II SA/Ol 107/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Beata Jezielska Po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia - odrzucić skargę Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił własną decyzję z dnia 7 października 2002r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 6 czerwca 2002r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego i odmówił M. J. przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. W uzasadnieniu wskazano, iż strona złożyła pismo, które organ potraktował jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 7 października 2002r. Podano, iż wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003r, Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 4 ust. 5 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. W związku z tym poprzednie decyzje wydane w sprawie należało uchylić. Jednocześnie wskazano, iż strona nie przedstawiła wystarczających dowodów świadczących o spełnieniu przesłanek, o których mowa w powołanej ustawie. W związku z tym odmówiono przyznania uprawnienia do wnioskowanego świadczenia. Na tę decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. J., kwestionując zawarte w niej rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) oraz § l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnika 2003r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzki sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (Dz.U. Nr 72 poz. 653). Odnosząc się do skargi wniesionej przez M. J. stwierdzić należy, iż jest ona niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 52 § l ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym. Przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Od decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 12 grudnia 2003r., która jest przedmiotem skargi, stronie służyło prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym strona została pouczona. Zatem wniesienie skargi do Sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia musi skutkować jej odrzuceniem. Wskazać jednakże należy, iż w aktach nadesłanych do Sądu znajduje się prawidłowo skierowany do organu wniosek M. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji. Z wyjaśnień organu wynika, iż wniosek ten zostanie załatwiony po zwróceniu akt administracyjnych przez tut. Sąd. Dopiero zatem decyzja organu, która zostanie wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy będzie mogła być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.