II SA/Ol 1052/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014r. sprawy ze skargi Zakładu Budżetowego Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Gminy A na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie doprowadzenia jakości wody do obowiązujących wymagań oddala skargę. Decyzją z dnia 11 czerwca 2014 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., nakazał Zakładowi Budżetowemu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Gminy B., doprowadzić jakość wody w wodociągu M. do obowiązujących wymagań w terminie do 31 sierpnia 2014 r. Jednocześnie organ stwierdził warunkową przydatność wody do spożycia przez ludzi w wodociągu M. w terminie do 31 sierpnia 2014 r. Nakazał też, do czasu wykonania obowiązku z pkt. 1, utrzymywać na poziomie pozwalającym na warunkowe dopuszczenie wody do spożycia wartości parametru dla jonu amonowego w wysokości 1,5 mg/l. W uzasadnieniu, organ pierwszej instancji podał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 12 maja 2014 r. kontroli jakości wody w wodociągu M. stwierdzono, że woda pobrana w punktach monitoringowych "[...]", w zakresie zbadanych parametrów nie odpowiada warunkom, określonym w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. Nr 61, poz. 417 z późn. zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", ze względu na przekroczoną zawartość jonu amonowego (1,23 mg/I i 1,25 mg/l). Po przeanalizowaniu wyników z lat ubiegłych (w 2011 r. wyniki: <0,05 mg/I i 0,06 mg/I; w 2012 r. wyniki: <0,05 mg/I; 0,39 mg/I i 0,44 mg/I), PPIS w B. stwierdził, że podwyższona zawartość jonu amonowego nie mogła świadczyć o jego naturalnym pochodzeniu, co sugerowała strona w toku postępowania. Organ zauważył, że zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia, dopuszczalny zakres wartości jonu amonowego wynosi 0,50 mg/I. Zaznaczył, że według wytycznych WHO dotyczących jakości wody do picia, amoniak w wodzie do picia nie ma bezpośredniego znaczenia dla zdrowia ludzkiego, w związku z czym nie zaproponowano zalecanej dopuszczalnej wartości opartej na przesłankach zdrowotnych, jednakże może zmniejszyć skuteczność dezynfekcji wody przez tworzenie chloramin, przyczynić się do powstawania szkodliwych azotynów w sieci wodociągowej, powodować nieskuteczne usuwanie manganu, zmniejszać zawartość tlenu w sieci wodociągowej (tworzenie warunków beztlenowych), a także wywołać zmiany smaku i zapachu wody. Z tego punktu widzenia, wskazany jest monitoring i obserwacja stężenia jonu amonowego w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Mając na uwadze powyższe oraz brak konkretnych dowodów co do źródła pochodzenia podwyższonej wartości jonu amonowego w wodociągu Maszewy, brak dokumentacji dotyczącej planowanej likwidacji SUW w M. i stopień zagrożenia dla konsumentów, wynikający ze spożycia wody zawierającej podwyższoną zawartość tego jonu, PPIS stwierdził warunkową przydatność wody do spożycia przez ludzi i wyraził zgodę na dostarczenie mieszkańcom wody o podwyższonej zawartości jonu amonowego do 1,5 mg/I w terminie 31 sierpnia 2014 r. Zobowiązał ponadto ZBGKiM do bieżącego informowania organu i odbiorców o podejmowanych działaniach zaradczych i warunkach przydatności wody do spożycia oraz o czynnościach, jakie użytkownicy mogą podjąć w celu poprawy jakości wody. W złożonym odwołaniu, Zakład Budżetowy Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Gminy B. podniósł, że podane w decyzji organu pierwszej instancji wartości zawartości jonu amonowego w wodzie dotyczą wody uzdatnionej, a nie surowej i mogą być jedynie wskaźnikiem skuteczności uzdatniania wody, a nie na pochodzenia jonu. Zdaniem odwołującego się, zawartość tego jonu w wodzie ujmowanej kształtuje się na poziomie ok. 2 mg/l, a o naturalnym pochodzeniu jonu amonowego świadczy dokumentacja hydrogeologiczna, wskazująca na ok. 60 m warstwę gliny zwałowej