II SA/Ol 107/14

Dnia 12 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący :sędzia del. SSO Dorota Radaszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 12 grudnia 2013r., nr "[...]" w przedmiocie kary za urządzanie loterii promocyjnej bez wymaganego zezwolenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. WSA/post.1 – sentencja postanowienia Z przekazaną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 12 grudnia 2013r., nr "[...]" w przedmiocie kary za urządzanie loterii promocyjnej bez wymaganego zezwolenia wpłynął wniosek skarżącego "[...]" reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika o wstrzymanie jej wykonania w całości. Dalszym pismem skarżącego z dnia 10 lutego 2014r. wniosek ten został podtrzymany oraz szczegółowiej uzasadniony w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012r., nr 270 ze zm.) z uwagi na to, że postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 4 lutego 2014r. odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że wykonanie skarżonej decyzji pociągnie za sobą daleko idące skutki i może spowodować zachwianie sytuacji finansowej banku. Wysokość nałożonej na "[...]" kary należy bowiem w ocenie wnioskodawcy rozpatrywać łącznie z jednocześnie nałożonymi karami inną decyzją - z dnia 13 grudnia 2013r. znak : "[...]" Dyrektora Izby Celnej w O., orzekającą o wymierzeniu kary w wysokości 3 030 352,50 złotych, co łącznie poprzez zsumowanie wymierzonych kar z obu decyzji daje kwotę 3 792 555,60 zł., do której wyegzekwowania będzie uprawniony organ. W dalszej części uzasadnienia wniosku skarżący przedstawił bieżącą sytuację finansową banku, wykazał majątek banku oraz podniósł, że "[...]" posiada rachunek bieżący w banku zrzeszającym – "[...]", za pośrednictwem którego dokonywane są rozliczenia około 17 621 klientów, w tym różnych jednostek samorządu terytorialnego. Nawet ewentualne zajęcie rachunku bankowego jako najmniej dolegliwy środek egzekucyjny ( egzekucja z nieruchomości będzie bowiem zapewne ostatecznym środkiem egzekucyjnym jako najbardziej uciążliwy), spowoduje nie tylko paraliż pracy skarżącego banku, ale i wpłynie na ewentualne wstrzymanie realizacji transakcji jego klientów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 61 § 1 P.p.s.a. co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w świetle § 3 tego przepisu prawa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ocenie sądu, skarżący w dostateczny sposób uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek wskazanych wyżej do udzielenia mu ochrony tymczasowej, przewidzianej art. 61 § 3 P.p.s.a. Wprawdzie w wypadku gdyby skarga została uwzględnienia, przywrócenie stanu poprzedniego w zakresie zwrotu wyegzekwowanej kary pieniężnej jest ewidentnie odwracalne i tym samym szkoda, nawet znaczna zostanie naprawiona (np. w wypadku egzekucji z rachunku bankowego skarżącego), jednakże Sąd – uwzględniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę specyfikę działalności skarżącego, jego rolę na rynku lokalnym i znaczenie dla społeczności lokalnej, jak i to, że jest stosunkowo małym bankiem, posiadającym oddziały, ale w małych miejscowościach. Ponadto przesłanka zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dotyczy nie tylko skutków natury materialnej, ale może dotyczyć również szkody o charakterze niematerialnym. I o ile, jeżeli chodziłoby jedynie o szkodę w znaczeniu materialnym, to sąd nie widziałby podstaw do zastosowania omawianej wyżej instytucji wstrzymania wykonania decyzji, o tyle już w sferze skutków niematerialnych – nieuwzględnienie wniosku, przy jednoczesnym ewentualnym wzruszeniu zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować dla skarżącego banku skutki trudne do odwrócenia. Za taki skutek należy bowiem uznać poderwanie reputacji i opinii banku na rynku lokalnym, co zważywszy na stosukowo mały zakres terytorialny jego działalności, stosunkowo małą liczbę klientów, mogłoby spowodować w efekcie nawet tak daleko idące skutki - jak realna możliwość likwidacji działalności bankowej poprzez jego upadłość. Sąd podziela postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2012r., sygn. akt II GSK 414/12 wydane wprawdzie w sprawie, której przedmiotem było cofnięcie koncesji na prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jednakże równocześnie trafne na użytek rozpoznania przedmiotowego wniosku. W świetle tego orzeczenia : "Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego"(LEX nr 1137946). W ocenie sądu w tym składzie - przechodząc do sprawy niniejszej - trudnym do odwrócenia skutkiem, zważywszy na rodzaj prowadzonej przez skarżącego działalności (działalność bankowa) i zważywszy, że jest on małym bankiem, będzie skutek w postaci utraty wiarygodności banku, tym bardziej, że jako bank działający głównie na rynku lokalnym, ta utrata wiarygodności jest rzeczywista i realna. Zważyć ponadto należy, iż udzielona skarżącemu na jego wniosek ochrona ma charakter tymczasowy, a termin wyznaczonej rozprawy sądowej jest stosunkowo bliski – 11 marca 2014r., zatem uwzględnienie wniosku nie będzie dolegliwe dla organu, który wydał zaskarżoną decyzję podlegającą wstrzymaniu. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.