II SA/Ol 1054/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2014r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia "[...]"., nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. R., prowadzącej działalność gospodarcza pod nazwą – "[...]", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]", odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na utworzeniu punktu skupu złomu w E., na działce nr "[...]". W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że działka nr "[...]" (zaznaczona na rysunku planu znakiem x) jest usytuowana w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem UP. Zgodnie z § 8 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej z dnia 14 listopada 2013r, Nr XXVI/714/2013, jest to teren zabudowy usługowej i techniczno-produkcyjnej. Przeznaczenie podstawowe terenu - to funkcje usługowe i techniczno-produkcyjne nieuciążliwe dla środowiska (§ 8 ust. 2 uchwały). Przeznaczenie dopuszczone terenu to: 1) funkcja mieszkaniowa dla zabudowy mieszkaniowej istniejącej w dniu uchwalenia planu; 2) sieci i obiekty infrastruktury technicznej (§ 8 ust. 3 uchwały). Kolegium wywiodło, ze skoro twórcy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "definiują" pojęcie funkcji nieuciążliwych dla środowiska jako przedsięwzięcia, które nie są wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - to przedsięwzięcie planowane przez inwestora (wymienione w § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia) jest sprzeczne z przeznaczeniem podstawowym terenu, nie mieści się również w przeznaczeniu dopuszczonym terenu. Wyjaśniono, że zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest, w świetle art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji środowiskowej. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. W skardze na tę decyzję K. R. wniosła o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędne ustalenie treści miejscowego planu, co doprowadziło do bezzasadnego uznania, że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła, że w uchwale Rady Miejskiej nr XXVI/714/2013 z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Królewieckiej, między ulicami Marymoncką, Fromborską a osiedlem Dąbrowa w E. została zawarta definicja usług nieuciążliwych oraz produkcji nieuciążliwej. Dokonując ustaleń w zakresie tego, czy przedsięwzięcie skarżącej jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy powinny się posłużyć właśnie tymi definicjami. Zgodnie z treścią § 3 pkt 8 uchwały przez usługi nieuciążliwe lub produkcję nieuciążliwą rozumieć należy, że prowadzona działalność usługowa lub produkcja nie może powodować przekroczeń standardów jakości środowiska określonych w przepisach odrębnych i szczególnych, dotyczących ochrony środowiska ani być źródłem uciążliwych oddziaływań dla funkcji mieszkaniowej. Na podstawie przywołanej definicji, w ocenie skarżącej nie można przyjąć, tak jak uczyniły organy obu instancji w swoich decyzjach, że pod pojęciem funkcji nieuciążliwych dla środowiska należy rozumieć w niniejszej sprawie przedsięwzięcia niewymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zaznaczyła, że planowane przedsięwzięcie polegać ma jedynie na prowadzeniu punktu skupu złomu, bez utylizacji czy demontażu. Jest więc to przedsięwzięcie o niewielkim potencjalnym wpływie na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia p.p.s.a., podnosząc, iż po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2014r. zarzutów skargi - decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" uwzględniło zarzuty skargi w całości i uchyliło decyzję własną oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Z załączonej do akt administracyjnych kasacyjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" wynika, iż organ II instancji przyznał, że w sprawie zostały naruszone przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z pominięciem przepisu § 3 pkt 8 wskazanej uchwały, definiującego pojęcie "usług nieuciążliwych lub produkcji nieuciążliwej". Stwierdzono, że chociaż posłużono się tutaj pozaustawowym pojęciem funkcji nieuciążliwych, to definicja ta winna stanowić podstawę dla wszelkich rozważań i ocen, a także dla ustaleń zakresu postępowania. Kolegium stanęło na stanowisku, że organ może wydać decyzję w oparciu o art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko tj. bez konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, tylko gdy sprzeczność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bezsporna, wynika wprost z przepisów m.p.z.p.. W innych przypadkach takie "uproszczone" postępowanie nie jest wystarczające i może prowadzić do wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Pismem procesowym z dnia 2 października 2014r. strona skarżąca wniosła, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 tej ustawy i uchylenia go. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. zezwala bowiem organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł oraz udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, rozstrzygnięto na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszonych przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).