zalegającej nad warstwą wodonośną, która ją izoluje przed wpływami zanieczyszczeń powierzchniowych. Zakład zauważył, że dla powiatu bartoszyckiego charakterystyczne są wody o podwyższonej zawartości żelaza, manganu i jonu amonowego. Ponadto podniósł, że w przypadku zanieczyszczeń antropogenicznych nastąpiłby wzrost innych parametrów, zwłaszcza mikrobiologicznych. Stwierdził, że obecny okresowy wzrost zawartości jonu amonowego w wodzie uzdatnionej związany jest z technologią z lat 80-tych i problemami z usuwaniem jonu amonowego. Nitryfikacja wymaga bowiem dłuższego czasu i następuje dopiero po utlenieniu związków żelaza i manganu. W sytuacji zwiększonego poboru wody (co ma miejsce wiosną ze względu na opryski) i przyspieszonych procesów na stacji uzdatniania, może zabraknąć czasu na nitryfikację na złożu filtracyjnym i dokończenie tego procesu ma miejsce w sieci wodociągowej. Przy nieznacznych poziomach jonu amonowego, ilość powstałych w związku z ich utlenieniem azotynów jest znikoma. Zakład zauważył, że wytyczne WHO dotyczą amoniaku i określonych dla niego progów zapachowych i smakowych a nie jonu amonowego. ZBGKiM nie zgodził się z nakazem doprowadzenia wody do obowiązujących wymagań w określonym w decyzji terminie. Stwierdził, że informował organ pierwszej instancji o realizowanej od 10 lat restrukturyzacji zaopatrzenia w wodę przez utworzenie trzech dużych wodociągów gminnych. W 2009 r. zmodernizowano SUW B. i utworzono pierwszy z nich (wyłączono z eksploatacji 9 SUW), w maju 2014 r. zakończono SUW T. (wyłączono 6 SUW), a obecnie trwają prace projektowe nad ostatnim wodociągiem. W ciągu kilku lat działania związane z restrukturyzacją powinny zostać zakończone. Zdaniem odwołującego się, wydatkowanie w tej sytuacji jakichkolwiek pieniędzy na poprawę uzdatniania wody w SUW M., jest nieuzasadnione i niezgodne z zasadami wydatkowania finansów publicznych. Decyzją dnia 30 lipca 2014 r., W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, woda poddawana procesom uzdatniania powinna odpowiadać wymaganiom określonym w załącznikach nr 1- 3 do rozporządzenia oraz spełniać parametry określone w lp. 2, 4 i 5 załącznika nr 4 do rozporządzenia. Dopuszczalny zakres wartości dla jonu amonowego określony został na poziomie do 0,50 mg/I (załącznik nr 3 lit. B lp. 1 do rozporządzenia). Organ odwoławczy wyjaśnił, że głównym źródłem jonów amonowych w wodzie jest rozkład materii organicznej, zawierającej azot. Materia organiczna może być pochodzenia naturalnego lub pochodzić z ognisk zanieczyszczeń antropogenicznych zawierających substancje organiczne, np. nawozy organiczne, ścieki związane z rolnictwem - soki kiszonkowe, odpady z przetwórstwa rolnego, ścieki bytowe szczególnie na obszarach nieskanalizowanych oraz składowiska odpadów stałych zawierających materię organiczną i odpady przemysłowe. Źródłem jonów amonowych w głębszych wodach podziemnych może być także proces mikrobiologicznej denitryfikacji azotanów zawartych warstwy wodonośnej. Odróżnienie, czy jon amonowy jest składnikiem naturalnym, czy też wskaźnikiem zanieczyszczenia, wymaga głębokiej analizy hydrogeologicznej i hydrologicznej i powiązania warunków krążenia wód z występowaniem rzeczywistych i potencjalnych ognisk zanieczyszczeń. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że źródło pochodzenia jonów nie ma znaczenia, gdyż ustawodawca nie uzależniał tej wartości od źródeł pochodzenia jonu amonowego. Istotne było natomiast, że zawartość jonów amonowych jest wskaźnikiem możliwego zanieczyszczenia bakteriologicznego wody, jeśli zanieczyszczenie pochodzi ze ścieków czy odchodów zwierzęcych, a ponadto przy zanieczyszczeniu antropogenicznym możliwe jest przekroczenie innych parametrów w wodzie. Organ zaznaczył, że jon amonowy należy do tzw. grupy parametrów wskaźnikowych, a jego wartość, której nie należy przekraczać, została określona na poziomie 3 mg/l. Przekroczenie tej wartości może dyskwalifikować wodę pod względem przydatności do spożycia. Organ przyznał, że według wytycznych WHO dotyczących jakości wody do picia, jon amonowy w wodzie do picia nie ma bezpośredniego znaczenia dla zdrowia, jednakże obecność podwyższonych stężeń jonu amonowego jest niekorzystna ze względu na proces uzdatniania wody. W przypadku zanieczyszczenia wody bakteriami chorobotwórczymi, nieskuteczna dezynfekcja wody może bowiem skutkować wystąpieniem zagrożenia zdrowia u konsumentów wody. