II SA/Ol 1049/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. W. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie przedłużenia pobytu w Ośrodku Wsparcia postanawia przyznać radcy prawnemu A. W. wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto powiększonej o należny podatek VAT. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 1049/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]". Następnie, postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 1049/10, Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu radcę prawnego – A. W. Wyznaczony radca prawny sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż opłaty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1098/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując w uzasadnieniu, iż do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. W konsekwencji, "[...]", wyznaczony radca prawny wystąpił do tego Sądu o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając ponownie, iż opłaty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wskazać należy, iż w świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia). W warunkach niniejszej sprawy, wyznaczony radca prawny sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Zgodnie ze znajdującą się w aktach sądowych kopią protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radca ten nie brał udziału w rozprawie przed tym Sądem. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż w świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie – z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł. W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu radcy prawnemu, który nie prowadził jej w pierwszej instancji, wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto (240 zł x 75%), powiększonej o należny podatek VAT. Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.