisy dotyczące zasiłków dla bezrobotnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji prawa do uznaniowego orzekania w tum zakresie. Na tę decyzję skargę wniosła A. D. Podniosła, iż w ostatnim zakładzie pracy była zatrudniona od 26 marca 2001r. do 16 stycznia 2004r., a zatem przepracowała w okresie poprzedzającym przyznanie zasiłku dla bezrobotnych wymagane 365 dni. Wskazała, iż w styczniu 2004r. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w O. celem zarejestrowania się i uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, lecz ze względu na wniesiony przez nią pozew do sądu pracy poinformowano ją, iż powinna się zarejestrować po otrzymaniu nowego świadectwa pracy. Podała, iż nowe świadectwo otrzymała 8 października 2004r. i niezwłocznie udała się do urzędu pracy. Wyjaśniła, iż nie należy do osób zamożnych, a pozbawiona została jakichkolwiek środków finansowych do życia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze wskazano, iż z notatki służbowej znajdującej się w aktach sprawy wynika, iż skarżąca kontaktowała się z urzędem pracy jedynie telefonicznie i została pouczona, iż może zarejestrować się jako osoba bezrobotna, jednakże zasiłek dostanie dopiero po upływie 6 miesięcy od daty rejestracji. Natomiast kolejny raz skontaktowała się z urzędem pracy dopiero w dniu rejestracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. W ocenie Sądu decyzja organu odwoławczego została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przede wszystkim należy podnieść, iż - jak słusznie podnosi organ - art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. NR 99 poz. 1001) ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Zatem warunkiem niezbędnym do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest konieczność spełnienia wymogu zatrudnienia przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji. Podnieść jednak należy, iż podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest wyczerpujące zebranie i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co wynika z dyspozycji art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie wymóg ten nie został zachowany. Zważyć bowiem należy, iż w swoim odwołaniu skarżąca podniosła, iż zgłosiła się w urzędzie pracy we właściwym terminie, lecz wskutek błędnej informacji nie dopełniła formalności związanych z rejestracją jako osoby bezrobotnej. Organ odwoławczy nie przeprowadził na tę okoliczność żadnego postępowania dowodowego, opierając się jedynie na treści notatki służbowej sporządzonej przez pracownika organu pierwszej instancji oraz powołując się na fakt, iż stosowanie przepisów prawa w tym zakresie nie budzi wątpliwości. Wskazać jednak należy, iż notatka służbowa nie jest dowodem w sprawie. Tym bardziej powołanie się przez organ na fakt właściwego stosowania prawa przez organ pierwszej instancji nie może zwalniać z obowiązku poczynienia ustaleń dotyczących konkretnej sprawy. Należy zaś mieć na względzie fakt, iż zgodnie z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego na organie administracji ciąży obowiązek czuwania, aby strony i inni uczestnicy nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa oraz udzielania w tym celu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zatem ustalenie, czy brak formalnej rejestracji skarżącej w styczniu 2004r. wyniknął z błędu organu, czy też z powodu niepodjęcia przez skarżącą stosownych działań w tym zakresie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wobec powyższego w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.