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaznaczył, że nieodpowiednia jakość wody dotyczy dużej grupy osób (ok. 800) z 13 miejscowości. Za niedopuszczalne uznał zaniechanie podejmowania działań naprawczych, w sytuacji pogorszenia jakości wody do tego stopnia, że nie odpowiada ona wymaganiom określonym w załącznikach nr 1- nr 4 do rozporządzenia, gdyż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 z późn. zm.), przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że skoro w poprzednich latach zawartość jonu amonowego w wodzie uzdatnionej kształtowała się na właściwym poziomie, co wskazywało na skuteczność urządzeń uzdatniających, to tym samym doprowadzenie wody do właściwego stanu, nie musi wiązać się z dużymi nakładami finansowymi. W skardze, złożonej do tut. Sądu, Zakład Budżetowy Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Gminy B. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wydłużenie terminu wskazanego przez organ do dnia 31 grudnia 2020 r. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie złożonych przez skarżącego wyjaśnień i próśb oraz argumentowanie w sposób niezgodny z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia, dotyczących jakości wody do picia, a tym samym, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie. Skarżący zakwestionował zasadność wykonania nałożonego obowiązku w wyznaczonym przez organy inspekcji sanitarnej terminie. Stwierdził, że okresowa nadmierna zawartość jonu amonowego związana jest z jego podwyższoną zawartością w wodzie ujmowanej oraz technologią uzdatniania z lat 80., gdy przepisy dopuszczały obecność tego jonu w niepoddawanych dezynfekcji wodach podziemnych na poziomie 1,5 mg/l. Zdaniem skarżącego, ze względu na skuteczną izolację warstwy wodonośnej, nie może być mowy o zanieczyszczeniu antropogenicznym, lecz jedynie o naturalnym pochodzeniu jonu amonowego. Ponadto podniesiono, że w wytycznych WHO nie zaproponowano wartości zalecanej dla amoniaku, ustalonej ze względów zdrowotnych. Skarżący stwierdził też, że skoro woda nie jest poddawana dezynfekcji, to nie ma ryzyka powstawania ubocznych produktów dezynfekcji. Zauważył, że mieszkańcy nie skarżą się na jakość wody, a modernizowanie SUW i wprowadzanie nowych technologii, tylko ze względu na okresowe przekraczanie jonu amonowego jest nieuzasadnione, tym bardziej, że wiąże się z wydatkowaniem finansów publicznych. Dodał, że w planach restrukturyzacji zaopatrzenia mieszkańców gminy w wodę SUW M. przeznaczona jest do likwidacji, co powinno nastąpić około 2020 r. Dodał, że przestrzeganie zaleceń, związanych z zwartością jonu amonowego podyktowane jest jedynie ryzykiem powstawania chloramin podczas procesów dezynfekcji chlorem, które przy długotrwałym spożywaniu wody ją zawierającej, mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia. W wodociągu M. woda nie jest poddawana dezynfekcji, a w przypadku konieczności krótkotrwałego jej chlorowania (w ciągu 30 lat nie było takiej potrzeby), okresowe przyjmowanie wody, zawierającej podwyższone wartości chloramin nie ma wpływu na zdrowie człowieka. