II SA/Ol 1061/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", a następnie postanowieniem z dnia 24 marca 2011 r. uchylił postanowienie własne z dnia 22 lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy sporządzenia uzasadnienia przedmiotowego wyroku i przywrócił skarżącej termin do złożenia wniosku o sporządzenie jego uzasadnienia. Po złożeniu przedmiotowego wniosku i otrzymaniu odpisu wyroku z uzasadnieniem, skarżąca, we wniosku z dnia 12 maja 2011 r., wniosła o ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu podniosła, iż na utrzymanie jej rodzina posiada ok. "[...]". Wskazała, iż wydatki na czynsz, prąd i opłaty za TV wynoszą "[...]", na lekarstwa – ok. "[...]" (skarżąca jest inwalidką "[...]"). Na wyżywienie, ubrania i środki czystości rodzinie pozostaje ok. "[...]". Skarżąca dodała, iż ze względu na swoje schorzenie musi korzystać ponadto z przewozów taksówkami, gdyż nie jest w stanie dojechać do lekarza miejskim autobusem. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką i wnukiem. W rubryce nr 7.1. skarżąca wykazała mieszkanie o powierzchni 48,20 m2 (lokatorskie prawo do lokalu). Skarżąca oraz członkowie jej rodziny nie posiadają innych nieruchomości oraz żadnych zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Źródłami dochodu 3-osobowej rodziny są renta skarżącej i świadczenie pielęgnacyjne jej córki w łącznej kwocie "[...]". Wnuk skarżącej jest osobą bezrobotną i nie otrzymuje zasiłku. Zauważyć należy, iż w świetle art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, skarżąca zwolniona jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie z mocy ustawy. Zgodnie natomiast z art. 262 ppsa, do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Stosownie też do art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ppsa, ustanowienie radcy prawnego, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie skarżącej prawa pomocy, obejmującego ustanowienie zawodowego pełnomocnika. Zauważyć należy, że skarżąca i członkowie jej rodziny nie posiadają środków majątkowych, które umożliwiłyby poniesienie przedmiotowych kosztów postępowania sądowego. Nie dysponują również wystarczającymi środkami pieniężnymi na ich poniesienie. Wskazać należy, iż córka skarżącej otrzymuje jedynie świadczenie pielęgnacyjne, jej wnuk jest natomiast osobą bezrobotną. Mimo zatem tego, że renta skarżącej znacznie przewyższa najniższe świadczenia emerytalno-rentowe, to jednak mając na uwadze to, że stanowi ona podstawowe źródło utrzymania nie tylko skarżącej, lecz całej jej 3-osobowej rodziny, nie można uznać, że środki pieniężne pochodzące z tej renty i świadczenia pielęgnacyjnego umożliwiają poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej i jej rodziny, szczególnie, że w budżecie rodzinnym skarżąca zabezpieczyć musi środki pieniężne na wydatki związane z leczeniem, w tym także z kosztownymi dojazdami do lekarzy. W świetle powyższego, za zasadne uznano przyznanie skarżącej prawa pomocy, obejmującego ustanowienie radcy prawnego i tym samym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 262 ppsa, orzeczono jak w sentencji.