II SA/Ol 1048/16

Dnia 25 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia A o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na wznowienie robot budowlanych postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2016r., sygn. akt II SA/Ol 1048/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia A (dalej zwane Stowarzyszeniem) na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na wznowienie robot budowlanych, skargę oddalił. W dniu 11 stycznia 2017r. Stowarzyszenie, reprezentowane przez P.S., złożyło wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w okresie od [...] października 2016r. do [...] stycznia 2017r. P.S. był na zwolnieniu lekarskim w związku z przebytą operacją, a następnie odbywaną rehabilitacją. W tym okresie, ze względu na stan zdrowia, nie był on w stanie zajmować się sprawami Stowarzyszenia, którego jest przedstawicielem. Do wniosku dołączono uchwałę nr 2 z dnia 17 czerwca 2015r. o wyborze Przedstawiciela reprezentującego Stowarzyszenie oraz dwa zaświadczenia lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Przy czym stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Z treści wniosku wynika bowiem, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu [...] stycznia 2017r., a w dniu 11 stycznia 2017r. przedmiotowy wniosek został nadany w Urzędzie Pocztowym (k. 88 akt sądowoadministracyjnych). Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W tych ramach należy podkreślić, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie (por. poglądy przytoczone przez B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 282 i n.). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż od strony dokonującej czynności procesowej wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy jej dokonywaniu (zob. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2003r., sygn. II SA 4162/01, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA). Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997r., SA/Sz 630/96, LEX nr 30784). Kryteria oceny braku winy są zatem sformułowane surowo. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. (...) W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 136; postanowienie NSA z dnia 2 października 2002r., V SA 793/02, dostępne w CBOSA). Wyżej przedstawione stanowiska jednoznacznie wskazują, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy zostanie uprawdopodobniony brak winy. W ocenie Sądu, argumentacja podniesiona we wniosku nie może odnieść zamierzonego skutku. Niezachowanie terminu zostało uzasadnione pobytem od dnia [...] października 2016r. do dnia [...] stycznia 2017r. P.S., reprezentującego Stowarzyszenie, na zwolnieniu lekarskim. Z treści przedłożonych zaświadczeń lekarskich (k. 86 i 87 akt sądowo administracyjnych) wynika, że według wskazań lekarskich jego choroba nie wymagała leżenia. Stwierdzić zatem należy, że samo zwolnienie lekarskie nie jest jeszcze potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, nie wyklucza bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę, bądź zlecenia tego innej osobie zwłaszcza, że z treści załączonego zwolnienia lekarskiego wynikała możliwość chodzenia (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., I OZ 428/08, dostępne w CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że nawet choroba wymagająca leżenia nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu, jeżeli strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, dostępne w CBOSA). Należy nadto zauważyć, że w miejscu gdzie znajduje się siedziba Stowarzyszenia mieszka nie tylko P.S. jego przedstawiciel, ale również M.S., będąca także członkiem Stowarzyszenia (k. 30 akt sądowoadministracyjnych). Zatem mogła ona pomóc w złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który to wniosek nie wymaga żadnych szczególnych wymogów, czy wiedzy specjalistycznej a jedynie zachowania terminu do jego złożenia. Tym samym podniesione we wniosku okoliczności, można uznać jedynie za zaniedbanie, którego można było uniknąć i którego nie można zakwalifikować jako braku winy będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.