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. skarżący podniósł, że nieznaczne przekroczenie jonu amonowego nie wpływa na jakość wody, gdyż jest on pochodzenia naturalnego. Podniósł, że do sierpnia 2014 r. nie było skarg na jakość wody, a skargi po tym terminie spowodowane były innymi czynnikami. Zdaniem skarżącego, organ w skarżonej decyzji nie zastosował się do dyrektywy Rady nr 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. UE. L. 1998 330.32). Ponadto skarżący poinformował, że koszt przystosowania instalacji do obowiązujących wymogów wyniesie ok. 20.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że rola sądu sprowadza się do badania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania organu w załatwianiu spraw poprzez wydanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji administracyjnej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy podnieść, ze wykonywane przez skarżącego na rzecz mieszkańców gmin, w tym M., usługi zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zbiorowego odprowadzania ścieków podlegają przepisom ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r., nr 123, poz. 858 z późn. zm.). Stosownie do art. 5 ust. 1 tej ustawy - przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić należytą jakość dostarczanej wody. Ustawodawca w art. 13 pkt 1 tej ustawy upoważnił ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, w drodze rozporządzenia - wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w tym wymagań bakteriologicznych, fizykochemicznych, organoleptycznych - biorąc pod uwagę bezpieczeństwo i zdrowie ludzi. Na podstawie tego upoważnienia ustawowego, Minister Zdrowia - w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. Nr 61, poz. 417 z późn. zm.) stwierdził, że woda jest bezpieczna dla zdrowia ludzkiego, jeżeli jest wolna od mikroorganizmów chorobotwórczych i pasożytów w liczbie stanowiącej potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, wszelkich substancji w stężeniach stanowiących potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego oraz nie ma agresywnych właściwości korozyjnych i spełnia: 1) podstawowe wymagania mikrobiologiczne określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia; 2) podstawowe wymagania chemiczne określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Dodatkowe wymagania mikrobiologiczne, organoleptyczne, fizykochemiczne oraz radiologiczne, jakim powinna odpowiadać woda, określa załącznik nr 3 do rozporządzenia (ust. 2). Zgodnie zaś z załącznikiem nr 3.B, dopuszczalna zawartość jonu amonowego wynosi 0 - 0,50 mg/l. W stanie faktycznym sprawy bezsporne jest, że dostarczana przez skarżący Zakład woda w przedmiotowym wodociągu nie spełnia powyższego wymogu. Zawartość jonu amonowego w wodzie pobranej w czasie kontroli jakości wody w dniu 12 maja 2014 r. w wodociągu M., w punktach monitoringowych "[...]", przekraczała powyższą wartość, gdyż wynosiła odpowiednio 1,23 mg/I i 1,25 mg/l. Skoro więc zawartość jonu amonowego w wodzie pobranej z wodociągu M. przekracza wartość dopuszczalną, to prawidłowo – biorąc pod uwagę wskazane przepisy prawa - organ pierwszej instancji nałożył na skarżący zakład obowiązek doprowadzenia jakości wody w tym wodociągu do obowiązujących wymagań, w terminie do 31 sierpnia 2014 r. Bez znaczenia zaś w sprawie są przyczyny, które spowodowały przekroczenie zawartości jonu amonowego w wodzie, a także pochodzenie tego jonu, podobnie jak okoliczność, że Zakład nie zamierza poddawać wody dezynfekcji. Wystarczającą przesłanką do nałożenia spornego obowiązku jest przekroczenie określonej w przepisach rozporządzenia - wydanego w ramach upoważnienia ustawowego - zawartości jonu amonowego w wodzie. Żadne inne okoliczności – z woli prawodawcy - nie mogą być uwzględnione w celu zwolnienia skarżącego zakładu od wykonania spornego obowiązku w wyznaczonym terminie. Okolicznością taką nie jest też przyszły zamiar modernizacji sieci wodociągowej i likwidacja wodociągu M., a także konieczność wydatkowania określonej kwoty środków gminnych. Na gminie ciąży