II SA/Ol 1094/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. P. – P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. P. – P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier poza kasynem gry postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. I.. P. – P., reprezentowana przez adwokata U. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w "[...]" z dnia "[...]" w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 36 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach: Max Cash Multigame (bez oznaczeń), Hot Spot Platin (bez oznaczeń) oraz Hot Spot nr "[...]", poza kasynem gry, tj. w "[...]", zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w sposób zupełny sparaliżuje działalności gospodarczej skarżącej, a także doprowadzi do uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny. Podniesiono, że w chwili obecnej skarżąca utrzymuje zarówno siebie, jak i męża, którego działalność gospodarcza przynosi straty. Wskazano, iż sytuacja finansowa skarżącej nie jest dobra, a wręcz bardzo trudna, na dowód czego przedłożono do akt sprawy kserokopie zeznań o wysokości osiągniętego przez skarżącą dochodu/poniesionej straty w roku 2011, 2012 oraz 2013 (PIT-36), a także wyciągi z księgi przychodów i rozchodów męża skarżącej za lata 2013-2015. Zaznaczono przy tym, że w 2014 r. dochód skarżącej zwiększył się, ale również dlatego, że podjęła ona dodatkową pracę, której jednak nie była w stanie pogodzić z prowadzoną działalnością i na chwilę obecną tego dodatkowego źródła dochodów już nie ma. Wskazano również, iż uiszczenie nałożonej kary pieniężnej spowodowałoby, że skarżąca nie miałaby środków na spłatę zobowiązań kredytowych i w dalszej konsekwencji mogłoby dojść do egzekucji z mieszkania, w którym skarżąca zamieszkuje wraz z mężem. Ponadto skarżąca w latach poprzednich, jak i w roku 2015 dawała zatrudnienie kilku osobom, zaś utrata płynności finansowej będzie skutkować tym, że skarżąca nie będzie w stanie nikogo zatrudnić, co też wpłynie na niemożność prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie w lipcu bieżącego roku w jednym z lokali, w których skarżąca prowadzi działalność, wybuchł pożar, a poniesione szkody również wpłynęły negatywnie na jej sytuację finansową. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby nie tylko konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej, ale również pozbawiłoby ją środków utrzymania. Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia "[...]" odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w przypadku gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Sąd wziął pod uwagę, że nałożony na skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Skutków zapłaty należności pieniężnej nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżoną do Sądu decyzją nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 36.000 zł. Biorąc jednak pod uwagę sytuację rodzinną i majątkową skarżącej należy przyjąć, że egzekucja nałożonej kary może narazić skarżącą i jej rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody przez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny. Kwota dochodzonych kar jest bowiem kwotą znaczną i w opisanej sytuacji finansowej skarżącej wyegzekwowanie dochodzonej kwoty uprawdopodobnia wystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej do czasu zbadania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem jej zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.