II SA/Ol 1050/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia 20 października 2010 r., nr "[...]" w przedmiocie podwyższenia składników uposażenia postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 89 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) odmówił wstrzymania na wniosek A.Z. postępowania w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 6 lipca 2012 r. (sygn. akt. II SA/Ol 1050/10). Na powyższe postanowienie zażalenia wniósł skarżący, zarzucając, że Sąd nie uzasadnił swojego rozstrzygnięcia, błędnie ustalił zakres wniosku z dnia 30 lipca 2012r., a ponadto naruszył art. 89 p.p.s.a., gdyż powołał ten przepis jako podstawę prawną, zaś zdaniem skarżącego taką podstawę mogłyby stanowić tylko art. 58 lub art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 tej ustawy. Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Przedmiotowe zażalenie zostało natomiast wniesione na postanowienie, które we świetle przepisów cytowanej ustawy nie jest zaskarżalne. W tej sytuacji, na podstawie art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie jako niedopuszczalne, należało odrzucić.