obowiązek nie tylko racjonalnego wydatkowania środków publicznych, ale także obowiązek zbiorowego zaopatrzenia mieszkańców gminy w wodę, która winna spełniać ustalone przepisami prawa normy. Odnosząc się natomiast do wywodu skarżącego, dotyczącego niezastosowania się organów inspekcji sanitarnej do przepisów dyrektywy Rady nr 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, przede wszystkim wyjaśnić należy, że stosownie do art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/2) - w celu wykonania kompetencji Unii, instytucje przyjmują rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie. Rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Decyzja wiąże w całości, zaś decyzja, która wskazuje adresatów, wiąże tylko tych adresatów. Zalecenia i opinie nie mają mocy wiążącej. Tak więc organy inspekcji sanitarnej nie mają obowiązku stosowania się do przepisów zawartych w dyrektywie, gdyż jest ona kierowana do Państwa, a nie do jego organów. Dodać należy, że w art. 4 ust. 1 powołanej dyrektywy, zobowiązano Państwa Członkowskie do podejmowania środków niezbędnych do zapewnienia, że woda przeznaczona do spożycia przez ludzi jest zdatna do użycia i czysta. Przewidziano, że w celu spełnienia minimalnych wymagań niniejszej dyrektywy, woda przeznaczona do spożycia przez ludzi jest czysta i zdatna do użycia, jeśli: a) jest wolna od wszelkich mikroorganizmów i pasożytów oraz wszelkich substancji, które w ilościach lub stężeniach stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego; oraz b) spełnia minimalne wymagania przedstawione w załączniku I, części A i B; oraz jeśli, zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 5–8 oraz 10 oraz zgodnie z Traktatem, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie inne środki niezbędne do zapewnienia, że woda przeznaczona do spożycia przez ludzi spełnia wymagania niniejszej dyrektywy. Ponadto w art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady nr 98/83/WE przewidziano, że Państwa Członkowskie ustalają wartości, mające zastosowanie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dla parametrów przedstawionych w załączniku I. Wartości ustanowione zgodnie z ust. 1 nie są mniej rygorystyczne, niż te przedstawione w załączniku I. W odniesieniu do parametrów przedstawionych w załączniku I, część C, wartości muszą być ustalone tylko do celów monitorowania oraz dla spełnienia zobowiązań nałożonych w art. 8 (ust. 2). Ponadto, na mocy ust. 3 tego artykułu, Państwo Członkowskie ustala wartości dla dodatkowych parametrów nieobjętych załącznikiem I w przypadku, gdy wymaga tego ochrona zdrowia ludzkiego na terytorium tego kraju lub jego części. Ustalone wartości powinny co najmniej spełniać wymagania art. 4 ust. 1 lit. a. Implementując powyższą dyrektywę, prawodawca krajowy, wydał powołane wyżej przepisy prawa. Dodać należy, że osoba fizyczna lub prawna może dla ochrony swoich praw, powoływać się wobec państwa bezpośrednio na postanowienia dyrektywy, jeżeli dyrektywa w przewidzianym przez nią czasie nie została implementowana lub została implementowana nieprawidłowo do prawa krajowego, a konkretny przepis dyrektywy nadaje się do bezpośredniego stosowania. Z uwagi na fakt implementacji omawianej dyrektywy, skarżący nie może powoływać się na jej przepisy. Zaznaczyć należy, że nie powołał on konkretnego przepisu tej dyrektywy, który miałby zostać naruszony. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty skargi, dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, bowiem sam fakt nieuwzględnienia wyjaśnień i próśb skarżącego nie stanowi o ich naruszeniu. Sąd zaś nie podziela stanowiska skarżącego o naruszeniu przepisów art. 7 i 77 K.p.a., bowiem stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, a materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony. Zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.